บทที่ 68 ประธานสภานักศึกษา

เติ้งอวี่ส่ายหน้า บอกว่าตัวเองไม่รู้เรื่อง ผมจ้องใบหน้าซีดขาวของเขา ดูแล้วไม่เหมือนกำลังโกหก ถึงค่อยเบาใจลงได้บ้าง

แม้ก่อนหน้านี้เติ้งอวี่จะเคยช่วยพวกเราไว้ แต่ก็ประมาทไม่ได้เด็ดขาด จะบอกเรื่องที่พวกเราได้มีดสกัดพลังมาแล้วให้เขารู้ไม่ได้เป็นอันขาด

"ถ้างั้นนายยังมีธุระอะไรอีกไหม ถ้าไม่มีอะไรแล้วพวกฉันจะได้พักผ่อน"

เติ้งอวี่ส่งสัญญาณบอกว่าไม่มีเรื่องอื่นแล้ว จากนั้นจึงถอยออกจากห้องไป ไม่รู้ทำไมผมถึงรู้สึกอยู่ตลอดว่าวันนี้เขาดูแปลกๆ… บางทีอาจเป็นเพราะช่วงนี้ผมเครียดเกินไป สมองเลยคิดฟุ้งซ่านไปเอง…

เมื่อล้มตัวลงนอนบนเตียงหอพักที่คุ้นเคย ในหัวของผมก็มีเรื่องราวผุดขึ้นมาไม่หยุด ในสถานที่บัดซบแห่งนี้ต้องแบกรับแรงกดดันมหาศาลตลอดเวลา ประสาทต้องตึงเปรี๊ยะอยู่เสมอ ชวนให้อึดอัดทรมานจริงๆ

แถมผมยังถูกดึงเข้าไปพัวพันกับการแก่งแย่งชิงดีระหว่างพวกระดับสูงของมหาวิทยาลัยอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เฮ้อ แค่คิดก็ปวดหัวแล้ว

พอหลับไปผมก็ฝัน ฝันว่าทั่วทั้งมหาวิทยาลัยเต็มไปด้วยสัตว์ประหลาดสุดสยองพวกนั้น พวกมันกำลังแยกเขี้ยวกางเล็บกระโจนออกไปนอกมหาวิทยาลัย ส่วนผมดูเหมือนจะถูกอะไรบางอย่างพันธนาการไว้ ได้แต่เบิกตากว้างมองพวกมันออกไปเข่นฆ่าคนบริสุทธิ์อยู่ข้างนอก

ยามที่ต้องเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดในความฝัน ผมถึงเพิ่งตระหนักว่าตัวเองช่างไร้กำลังและหมดหนทางขนาดไหน สัตว์ประหลาดตัวหนึ่งพุ่งเข้ามาตรงหน้าผมแล้วอ้าปากกว้างจนเห็นคอหอยสีเลือด ในจังหวะที่กำลังจะถูกมันกลืนกิน ผมก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาจากเตียง ผ้าปูที่นอนกับผ้าห่มเปียกชื้น ชุ่มไปด้วยเหงื่อของผมเรียบร้อยแล้ว

ฟ้าเพิ่งจะสางรำไร คนอื่นในห้องยังคงหลับสนิท ผมค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่ง พิงหลังกับผนังพลางถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง ตัวผมก็แค่คนธรรมดาคนหนึ่ง ขอแค่รักษาชีวิตตัวเองกับชีวิตคนรอบข้างไว้ได้ก็พอ มีชีวิตรอดไปวันๆ ก็บุญโขแล้ว

กระทั่งช่วงสาย เหออี้ซินจากทางสภานักศึกษาก็ส่งข้อความมาอีก

เหออี้ซิน: เว่ยจวิ้นซี ถึงนายจะเป็นรองประธาน แต่หายหัวไม่มาทำงานนานขนาดนี้ มันไม่ค่อยดีเท่าไหร่หรือเปล่า

ผมถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตั้งแต่ได้ตำแหน่งรองประธานสภานักศึกษามา ผมยังไม่เคยแวะไปทำงานสักครั้งเดียว ผมรีบตอบกลับไปทันที

เว่ยจวิ้นซี: ขอโทษครับพี่ซิน วันนี้ผมจะรีบเข้าไปเลยครับ

เหออี้ซิน: ได้แบบนั้นก็ดีที่สุด คนในแผนกใต้สังกัดนายเริ่มมีเสียงบ่นกันแล้ว นายต้องแสดงท่าทีอะไรให้พวกเขาเห็นบ้าง

เว่ยจวิ้นซี: วางใจได้เลยครับพี่ซิน!

