บทที่ 67 พักฟื้นฟูพลัง

หลังจากนำศพของหวาเซิ่ง (华盛)ออกมาจากโรงพยาบาลมหาวิทยาลัย พวกเราก็เดินย้อนกลับไปตามทางสายเดิม สิ่งเดียวที่เปลี่ยนไปคือพืชพรรณรอบข้างล้วนเหี่ยวเฉาแห้งกรอบไปหมด

ใบไม้แห้งกรอบไม่อาจเกาะอยู่บนกิ่งก้านได้อีกต่อไป มันร่วงกราวลงมาทีละใบสองใบราวกับกระดาษเงินกระดาษทองที่โปรยส่งวิญญาณให้หวาเซิ่ง (华盛) บรรยากาศดูวังเวงจับใจ

พอก้าวพ้นประตูเหล็กขึ้นสนิมบานนั้น ในที่สุดก็ได้เห็นแสงแดดที่ไม่ได้สัมผัสมานานและแมกไม้ที่ยังคงเขียวชอุ่ม ทว่ากลับไม่มีใครยิ้มออกเลยสักคน

พวกเราหาลานโล่งที่ค่อนข้างสะอาดในสวนของมหาวิทยาลัย ที่นี่อยู่ห่างจากถนนสายหลักมาก ปกติไม่มีใครผ่านมา หวาเซิ่ง (华盛)เป็นคนฝึกยุทธ์ คงชอบความสงบเงียบแบบนี้เหมือนกัน

พวกเราสี่คนในห้อง 214 ตั้งใจจะขุดหลุมฝังศพหวาเซิ่ง (华盛) แต่ยังไม่ทันได้ลงมือ หยางหานก็ห้ามไว้เสียก่อน เขาส่ายหน้าให้พวกเรา เป็นสัญญาณว่าไม่ต้องเปลืองแรง

พวกเราวางร่างของหวาเซิ่ง (华盛)ลงบนพื้น ยืนล้อมวงจัดพิธีศพเล็กๆ ให้เขา แม้พวกเราเพิ่งจะได้พบกัน แต่ฝีมืออันคล่องแคล่วและการออกโรงช่วยอย่างไม่ลังเลของเขาก็ทำให้พวกเราประทับใจไม่รู้ลืม

หลินเมิ่งซีนั่งยองๆ ข้างศพหวาเซิ่ง (华盛) มือข้างหนึ่งลูบใบหน้าของเขา น้ำตาไหลรินอาบแก้มไม่ขาดสาย หยดแล้วหยดเล่าตกลงบนกอหญ้ารอบตัวเขา แล้วไหลซึมจากใบหญ้าที่เริ่มแห้งเหลืองตามฤดูใบไม้ร่วงลงสู่ผืนดิน

“ถึงปกตินายจะไม่ค่อยพูดค่อยจา…แต่นายก็เป็นรุ่นพี่ (学长)ที่ดีและพึ่งพาได้เสมอ…”

หยางหานยืนอยู่ด้านข้างด้วยอารมณ์หนักอึ้งไม่แพ้กัน เขาส่ายหน้าแล้วถอนหายใจออกมา เพื่อนรุ่นเดียวกันกับเขาต่างทยอยจากไปทีละคน ความรู้สึกที่ต้องสูญเสียเพื่อนร่วมรุ่นไปทีละคนแบบนี้นี่แหละ คงเป็นสิ่งที่กรีดแทงหัวใจที่สุดแล้ว…

“พวกเราไปกันเถอะ ปล่อยให้เธอได้อยู่คุยกับรุ่นพี่ (学长)ของเธอตามลำพังตรงนี้สักพัก…”

พูดจบหยางหานก็พาพวกเราเดินออกมา หวงเซิ่งหลงที่เดินอยู่ข้างๆ อดถามขึ้นมาไม่ได้

“พวกเราทิ้งศพพี่หวาเซิ่ง (华盛)ไว้ตรงนั้น…จะไม่เป็นไรแน่นะพี่หยาง”

“นายวางใจเถอะ ต่อให้ฝังไป พวกทางมหาวิทยาลัยก็หาศพเจอแล้วลากตัวไปอยู่ดี อย่างช้าที่สุดพรุ่งนี้ก็คงมีหวาเซิ่ง (华盛)ตัวปลอมโผล่ออกมาแล้ว จะฝังให้พวกมันขุดขึ้นมาทำลายความสงบของเขาทำไมอีก”

“งั้นหรอกเหรอ…”

“แต่แรกฉันก็ไม่อยากให้หลินเมิ่งซีแบกศพหวาเซิ่ง (华盛)ออกมาหรอก อย่างน้อยถ้าฝังไว้ที่โรงพยาบาลมหาวิทยาลัย ก็คงไม่มีใครมาสวมรอยใช้ชีวิตแทนเขา…”

“น่าเสียดายจริงๆ…ทีแรกเห็นพี่หวาเซิ่ง (华盛)ฝีมือร้ายกาจขนาดนั้น ฉันยังกะว่ารอดออกไปได้จะขอให้เขาสอนกังฟูให้อยู่เลย…”

