บทที่ 70 แผนการกวาดล้าง

เหออี้ซินสังเกตการณ์รอบตัวอย่างระมัดระวังอีกครั้ง แล้วเอ่ยกับผมด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "เรื่องที่ฉันจะบอกนายต่อไปนี้ ระวังตัวด้วย อย่าไปบอกคนอื่นล่ะ"

พอได้ยินแบบนั้นผมก็ผึ่งหูฟังทันที ด้วยกลัวว่าจะพลาดเบาะแสสำคัญไป

"ฝ่ายวางแผนเพิ่งได้รับข่าวกรองล่าสุด สภานักศึกษาจะเริ่มปฏิบัติการกวาดล้างภายใน แต่ยังไม่แน่ชัดว่าจะกำจัดกี่คน"

"พี่เหอ พูดตรงๆ เลยดีกว่าครับ จะให้ผมทำอะไร"

"ฉันรู้ว่านายรู้จักกับหัวหน้ากลุ่มจิ้งจอกแดง เดิมทีสองกลุ่มเราไม่ถูกกัน แต่ตอนนี้โรงเรียนกะจะฆ่าล้างบางพวกเราทุกคน เห็นแก่มนุษย์ด้วยกัน นายไปขอให้เขาช่วยหาวิธีลาออกจากสภานักศึกษาที"

"แต่พี่เหอครับ คราวที่แล้วจิ้งจอกแดงเสียหายหนักมาก ตัวพี่จิ้งจอกแดงเองก็ยุบกลุ่มไปแล้ว แถมพวกเขายังแค้นสภานักศึกษาเข้ากระดูกดำ…"

เหออี้ซินถอนหายใจ เอ่ยอย่างจนใจ "ฉันรู้ แต่พวกเราก็แค่อยากมีชีวิตรอด ตอนนี้เรามีศัตรูร่วมกันแล้ว จิ้งจอกแดงเขาเป็นคนมีเหตุผล ต้องยอมยื่นมือเข้าช่วยแน่"

หลังจากนั้นผมกับเหออี้ซินก็ปรึกษากันอีกพักหนึ่งว่าจะทำอย่างไรไม่ให้หยางหานละเมิดกฎข้อใหม่ ก่อนกลับ เหออี้ซินตบบ่าผมด้วยความจริงจังและเอ่ยขึ้นมา

"ถึงฉันจะไม่รู้ว่าทำไมหยางหานถึงให้ความสำคัญกับนายขนาดนี้ แต่โรงเรียนก็เริ่มมีความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่เกิดขึ้นจริงๆ ตั้งแต่นักศึกษารุ่นพวกนายเข้ามา บางทีการพลิกโฉมครั้งใหญ่กว่านี้อาจจะกำลังมาถึง พี่มองคนไม่ผิดหรอก นายเป็นคนที่ทำเรื่องใหญ่ได้"

ผมพยักหน้า นึกไม่ถึงเลยว่าเหออี้ซินจะประเมินผมไว้สูงขนาดนี้ แต่ช่วงนี้โรงเรียนก็มีเรื่องใหญ่ไม่น้อยจริงๆ ทั้งกวาดล้างจิ้งจอกแดง ทั้งล้างบางสภานักศึกษา…

ผมควักโทรศัพท์ออกมากดโทรหาจิ้งจอกแดง ทว่าไม่มีคนรับสาย ผมจึงส่งข้อความนัดแนะสถานที่ แล้วบอกให้เขาตอบกลับเมื่อเห็นข้อความ

ระหว่างทางกลับหอพัก ผมแวะไปดูหยางหาน พอเจอกันเขาก็ยิ้มร่ามองผม "ไง มาแล้วเหรอ!"

"พี่รู้เรื่องกฎใหม่ของสภานักศึกษาหรือยัง"

"แน่สิ เรื่องใหญ่ขนาดนี้ฉันจะไม่รู้ได้ยังไง"

หยางหานเดินไปนั่งลงข้างโต๊ะหนังสืออย่างใจเย็นแล้วพูดต่อ "นึกไม่ถึงเลยว่าจะตกเป็นเป้าสายตาจนได้ ให้ตายสิ ตบตาใครก็ตบตาได้ แต่ตบตาโรงเรียนไม่พ้นจริงๆ แฮะ…"

"ผมกำลังกลุ้มใจอยู่เนี่ย พี่เหอให้ผมไปหาจิ้งจอกแดง ให้ขอให้เขาช่วยสืบวิธีลาออกจากสภานักศึกษา…"

"มีอะไรต้องกลุ้ม"

