บทที่ 66 จุดกำเนิด

พลังงานที่ทะลักออกมาจากร่างของคามิลล์ถูกใบมีดสกัดพลังดูดกลืนเข้าไปจนหมดสิ้น ก่อนจะไหลผ่านมือของเฉินจางห่าวที่กำด้ามมีดอยู่เข้าสู่ร่างกายของเขา

จากนั้นสติของผมก็ถูกดึงเข้าไปในห้วงมิติอันมืดมิดสนิท ในที่แห่งนั้นผมได้เห็นรูปร่างที่แท้จริงของกูชาร์ด แม้ว่าตามมาตรฐานสายตาของพวกเรา มันจะไม่นับว่าดูดีเอาเสียเลย ออกจะน่ากลัวหรือชวนพะอืดพะอมด้วยซ้ำ แต่กลิ่นอายรอบตัวกลับทรงพลังอย่างยิ่ง มีราศีของผู้เป็นราชาอยู่เปี่ยมล้น

ผมเป็นฝ่ายเอ่ยปากถามก่อน "แกมาสิงอยู่ในร่างฉันตั้งแต่เมื่อไหร่"

"ฮ่าๆ ยังไม่เข้าใจอีกรึ ตั้งแต่วินาทีที่เจ้าก้าวเข้าห้องอธิการบดีแล้วถูกกัด ข้าก็อยู่ในตัวเจ้าแล้ว ไม่อย่างนั้นพวกเจ้าจะพบคาร์ลอสในห้องสมุดได้ง่ายดายปานนั้นเชียวรึ"

ผมรู้ว่ามันหมายถึงเรื่องที่จู่ๆ ตัวเองก็หมดสติไปโดยไร้สาเหตุในห้องสมุด แต่ผมยังคงอยากรู้ว่าตอนนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมกูชาร์ดผู้เป็นถึงเจ้าของมหาวิทยาลัยถึงได้ตกต่ำจนมาอยู่ในสภาพนี้ได้

"อืม… ดูเหมือนเจ้าจะสนใจเรื่องราวในอดีตพวกนั้นไม่น้อย ในเมื่อเป็นเช่นนี้จะบอกให้รู้ก็ไม่เสียหาย อย่างไรเสียการแก้แค้นของข้าก็ยังต้องพึ่งพาความช่วยเหลือจากเจ้า…"

เคล้าคลอไปกับเสียงเล่าอันทุ้มต่ำของกูชาร์ด กาลเวลาหวนย้อนกลับไปเมื่อสิบกว่าปีก่อน

ในตอนนั้น เพื่อคัดเลือกคนที่เหมาะสม มหาวิทยาลัยได้ดำเนินกิจการมาหลายต่อหลายปี แต่ก็ยังไม่พบคนผู้นั้น จนกระทั่งในปีนั้น ในที่สุดก็มีคนคนหนึ่งผ่านการคัดเลือกของมหาวิทยาลัย คนผู้นั้นก็คือต้วนเชียนซั่ว

กูชาร์ดได้พบเขาในห้องอธิการบดี เตรียมจะขังเขาไว้ก่อนแล้วค่อยส่งตัวไปยังโลกนอกพิภพ ทว่าสิ่งที่คิดไม่ถึงก็คือ คามิลล์กับต้วนเชียนซั่วได้แอบทำข้อตกลงกันลับๆ คามิลล์บอกความจริงเกี่ยวกับแก่นแท้พลังแห่งโลกนอกพิภพให้ต้วนเชียนซั่วรู้

ส่วนต้วนเชียนซั่วเองก็ไม่อยากกลายเป็นซากศพเดินได้ที่ถูกคนอื่นชักใย ทั้งสองจึงร่วมมือกันขโมยพลังมหาศาลมาจากโลกนอกพิภพ ในการต่อสู้ กูชาร์ดต้านทานทั้งสองไม่ไหวจนร่างเนื้อถูกทำลาย คาร์ลอสมาช่วยช้าไป ร่างเนื้อจึงถูกทั้งคู่ร่วมมือกันทำลายไปเช่นกัน

"พวกสารเลวสองตัวนั้นยังคิดว่าทำแบบนั้นแล้วจะฆ่าข้าได้อย่างเด็ดขาด โชคดีที่ข้าเหลือไพ่ตายไว้หนึ่งใบ หลบซ่อนตัวอยู่ในห้องอธิการบดีมานานหลายปี ไม่เสียเวลาเปล่าจริงๆ"

"แล้วหลังจากนั้นล่ะ ทำไมคามิลล์ถึงถูกขังอยู่ในโรงพยาบาลมหาวิทยาลัย"