“นายอยากเรียนเหรอ ฉันสอนให้เอาไหมล่ะ”

“จริงดิ งั้นฉันขอกราบพี่เป็นอาจารย์เลย” หวงเซิ่งหลงพูดด้วยสีหน้าตื่นเต้น บรรยากาศหม่นหมองระหว่างพวกเราถึงได้พอคลี่คลายลงบ้าง

พวกเราพากันไปกินข้าวที่โรงอาหาร ทว่าโรงอาหารกลับไม่ได้เปลี่ยนไปมากนักเพราะการตายของ “คนชำแหละ” ทุกคนยังคงตักข้าวและนั่งกินกันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยเหมือนเดิม

พอกลับมาถึงห้องพัก พวกเราถึงได้มีโอกาสพักผ่อนจริงจังเสียที สองวันนี้ถ้าไม่สู้ตายกับ “คนชำแหละ” ก็ต้องมาสู้ตายกับคามิลล์ ร่างกายของพวกเราทั้งสี่คนเลยเต็มไปด้วยบาดแผลนับไม่ถ้วน

โชคดีที่พลังซึ่ง噬元匕首 (กริชสกัด)ดูดซับมาจากคามิลล์ยังหลงเหลืออยู่บ้าง พวกเราจึงฉวยโอกาสนี้รักษาแผลตามตัวจนหายดี ต้องยอมรับเลยว่ามีดสั้นเล่มนี้เป็นของดีจริงๆ นอกจากจะใช้ฆ่าศัตรูได้แล้วยังรักษาแผลได้อีกด้วย

ผมหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมากางบนโต๊ะ แล้วจดข้อมูลทั้งหมดที่รวบรวมได้ในตอนนี้ลงไป สิ่งที่ทำให้ผมปวดหัวตึ้บก็คือ ตอนนี้กูชาร์ดสั่งให้ผมหาเบาะแสของต้วนเชียนซั่ว ส่วนไอ้คนลึกลับนั่นก็สั่งให้ผมหาเบาะแสลับอะไรอีกไม่รู้ ผมแทบอยากจะแยกร่างตัวเองออกเป็นสองคน ทำไมเรื่องพวกนี้ต้องวิ่งเข้าหาผมคนเดียวด้วยนะ…

เรื่องการวิเคราะห์เบาะแสคงต้องพึ่งผมกับเฉินจางห่าว ส่วนหวงเซิ่งหลงกับหลิ่วจื่อเฉินพากันหนีไปนั่งเล่นกับแมวอยู่อีกฝั่ง หลังจากการทดลองคราวก่อนของเฉินจางห่าวล้มเหลว สองคนนั้นก็พยายามเกลี้ยกล่อมจนขอเก็บลูกแมวลายขาวดำไว้ได้ตัวหนึ่ง ทั้งคู่หลงมันจนโงหัวไม่ขึ้น

“จางห่าว…มีเบาะแสอะไรบ้างไหม” ผมยีผมตัวเองจนฟูเป็นรังนก แล้วหันไปมองเฉินจางห่าวอย่างขอความช่วยเหลือ

“ดูเหมือนว่ากูชาร์ดก็คืออธิการบดีหวัง และอธิการบดีหวังได้ตายไปแล้ว ตอนนี้เป็นต้วนเชียนซั่วที่สวมรอยใช้ชื่อมันออกคำสั่งกับพวกสัตว์ประหลาดในมหาวิทยาลัย…” เฉินจางห่าวเท้าคางด้วยมือข้างหนึ่ง อีกมือคอยชี้ไปตามตัวหนังสือที่ผมเขียนไว้จนแน่นเอี้ยด

“แต่ตอนนี้พวกสัตว์ประหลาดบางตัว อย่างเช่นบุสโซที่เป็นเถ้าแก่ร้านค้า ก็รู้เรื่องที่กูชาร์ดตายแล้วเหมือนกัน…”

ผมพยักหน้า พลางมองเฉินจางห่าวด้วยความหวังว่าเขาจะช่วยสรุปข้อมูลที่เป็นประโยชน์ออกมาได้บ้าง

“ตอนที่พวกเราถูกเคลย์ตันจับตัวคราวนั้น คนลึกลับนั่นก็ปลอมตัวเป็นกูชาร์ดมาช่วยพวกเราออกไป เพราะงั้น…”

พอได้ยินถึงตรงนี้ ผมก็ตาสว่างขึ้นมาทันที ผมเงยหน้าขึ้นมาอย่างรวดเร็วแล้วทุบกำปั้นลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น ทำเอาหวงเซิ่งหลงกับหลิ่วจื่อเฉินสะดุ้งโหยง ผมมองหน้าเฉินจางห่าวด้วยความตกใจ “คนลึกลับนั่นคงไม่ใช่ว่าคือ…”

เฉินจางห่าวพยักหน้า ดูเหมือนข้อสันนิษฐานของผมจะตรงกับเขา คนลึกลับนั่นก็คือต้วนเชียนซั่ว!