ผมนั่งลงตรงข้ามหยางหานด้วยสีหน้าอมทุกข์ "พี่ก็รู้ว่าจิ้งจอกแดงแค้นสภานักศึกษาเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว แบบนี้จะไปขอให้เขาช่วยได้ยังไง"

"นายก็เลยมาหาฉันเนี่ยนะ"

"ก็เห็นว่าพี่กับพี่จิ้งจอกแดงเคยมีสัมพันธ์ต่อกันนี่นา พี่ย่อมเข้าใจเขาดีที่สุดอยู่แล้ว"

หยางหานพยักหน้าอย่างครุ่นคิด โบกมือพลางเอ่ยกับผม "นัดเขาออกมา ฉันจะคุยกับเขาต่อหน้าเอง"

"หา พี่แน่ใจนะ" คราวที่แล้วที่จิ้งจอกแดงเจอหยางหานก็แทบจะตาแดงก่ำด้วยความแค้น เกือบจะฆ่าเขาตายอยู่แล้ว แม้คราวที่แล้วจิ้งจอกแดงจะยอมช่วยกำราบคนชำแหละ แต่นั่นก็ไม่ได้แปลว่าตอนนี้เขาจะหมดความคิดอยากฆ่าหยางหานเสียหน่อย

"วางใจเถอะ แค่ดูจากที่ฉันรู้จักเขา นายแค่นัดเขาออกมาตรงๆ ก็พอ"

"แล้วจะใช้เหตุผลอะไรล่ะครับ" ผมถาม

"จะใช้เหตุผลอะไรได้อีก ก็บอกความจริงไปสิ!"

ผมกัดฟันส่งข้อความไปหาจิ้งจอกแดงอีกครั้ง บอกว่าหยางหานอยากนัดเจอเขา ที่น่าตลกคือเมื่อกี้เขายังไม่ตอบข้อความผมเลยสักนิด แต่พอเห็นชื่อหยางหานปุ๊บก็ตอบกลับแทบจะในวินาทีต่อมา

"อะไรนะ หมอนั่นนัดฉันออกมาเนี่ยนะ"

ผมส่งสติกเกอร์ "อืมๆ" ไป แต่ทางจิ้งจอกแดงดูจะอารมณ์ไม่ดีเอาเสียเลย

"นายบอกให้หมอนั่นพาคนมาเยอะๆ ด้วยล่ะ ไม่งั้นถึงเวลาอย่าหาว่าไม่เตือนว่าจะตายยังไง!"

พูดจบจิ้งจอกแดงก็ยอมตกลงมาเจอ ผมเปิดประวัติการแชตของเราให้หยางหานดู นึกไม่ถึงว่าหยางหานจะหัวเราะลั่นขึ้นมา

"พี่หัวเราะอะไรเนี่ย ไม่กลัวเขามาถึงก็เชือดพี่ทิ้งเลยเหรอ"

"นายมองเขาเป็นพวกหัวทึบมีแต่แรงเกินไปแล้ว คนที่ไต่เต้าขึ้นมาเป็นหัวหน้ากลุ่มจิ้งจอกแดงได้ ย่อมต้องมองภาพรวมเป็นอยู่แล้ว คำพูดพวกนั้นก็แค่ขู่ฉันเล่นเฉยๆ"

ด้วยเหตุนี้ผมจึงตามหยางหานไปยังสถานที่นัดหมายกับจิ้งจอกแดงด้วยใจที่เต้นตุ้มๆ ต่อมๆ ไม่นานนักจิ้งจอกแดงก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าพวกเราพร้อมกับคนคุ้นหน้าคนหนึ่ง

"แหมๆ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะน้องจวิ้นซี!"

ใช่แล้ว คนคนนี้ก็คือหนูท่อ อดีตราชาแห่งข้อมูล จากข่าวที่ได้ยินมาช่วงนี้ หลังจากหนูท่อติดบัญชีดำของห้องอ่านหนังสือ สถานะก็ดิ่งลงเหวอย่างต่อเนื่อง ตอนนี้กลายเป็นหนูท่อในวงการข่าวสารที่ใครๆ ก็รังเกียจไปแล้วจริงๆ…

พอนั่งลงกันครบ 4 คน จิ้งจอกแดงก็ชิงตบมีดลงบนโต๊ะเสียงดัง ปลายมีดชี้ตรงไปที่หยางหาน ท่าทางเหมือนหัวหน้าแก๊งมาเฟียไม่มีผิด

"เรียกฉันออกมาทำไม" จิ้งจอกแดงมองหยางหาน หากสายตาฆ่าคนได้ หยางหานคงพรุนไปทั้งตัวแล้ว

"เรียกนายออกมาทำไม นายเดาไม่ออกเองเหรอ" หยางหานมองเขาด้วยสายตามีความหมายลึกซึ้ง

จิ้งจอกแดงเบือนหน้าหนีอย่างดูแคลน "ชิ! ใครจะไปรู้ว่าแกอยากคุยเรื่องอะไร!"