"เดิมทีมันก็เป็นจ้าวถิ่นของโรงพยาบาลมหาวิทยาลัย ต้วนเชียนซั่วเคยสัญญากับคามิลล์ไว้ว่าหลังจากทำสำเร็จจะให้มันเป็นจ้าวถิ่นของมหาวิทยาลัย แต่ต้วนเชียนซั่วอุตส่าห์ได้พลังที่ไม่เคยมีมาก่อนมาไว้ในมือ มีหรือจะยอมอยู่ใต้บงการของผู้อื่นอีก จึงวางแผนปิดผนึกคามิลล์ไว้ในโรงพยาบาลมหาวิทยาลัย และโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยก็ถูกลบออกไปจากแผนที่…"

พอได้ยินถึงตรงนี้ ผมรู้สึกแปลกใจจึงถามไป "ที่นี่เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ขึ้น ทางนอกพิภพของพวกแกไม่มีใครมาจัดการเลยเหรอ"

กูชาร์ดส่ายหัวแล้วพูดต่อ "หลายปีมานี้ต้วนเชียนซั่วใช้สถานะของข้าออกคำสั่งในมหาวิทยาลัยมาโดยตลอด จึงไม่มีใครรู้ว่าข้าตายไปแล้ว"

"ถ้าผมช่วยแก… แกจะรับประกันได้ไหมว่าจะช่วยพาพวกเราออกไป"

กูชาร์ดครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจอย่างยากลำบาก "ตกลง ข้ารับปากเจ้า แต่ช่วงนี้ข้าคงไม่อาจปรากฏตัวได้อีกแล้ว ทางที่ดีเจ้าจงรวบรวมร่องรอยเบาะแสเกี่ยวกับต้วนเชียนซั่วไว้ให้มาก รอจนข้าได้พบมันอีกครั้ง ข้าจะทำให้มันต้องอยู่มิสู้ตาย!"

หลังการสนทนาระหว่างเราสองคนสิ้นสุดลง สติของผมก็ลอยกลับเข้ามาในร่าง พอลืมตาขึ้นมาก็เห็นเฉินจางห่าวกำลังเขย่าหัวผมไม่หยุด

"เว่ย เว่ย ตื่นสิ!"

เมื่อเห็นว่าเขากำลังจะงัดสุดยอดวิชาปลุกประสาทเฉพาะกลุ่มพวกเราอย่างวิชาฝ่ามือพิฆาตออกมา ผมจึงรีบห้ามเขาทันที "ฉันไม่เป็นไร เลิกเขย่าได้แล้ว"

ผมลุกขึ้นยืน เฉินจางห่าวกลับมากระปรี้กระเปร่าเหมือนเดิม ผมถามด้วยความประหลาดใจ "แผลนายหายหมดแล้วเหรอ"

เขาพยักหน้าตอบ "พลังอันน้อยนิดของคามิลล์ส่วนหนึ่งถูกใบมีดสกัดพลังดูดไปรักษาแผลของฉัน ส่วนที่เหลือดูเหมือนจะถูกเก็บสะสมไว้ข้างในนั้น"

พอดึงสติกลับมาได้ ผมก็ได้ยินเสียงร้องไห้ของหลินเมิ่งซี หลิ่วจื่อเฉินกับหวงเซิ่งหลงกำลังพยุงหยางหานยืนอยู่ข้างเธอ ในตอนนี้เธอกำลังนั่งยองๆ ปล่อยโฮอยู่หน้าศพของหัวเซิ่ง

"เมิ่งซี ครั้งนี้เป็นความผิดของฉันเอง ฉันไม่ควรเสี่ยงเลย…" หยางหานที่อยู่ข้างๆ โทษตัวเองทั้งหมด พลางคอยปลอบเธอไม่หยุด

"มันเป็นแบบนี้ไปแล้ว… พูดเรื่องพวกนี้จะมีประโยชน์อะไร…"

ผมกับเฉินจางห่าวเดินไปตรงหน้าทุกคนแล้วเอ่ยถาม "ในโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยมีเครื่องมือนั่นไม่ใช่เหรอ พอจะช่วยหัวเซิ่งได้บ้างไหม"

หยางหานส่ายหน้า "ไม่ได้… เท่าที่ฉันรู้ ของสิ่งนั้นแต่ละคนใช้ได้แค่ครั้งเดียว ตอนมาโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยคราวก่อน เขาเคยใช้ไปแล้วครั้งหนึ่ง…"

เฉินจางห่ายื่นใบมีดสกัดพลังมาให้ "ลองอันนี้ดูไหม เมื่อกี้มันเพิ่งรักษาแผลบนตัวฉัน ไม่แน่ว่า…"

ยังไม่ทันที่เฉินจางห่าวจะพูดจบ เสียงของคาร์ลอสก็ดังเข้าหูพวกเรา

"ไม่ได้หรอก พลังของใบมีดสกัดพลังยังไม่กล้าแกร่งถึงขั้นทำให้คนตายฟื้นคืนชีพได้ ต่อให้ทำได้ พลังงานที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดของคามิลล์ก็ไม่เพียงพออยู่ดี…"