แต่พอสืบสาวมาถึงขั้นนี้แล้วมันช่วยอะไรได้ล่ะ ยิ่งทำให้ผมปวดหัวเข้าไปใหญ่ ตอนนี้ผมตกอยู่ตรงกลางระหว่างสองขั้วอำนาจเข้าเต็มเปา ฝั่งหนึ่งคือกูชาร์ดที่อยากล้างแค้นแต่พลังยังไม่ฟื้นคืน ส่วนอีกฝั่งคือต้วนเชียนซั่วที่ไม่รู้ต้องการให้ผมทำอะไรกันแน่ แต่มีพลังกล้าแข็งเหลือเกิน

“งั้นฉันควรบอกเรื่องนี้กับกูชาร์ดไหม…”

เฉินจางห่าวส่ายหน้าแล้วตอบว่า “ต้วนเชียนซั่วเก่งกาจเกินไป ไปมาไร้ร่องรอย ต่อให้นายบอกกูชาร์ดว่าคนลึกลับนั่นคือต้วนเชียนซั่วก็ไม่มีประโยชน์อะไร ดีไม่ดีต้วนเชียนซั่วอาจจะฆ่านายทิ้งเพราะรู้ว่ากูชาร์ดสิงร่างนายอยู่ก็ได้…”

แม้จะไม่รู้ว่าเป้าหมายของต้วนเชียนซั่วคืออะไร แต่ในเวลานี้กูชาร์ดที่ไร้ร่างเนื้อก็ไม่อาจสร้างแรงกดดันได้เทียบเท่ากับต้วนเชียนซั่วที่ทรงพลังเลย เมื่อชั่งน้ำหนักรอบด้านแล้ว พวกเราจึงตัดสินใจว่าควรสืบหาเป้าหมายของต้วนเชียนซั่วให้แน่ชัดก่อนค่อยว่ากัน

ตอนนั้นเอง เฉินจางห่าวก็เอ่ยเตือนผมขึ้นมาอีกประโยค “ยังไงซะกูชาร์ดก็เป็นสัตว์ประหลาดที่มาจากต่างโลก แต่ต้วนเชียนซั่วอย่างน้อยก็ยังเป็นมนุษย์…”

ความหมายของเฉินจางห่าวก็คือ เขายังคงกังขาว่ากูชาร์ดจะยอมปล่อยพวกเราออกไปจริงหรือไม่ และถ้าหากต้องเลือกข้าง เขาก็จะเลือกยืนฝั่งต้วนเชียนซั่วที่เป็นมนุษย์เหมือนกันโดยไม่ลังเล

พวกเรากะว่าจะคุยกันต่อ แต่ทันใดนั้นก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นเป็นจังหวะจากหน้าห้องพัก นี่เป็นสัญญาณที่ตกลงกันไว้ตั้งแต่ตอนแยกกับเติ้งอวี่คราวก่อน เมื่อใดที่ได้ยินเสียงเคาะแบบนี้ พวกเราก็จะรู้ทันทีว่าเป็นเติ้งอวี่

พอเปิดประตูออก ภาพที่ปรากฏตรงหน้าก็ยังคงเป็นเติ้งอวี่ที่มีใบหน้าซีดเผือดเหมือนกระดาษและสวมชุดสีดำ ปกติแล้วเขาจะไม่มาหาพวกเราเอง การที่จู่ๆ แวะมาแบบนี้ต้องมีเรื่องด่วนแน่

ทันทีที่ก้าวพ้นประตู เขาก็บอกกับพวกเราว่าข่าวการตายของลูนาฟ จ้าวถิ่นโรงอาหารแพร่สะพัดไปทั่วมหาวิทยาลัยแล้ว ในฐานะสัตว์ประหลาดที่ยังคงรักษาจิตสำนึกของตัวเองไว้ได้ เติ้งอวี่ย่อมรู้ความเคลื่อนไหวทางฝั่งพวกสัตว์ประหลาดเป็นธรรมดา

การตายของลูนาฟดูเหมือนจะสร้างความโกลาหลไม่น้อย ได้ยินว่าไม่มีจ้าวถิ่นตายมานานมากแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นลูนาฟที่รับหน้าที่ดูแลมีดสกัดพลังอีกด้วย

ผมรีบถามออกไป “แล้วครั้งนี้นายมาหาพวกเรามีเรื่องอะไร”

คำตอบของเติ้งอวี่ทำให้พวกเราเริ่มกลุ้มใจ เพราะการตายของลูนาฟ ทำให้พวกจ้าวถิ่นเขตต่างๆ ที่เคยไม่ถูกกันยอมยุติความขัดแย้ง และคิดจะจับมือกันเพื่อกำจัดคนที่ครอบครองมีดสกัดพลัง ทว่าก็ยังมีข่าวดีอยู่เรื่องหนึ่ง นั่นคือตอนนี้พวกมันยังไม่รู้ว่าใครเป็นคนชิงมีดสกัดพลังไป

พอพูดถึงตรงนี้ ผมก็เริ่มระแวงขึ้นมาทันที จึงเอ่ยถามออกไป “เติ้งอวี่ นายรู้ไหมว่าใครเป็นคนเอามีดสกัดพลังไป”