"หัวหน้ากลุ่มจิ้งจอกแดงกระทั่งเรื่องที่คนที่นัดออกมาต้องการทำยังเดาไม่ออก ควรต้องกลับไปทบทวนตัวเองดูหน่อยไหม"

"รองประธานสภานักศึกษาไม่ยอมทำงานทำการ แกล้งตายจนไปสะกิดความสนใจของโรงเรียนเข้า ก็ควรกลับไปทบทวนตัวเองดูหน่อยเหมือนกันไหมล่ะ"

คำพูดของทั้งคู่คุกรุ่นไปด้วยกลิ่นดินปืน สองคนนั้นจะฮึ่มๆ ใส่กันก็เรื่องหนึ่ง แต่ประเด็นคือผมกับหนูท่อทนรับบรรยากาศการคุยแบบนี้ไม่ไหวจริงๆ

"หยุดๆ! พวกนายสองคนเลิกพูดเป็นปริศนาได้แล้ว มีอะไรก็พูดตรงๆ ไม่ได้หรือไง" หนูท่อที่อยู่ข้างๆ ทำท่าจะยกมืออุดปากทั้งสองคน รีบดึงบทสนทนากลับเข้าเรื่องหลักทันที

"พวกเราหัวจะหลุดจากบ่ากันอยู่รอมร่อ ยังมีกะจิตกะใจมาต่อปากต่อคำกันตรงนี้อีกเหรอ"

จิ้งจอกแดงเหลือบตามองบนใส่หนูท่อทีหนึ่ง ก่อนจะพูดต่อจากเขา "ข่าวที่เหออี้ซินได้มามันไม่ครบ แผนกวาดล้างไม่ได้มีไว้แค่จัดการสภานักศึกษา แต่กะจะล้างบางทั้งโรงเรียนต่างหาก…"

"อะไรนะ" ผมตกตะลึง หากเป็นต้วนเชียนซั่วที่ปลอมตัวเป็นกูชาร์ดออกคำสั่งจริงๆ จุดประสงค์ของเขาในครั้งนี้คืออะไรกันแน่

"งั้นพวกเราก็รีบคิดหาวิธีสิ!"

"จะไปคิดวิธีอะไรได้ ถ้าเป็นเมื่อก่อน รองประธานสภานักศึกษาคนหนึ่ง หัวหน้ากลุ่มจิ้งจอกแดงคนหนึ่ง ราชาข่าวกรองใต้ดินอีกคนหนึ่ง รวมหัวกันก็อาจจะพอสร้างคลื่นลมอะไรได้บ้าง แต่นี่…"

หนูท่อทำหน้าหมดอาลัยตายอยาก เอนหลังพิงเก้าอี้อย่างไร้เรี่ยวแรง หยางหานที่นั่งข้างๆ ได้ยินเข้าก็อดหัวเราะไม่ได้

"คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าจะมีวันที่พวกเราสามคนได้มานั่งล้อมวงกันแบบนี้ เฮ้อ…"

"พวกเราสามคนไม่มีทั้งคนไม่มีทั้งอำนาจ ต่อให้ต้องกอบกู้โลก มันก็ไม่วนมาถึงคิวพวกเราสามคนหรอกมั้ง…"

สิ้นเสียงของจิ้งจอกแดง ทั้งสามคนก็หันขวับมามองผมพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย

"มอ…มองผมกันทำไมเนี่ย…"

"โธ่ น้องจวิ้นซี นายดูสิ จิ้งจอกแดงก็ยุบไปแล้ว หยางหานก็แกล้งตาย ส่วนฉันก็โดนขึ้นบัญชีดำ ตอนนี้มีแค่นายคนเดียวที่มีความสามารถนะ"

ทั้งสามคนที่คอยคานอำนาจกันมาเนิ่นนานตรงหน้านี้ พอสูญเสียสถานะเดิมไป กลับมีความเห็นตรงกันได้อย่างน่าประหลาด ทว่าผมกลับเริ่มปวดหัวตุบๆ ในสถานการณ์แบบนี้ ตัวผมจะไปทำอะไรได้กันล่ะเนี่ย…