หลังจากบอกพวกเฉินจางห่าวแล้ว ผมก็รีบบึ่งไปที่สภานักศึกษาทันที ถึงปากจะรับคำไว้อย่างดี แต่ตั้งแต่เล็กจนโตผมไม่เคยเป็นหัวหน้าอะไรทำนองนี้มาก่อน จะไปเชือดไก่ให้ลิงดูหรือวางอำนาจข่มลูกน้องยังไงผมก็ทำไม่เป็นทั้งนั้น…

กลุ้มจะตายอยู่แล้ว หยางหานจะเจาะจงให้ผมมารับช่วงต่อบ้าบอนี่ทำไมกันนะ…

จริงสิ พอนึกถึงตรงนี้ผมก็ตบกบาลตัวเองฉาดใหญ่ หยางหานโยนเรื่องปวดหัวนี่มาให้ผม ผมก็ต้องให้เขาช่วยแก้ปัญหาสิ ผมจึงส่งข้อความหาหยางหานโดยตรง ถามว่าเขามีเวลาว่างไหม

“ไอ้น้อง คงไม่ได้จะให้ฉันช่วยทำงานหรอกนะ”

“พี่หยาง พี่เป็นพยาธิในท้องผมหรือไงเนี่ย ทำไมพอทักไปพี่ก็รู้ทันทีเลยว่าจะให้ช่วยอะไร”

“ความคิดตื้นๆ แค่นั้นของนายเดายากตรงไหน ตอนนี้ฉันเป็นคนตายไปแล้ว จะช่วยนายยังไง”

“งั้น… อย่างน้อยก็ขอคำแนะนำหน่อยสิครับ…”

“หลังปะทะกับพวกจิ้งจอกแดงคราวก่อน คนระดับสูงของสภานักศึกษาตายไปไม่น้อย ตอนนี้เป็นช่วงล้างไพ่จัดระเบียบใหม่ สิ่งสำคัญที่สุดของนายตอนนี้คือการซื้อใจคน รีบสร้างขั้วอำนาจของตัวเองขึ้นมาในสภานักศึกษาให้เร็วที่สุด”

พอเห็นข้อความนี้ของหยางหาน ใจผมก็แป้วไปครึ่งหนึ่ง ผมไม่ได้ไปทำงานตั้งนานขนาดนี้ ตอนนี้คงไม่มีใครเอาผมแล้วมั้ง…

พอไปถึงห้องทำงานที่เคยเป็นของหยางหาน คนที่นั่งทำงานอยู่ข้างในกลับกลายเป็นจางเจียงฮ่าวเมื่อคราวก่อน ผมเอ่ยปากซักเขาทันที “นายมาทำอะไรที่นี่”

เขาเห็นผมเดินเข้ามาก็ประหลาดใจอยู่เหมือนกัน ทว่าไม่นานก็ย้อนถามผมกลับมา “ทำไมไม่ถามตัวเองดูล่ะว่าฉันมาทำอะไรที่นี่”

เมื่อเห็นเขากำลังจัดการกับเอกสารพวกนั้น ผมก็ตระหนักได้ทันทีว่าช่วงที่ผมไม่อยู่ จางเจียงฮ่าวเป็นคนทำงานแทนผมมาตลอด จู่ๆ ผมก็รู้สึกละอายใจจนแทบไม่มีหน้าจะมองใคร ความมั่นใจหดหายไปหลายส่วน

“ตอนนี้ฉันยังแปลกใจอยู่เลย ว่าทำไมหยางหานถึงเลือกคนไร้ประโยชน์อย่างนายมาเป็นรองประธานสภานักศึกษา…”

เดิมทีผมยังคิดจะขอบคุณเขา และถือโอกาสนี้ปรับความเข้าใจเพื่อผ่อนคลายความสัมพันธ์ระหว่างเราด้วยซ้ำ แต่สีหน้าดูแคลนของจางเจียงฮ่าวทำให้ผมทำใจพูดดีๆ กับเขาไม่ลงจริงๆ

เมื่อเห็นผมทำหน้าโกรธแต่ทำอะไรไม่ได้ จางเจียงฮ่าวก็ผุดยิ้มเยาะขึ้นมา ก่อนจะพูดต่อ “อีกเดี๋ยวสภานักศึกษาจะมีประชุมภายใน ฉันกำลังคิดจะเสียบแทนตำแหน่งของนายพอดี นายรีบเก็บข้าวของไสหัวไปแต่เนิ่นๆ จะดีกว่า”

ในสภานักศึกษาผมไม่ได้ทำประโยชน์อะไรจริงๆ นั่นแหละ แต่หมอนี่มันกร่างเกินไปแล้ว ยังไม่ทันที่ผมจะอ้าปาก เขาก็พูดสวนขึ้นมาอีก “อ้อ… ฉันลืมไป นายแทบไม่เคยโผล่หัวมาสักกี่ครั้ง ไม่มีของอะไรให้ต้องเก็บนี่หว่า”

ผมกำลังจะอ้าปากเถียง ข้างนอกก็มีคนมาแจ้งให้ไปเข้าประชุม ผมเลยยังไม่อยากเสียเวลาต่อปากต่อคำกับเขา การประชุมนี้ผมไม่ได้รับแจ้งล่วงหน้ามาก่อนก็เลยยืนงงอยู่อย่างนั้น ผิดกับจางเจียงฮ่าวที่เก็บเอกสารอย่างไม่รีบร้อนอยู่ข้างๆ

