บทที่ 69 สถานการณ์ใหม่ของสภานักศึกษา

เสียงฝีเท้าหนักอึ้งดังขึ้นพร้อมกับการก้าวเข้ามาในห้องประชุมของประธาน อากาศรอบตัวพลันเงียบสงัดลงราวกับห้องดับจิต

ผมเบิ่งตามองคนที่ได้ชื่อว่าเป็น ‘ประธานสภานักศึกษา’ เดินไปนั่งลงข้างเหออี้ซิน ไม่ใช่ว่าผมถูกออร่าข่มจนนิ่งงัน แต่เป็นเพราะประธานสภานักศึกษาดันเป็นสัตว์ประหลาดเหมือนกับคามิลล์ไม่มีผิด!

มิน่าล่ะก่อนหน้านี้ทั้งจิ้งจอกแดงและหนูท่อถึงบอกว่าสภานักศึกษาก็คือสุนัขรับใช้ของโรงเรียน ที่แท้คนคุมอำนาจก็ไม่ใช่คนตั้งแต่แรกแล้ว…

เหออี้ซินเองก็เหงื่อผุดเต็มหน้าผาก แม้เธอจะเป็นหัวหน้าฝ่ายวางแผน แต่ปกติก็ไม่ได้เจอประธานบ่อยนัก การต้องนั่งใกล้ชิดกับสัตว์ประหลาดขนาดนี้ ไม่ว่าใครก็ยากที่จะไม่ประสาทเสีย

ถึงอย่างนั้นเธอยังคงแสร้งทำเป็นสงบนิ่งแล้วประกาศเริ่มการประชุมในวันนี้ จากนั้นจึงแนะนำหลิวเทียนอวี่ หัวหน้าฝ่ายปฏิบัติการคนใหม่ให้ทุกคนในห้องประชุมรู้จัก

พวกนักศึกษาฝ่ายปฏิบัติการด้านล่างต่างปรบมือให้อย่างเกรียวกราวเพื่อต้อนรับหัวหน้าคนใหม่ ดูทรงแล้วเมื่อก่อนจูซินคงขูดรีดพวกนั้นไว้ไม่น้อย หรือไม่ก็อาจแค่ปรบมือเอาใจหลิวเทียนอวี่ไปอย่างนั้นเอง

ต่อมาก็ถึงคราวแนะนำตัวผม เห็นได้ชัดว่าคนด้านล่างไม่ค่อยคุ้นหน้าผมที่เป็นหัวหน้าฝ่ายบุคคลซึ่งแทบไม่เคยโผล่หน้ามาเลย เสียงปรบมือจึงเทียบกับตอนต้อนรับหลิวเทียนอวี่ไม่ได้สักนิด

จังหวะนั้นเอง จางเจียงฮ่าวที่นั่งอยู่ด้านล่างก็ลุกขึ้นยืนแล้วพูดกับเหออี้ซิน “ผมขอคัดค้าน!”

“จางเจียงฮ่าว มีอะไรไว้คุยกันหลังเลิกประชุม ประธานยังอยู่ที่นี่นะ!” เหออี้ซินกลัวจะเกิดเรื่องวุ่นวายจึงปรามเสียงเบา

ผมล่ะนับถือความกล้าของเขาจริงๆ ต่อหน้าประธานที่เป็นสัตว์ประหลาดแท้ๆ แต่กลับไม่เปลี่ยนสีหน้าเลยแม้แต่น้อย ถ้าเขาไม่ผูกใจเจ็บกับผมขนาดนี้ก็คงดีหรอก…

จางเจียงฮ่าวเดินไปหน้าโพเดียมประธานแล้วยื่นเอกสารชุดหนึ่งขึ้นไป “นี่คือรายงานสรุปงานทั้งหมดของฝ่ายบุคคลในช่วงที่ผ่านมา ผมคิดว่าคนคนนี้ไม่มีคุณสมบัติพอที่จะเป็นหัวหน้าฝ่ายบุคคล!”

เอกสารฉบับนั้นถูกยื่นไปตรงหน้าประธานสภานักศึกษาพอดี ทีแรกผมนึกว่าพอมันอ่านแล้วจะมีปัญหาอะไรกับผม แต่ที่ทำให้ผมประหลาดใจคือ มันกลับไม่สนใจเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย เพียงแค่พูดเรียบๆ คำเดียวว่า “ประชุมต่อ…”

จางเจียงฮ่าวมองประธานด้วยสีหน้าไม่เข้าใจพลางถาม “ทำไมล่ะครับ ทั้งที่งานทั้งหมดผมเป็นคนทำ ทำไมถึงให้หมอนี่เป็นหัวหน้า”

ประธานแค่ส่งสายตาไปทีเดียว คนสองคนก็ปรี่เข้ามาหิ้วปีกเขาออกไปทันที เห็นได้ชัดว่าสองคนนั้นเป็นผู้ถูกแปลง หลังจากถูกลากออกไปข้างนอก ยังได้ยินเสียงเขาตะโกนลั่นไม่หยุดว่า “เพราะอะไรกัน! อาศัยสิทธิ์อะไร!”

ผมรู้สึกเสียดายแทนเขาอยู่เหมือนกัน ถ้าผมไม่โผล่มา คนที่จะรับช่วงต่อจากหยางหานก็คงเป็นเขาไปแล้ว…

แต่ตัวประธานกลับทำให้ผมสงสัย วันนี้ไม่ใช่การประชุมเรื่องตำแหน่งหน้าที่หรอกเหรอ ทำไมมันถึงไม่แยแสเลยสักนิดว่าใครจะทำงานได้ดีกว่ากัน…

เมื่อเรื่องวุ่นวายจบลง การประชุมก็ดำเนินต่อไปตามปกติ เหออี้ซินรายงานรายชื่อคนที่ได้รับการแต่งตั้งใหม่ทีละคน แม้คราวก่อนจะไม่ได้มีคนตายมากมายนัก แต่การตายของคนกลุ่มเก่าก็ส่งผลกระทบต่อคนจำนวนมากทีเดียว

พอดำเนินการทุกอย่างเสร็จสิ้น เหออี้ซินก็หันไปถามประธานที่นั่งอยู่ด้านข้างอย่างระมัดระวัง “ประธานคิดว่าอย่างไรบ้างคะ การจัดสรรแบบนี้พอใจไหมคะ”

มันพยักหน้าแล้วเอ่ยขึ้น “จุดประสงค์ที่ฉันมาในวันนี้ คือการนำกฎใหม่สองข้อมาแจ้งให้พวกเธอทราบ หวังว่าทุกคนจะจำใส่กะโหลกไว้ให้ดี ถึงเวลาหากมีใครฝ่าฝืนกฎ ก็อย่าหาว่าฉันโหดเหี้ยมแล้วกัน”

ทันใดนั้น เสียงกระซิบกระซาบพูดคุยก็ดังขึ้นเซ็งแซ่จากด้านล่าง เท่าที่ผมรู้ กฎของสภานักศึกษาไม่ได้มีการเปลี่ยนแปลงมานานมากแล้ว การเพิ่มกฎใหม่กะทันหันแบบนี้ อาจเกิดความเปลี่ยนแปลงครั้งใหม่ขึ้นก็ได้

กฎที่เพิ่มเข้ามาใหม่สองข้อมีดังนี้:

1. สมาชิกสภานักศึกษาห้ามมอบหมายงานของตนเองให้ผู้อื่นทำ

2. สมาชิกทุกคนต้องเข้าร่วมกิจกรรมใดๆ ก็ตามที่สภานักศึกษาจัดขึ้น

พอผมได้ยินกฎข้อแรกก็รู้สึกไม่เข้าทีทันที เจาะจงเกินไปแล้ว นี่มันตั้งขึ้นมาเพื่อเล่นงานผมโดยเฉพาะหรือเปล่า หรือว่าผมจะตกเป็นเป้าสายตาของพวกเบื้องบนโรงเรียนเข้าแล้ว

ส่วนกฎข้อที่สองตอนนี้ยังดูไม่ออกว่ามีประโยชน์อะไร แต่ในเมื่อบังคับให้สมาชิกสภานักศึกษาต้องเข้าร่วมกิจกรรม ย่อมไม่ใช่เรื่องดีแน่ บางที ‘ประธานสภานักศึกษา’ ตรงหน้านี้อาจกำลังวางแผนการชั่วร้ายอะไรบางอย่างอยู่

ผมได้ยินคนข้างล่างพูดพึมพำเสียงเบา “นึกว่าเรื่องอะไร กฎแค่นี้จะมีประโยชน์อะไรกัน”

สายตาของประธานจับจ้องไปยังคนที่พูดประโยคนั้นในทันที ก่อนจะตวาดเสียงกร้าว “กฎก็คือกฎ อยู่เหนือทุกสิ่งเสมอ อย่าได้คิดสงสัยในการบัญญัติกฎข้อใดทั้งสิ้น!”

จากนั้นมันก็พุ่งเข้าไปบีบคอคนที่พูดอย่างรวดเร็วแล้วปลิดชีพเขาทันทีโดยไร้ความปรานี คนทั้งห้องประชุมต่างพากันส่งเสียงหวีดร้องด้วยความตกใจ ทว่าไม่มีใครกล้าขยับเขยื้อน ใครจะรับประกันได้ว่าคนต่อไปที่จะถูกฆ่าจะไม่ใช่ตัวเอง

“ฉันลืมไปอีกข้อ อย่าตั้งคำถามกับกฎ!”