“แหม… หนังสือแจ้งประชุมส่งมาที่ห้องทำงานน่ะ นายไม่ได้รับ สงสัยต้องขอโทษด้วยจริงๆ นะเนี่ย~”

เขาพูดพลางเดินเยื้องย่างผ่านหน้าผมออกประตูห้องไปอย่างผยอง แถมก่อนไปยังไม่วายหันมากวนประสาทผมอีกยก

แม้จะไม่รู้ว่าจัดประชุมเรื่องอะไรกันแน่ แต่ในฐานะรองประธานสภานักศึกษา ผมก็ยังต้องเข้าร่วม ไม่อย่างนั้นคงมีคนเอาผมไปนินทาลับหลังกันให้แซ่ด…

เมื่อมาถึงห้องประชุมใหญ่ที่ใช้สำหรับการประชุมสภานักศึกษาโดยเฉพาะ ข้างในก็นั่งกันอยู่หลายสิบคนแล้ว แต่ส่วนใหญ่ผมไม่รู้จัก รู้จักแค่เหออี้ซินที่นั่งอยู่บนเวทีประธาน ด้านข้างเธอมีเก้าอี้ว่างอยู่สองสามตัว หนึ่งในนั้นมีป้ายชื่อผมวางอยู่

จางเจียงฮ่าวเดินผ่านที่นั่งของผมไป ตามหลักแล้วหากเขาจะไปที่นั่งของตัวเองก็ไม่จำเป็นต้องเดินผ่านตรงนี้เลย ชัดเจนว่าจงใจมาทำท่าเยาะเย้ยให้ผมเห็น แถมตอนผละไปยังเคาะเก้าอี้ตัวนั้นเบาๆ อีกต่างหาก

ผมสะกดกลั้นโทสะแล้วเดินขึ้นไปบนเวทีประธาน ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ที่มีชื่อตัวเองแปะอยู่ ที่แท้มุมมองจากบนเวทีเวลามองลงไปข้างล่างมันเป็นความรู้สึกแบบนี้นี่เอง

ไม่สิ ผมยังไม่รู้เลยว่าวันนี้ประชุมเรื่องอะไรกัน… ผมรีบหันไปถามเหออี้ซินข้างๆ ว่าสถานการณ์ตอนนี้มันยังไงกันแน่ เธอทำหน้าเหนื่อยใจมองผมแล้วเอ่ย

“ไอ้น้องเอ๊ย นายเนี่ยไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยจริงๆ ตอนนี้สภานักศึกษาวุ่นวายจนเละเป็นโจ๊กไปหมดแล้ว การประชุมครั้งนี้ก็เพื่อจัดสรรตำแหน่งหน้าที่กันใหม่ ประธานก็จะมาร่วมด้วย นายอย่าได้ทำเรื่องขายหน้าเชียวล่ะ…”

ผมเบิกตากว้างด้วยความตกใจ มิน่าล่ะจางเจียงฮ่าวถึงได้บอกว่าจะมาชิงตำแหน่งของผมในที่ประชุม ช่างเถอะ ผมเองก็ไม่อยากจะเข้าไปเกลือกกลั้วกับเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว เขาอยากได้ก็เอาไปเลย ผมขอนอนเฉยๆ ดีกว่า…

ผู้คนเริ่มทยอยมากันจนครบ ที่นั่งว่างข้างเหออี้ซินมีเด็กหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามานั่ง คิ้วเข้มตาโต หน้าตาดูเที่ยงธรรมเปี่ยมด้วยคุณธรรม ผิวค่อนข้างคล้ำ มีราศีคล้ายท่านเปาบุ้นจิ้นอยู่ไม่น้อย เขายิ้มทักทายพวกเราสองคน

“ฉันแนะนำให้รู้จักนะ นี่คือหลิวเทียนอวี่ หัวหน้าคนใหม่ของฝ่ายปฏิบัติการ ต่อไปพวกเราไม่กี่คนนี้ต้องร่วมงานกันแล้ว”

ผมยื่นมือออกไปจับทักทายกับหลิวเทียนอวี่ตามมารยาท ตอนนี้ทั่วทั้งห้องประชุมเหลือเพียงตำแหน่งประธานตำแหน่งเดียวที่ยังไม่มีใครนั่ง ผมจึงกระซิบถาม

“พี่ซิน ประธานจะมาถึงเมื่อไหร่ครับ”

เหออี้ซินก้มมองนาฬิกาข้อมือแล้วตอบผม “ใกล้ถึงแล้วล่ะ…”

ไม่รู้ทำไม พอเอ่ยถึงประธานสภานักศึกษา สีหน้าของเหออี้ซินก็เผยความหวาดกลัวออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ในตอนนั้นเอง ไอเย็นยะเยือกสายหนึ่งก็แผ่ซ่านเข้ามาจากทางประตู กระจายไปทั่วทุกมุมห้อง ห้องประชุมที่เคยมีเสียงจอแจเงียบกริบลงในพริบตา

สายตาทุกคู่หันขวับไปมองที่หน้าประตูเป็นจุดเดียว ประธานสภานักศึกษามาถึงแล้ว…