มันทุ่มศพของคนผู้นั้นลงบนพื้นอย่างแรง แล้วเดินออกจากห้องประชุมไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย

แม้ผมจะเคยเห็นคนตายเพราะกฎมานับไม่ถ้วน แต่ครั้งนี้มันชักจะตามใจชอบเกินไปแล้ว…

“เลิกประชุม!” เหออี้ซินประกาศปิดการประชุมอยู่ด้านข้าง เธอดูเหมือนจะถอนหายใจอย่างโล่งอก แรงกดดันที่ประธานสร้างให้ เผลอๆ จะหนักหนากว่าการที่มีคนตายกะทันหันเสียอีก

เธอสั่งให้คนจัดการกับศพให้เรียบร้อย จากนั้นก็ดึงผมไปตรงมุมห้องที่ไม่มีคนแล้วพูดว่า “ฉันไม่รู้หรอกนะว่านายมีความสามารถอะไรกันแน่ แต่ในเมื่อหยางหานยกตำแหน่งนี้ให้นายแล้ว นายก็ต้องช่วยหน่อย”

“ช่วยอะไรครับ”

“กฎที่เพิ่งประกาศไปเมื่อกี้คงได้ยินแล้วสินะ นั่นมันตั้งใจเล่นงานหยางหานชัดๆ ถึงเขาจะแกล้งตาย แต่ก็ยังไม่ได้ยื่นเรื่องขอลาออกจากสภานักศึกษา เพราะงั้นเขาก็ยังเป็นสมาชิกคนหนึ่งอยู่ แล้วการที่นายขึ้นมาเป็นหัวหน้าฝ่ายบุคคลก็ไม่เคยผ่านการอนุมัติจากประธานเลยสักนิด”

พอได้ยินเหออี้ซินพูดแบบนี้ผมก็เข้าใจกระจ่างทันที ผมเป็นแค่หัวหน้าในนามเท่านั้น หัวหน้าตัวจริงยังคงเป็นหยางหาน กฎพวกนั้นแท้จริงแล้วก็แค่บีบให้หยางหานปรากฏตัว

“แล้วพี่จะให้ผมช่วยยังไงครับ” ในเมื่อหยางหานไว้ใจให้เหออี้ซินช่วยสร้างหลักฐานการแกล้งตายของตัวเอง เธอก็น่าจะไว้ใจได้

“อีกเดี๋ยวสภานักศึกษาจะมีภารกิจใหม่ นายต้องคอยช่วยบังไม่ให้ใครจับได้ว่าหยางหานยังอยู่”

ฝ่ายวางแผนมักจะได้รับข่าวสารล่วงหน้าอยู่แล้ว พอเธอพูดแบบนี้ผมจึงไม่ได้สงสัยอะไร ประเด็นสำคัญคือผมจะทำอะไรได้บ้าง

“หยางหานคงเข้าออกสภานักศึกษาตามใจชอบไม่ได้อีกแล้ว นายต้องช่วยเอางานพวกนั้นออกไปส่งให้เขา รอเขาทำเสร็จแล้วค่อยเอากลับมาส่ง”

ผมพยักหน้า “เรื่องนี้ไม่ใช่ปัญหา แล้วมีอะไรอีกไหมครับ”

เหออี้ซินกวาดสายตามองรอบด้าน ก่อนจะกระซิบเสียงเบา “ฉันส่งคนไปสืบเรื่องคนที่ได้รับการแต่งตั้งใหม่พวกนั้นแล้ว ถึงฉันจะเป็นคนมอบหมายตำแหน่งให้เอง แต่กลับพบว่าช่วงนี้พวกนั้นถูกฆ่าตายทั้งหมด นั่นแปลว่าตอนนี้คนในระดับบริหารของสภานักศึกษาส่วนใหญ่กลายเป็นคนของทางโรงเรียนไปแล้ว”

“ความสามารถในการทำงานของพวกผู้ถูกแปลงไม่ได้ด้อยกว่าคนปกติหรอกเหรอครับ แล้วทำไมถึงทำแบบนั้นล่ะ”

เหออี้ซินพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “เก่งเกินไปบางทีก็ไม่ใช่เรื่องดี สภานักศึกษาที่เก่งเกินไปมันควบคุมยาก ตอนนี้พวกนั้นต้องการจะยึดครองสภานักศึกษาอย่างเบ็ดเสร็จ…”

ถ้าเป็นแบบนี้ สภานักศึกษาก็จะกลายเป็นขุมกำลังส่วนหนึ่งของโรงเรียนโดยสมบูรณ์ และสภานักศึกษาก็คุมแทบจะทั่วทั้งโรงเรียน ดูท่าประธานคนนี้ก็มีความทะเยอทะยานไม่เบาเลยทีเดียว