หนังสือเล่มที่มีคาร์ลอสสิงสู่ลอยเอื่อยๆ มาตรงหน้าพวกเรา หลินเมิ่งซีราวกับคว้าฟางเส้นสุดท้ายไว้ได้ เธอเอ่ยกับคาร์ลอสด้วยน้ำเสียงวิงวอน

"เมื่อกี้คุณยังทำลายค่ายกลของคามิลล์ได้อย่างง่ายดายแท้ๆ ไม่มีวิธีช่วยฟื้นชีวิตให้ศิษย์พี่ของฉันบ้างเลยเหรอคะ"

คาร์ลอสทอดถอนใจอย่างจนปัญญา "เฮ้อ! มิใช่ว่าข้าไม่อยากช่วยเขา วิชาความเป็นความตายแต่ไหนแต่ไรมานับเป็นข้อห้ามใหญ่หลวง ข้าเองก็ไร้หนทางจริงๆ…"

"เมิ่งซี… ไปกันเถอะ… อย่าร้องไห้เลย…" หยางหานปลอบเธอเบาๆ จากด้านข้าง แต่จิ้งจอกเฒ่าอย่างหยางหานต่อให้มีลูกไม้รับมือกับเรื่องอื่นได้ดีแค่ไหน มาเจอสถานการณ์ตอนนี้เข้า เขาก็จนปัญญาเหมือนกัน…

หลินเมิ่งซีเดินไปข้างศพของหัวเซิ่งแล้วออกแรงดึง หยางหานเห็นดังนั้นจึงรีบถาม "เมิ่งซี เธอจะทำอะไร"

"ฉันจะพาเขาออกไป ฉันจะทิ้งศิษย์พี่ไว้ที่นี่ไม่ได้!"

"ที่นี่จะไม่มีคนของมหาวิทยาลัยมาหรอกนะ ถ้าเธอพาหัวเซิ่งออกไป เขาจะกลายเป็นผู้ถูกแปลง…"

สิ้นเสียงหยางหาน หลินเมิ่งซีก็กัดฟันแน่น "อย่างน้อย… ฉันก็ยังได้เจอเขาทุกวัน…"

หยางหานได้ยินประโยคนี้เข้าก็ถึงกับพูดไม่ออกในทันที ที่จริงตั้งแต่ตอนที่ผมเจอหลินเมิ่งซีกับหัวเซิ่งครั้งแรก ผมก็ดูออกแล้วว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งสองไม่ได้เรียบง่ายแค่ศิษย์พี่ศิษย์น้อง เพียงแต่ต่างฝ่ายต่างไม่มีใครยอมเจาะกระดาษหน้าต่างเปิดใจกันก็เท่านั้น ทว่าตอนนี้หัวเซิ่งตายไปแล้ว ประโยคนั้นคงไม่มีโอกาสได้พูดออกมาอีกตลอดกาล…

หลินเมิ่งซีแม้จะเป็นผู้หญิงที่เคยฝึกศิลปะการต่อสู้มา แต่เพิ่งจะผ่านความเจ็บปวดจากการสูญเสียหัวเซิ่ง ซ้ำยังผ่านการต่อสู้กับคามิลล์มาอีก ตอนนี้เธอจึงอ่อนแรงเต็มที

พวกเราผู้ชายหลายคนยืนอยู่ตรงนี้ จะปล่อยให้ผู้หญิงคนหนึ่งมาแบกศพก็ใช่ที่ หลังจากเกี่ยงกันไปแย่งกันมา สุดท้ายงานนี้ก็ตกเป็นของหวงเซิ่งหลง

จากนั้นพวกเราก็พากันเดินออกจากโรงพยาบาลมหาวิทยาลัย โดยที่พวกเราไม่ได้สังเกตเลยว่า คาร์ลอสได้ลอยไปข้างศพของคามิลล์แล้วเอ่ยขึ้นมาประโยคหนึ่ง

"เกิดจากรากเหง้าเดียวกัน ไฉนจึงต้องเข่นฆ่ากันเร่งร้อนถึงเพียงนี้ จุดจบเช่นนี้ล้วนหาเรื่องใส่ตัวทั้งสิ้น เฮ้อ…"

เมื่อก้าวพ้นออกมาจากโรงพยาบาลมหาวิทยาลัย พืชพรรณด้านนอกที่เคยรกชัฏต่างก็เหี่ยวเฉาแห้งตายไปจนหมด ดูท่าคามิลล์คงกักเก็บพลังงานเหล่านั้นไว้ในต้นไม้ใบหญ้า และเพิ่งจะดึงพลังทั้งหมดออกมาใช้ผ่านค่ายกลเมื่อครู่นี้เอง

ความแข็งแกร่งของคาร์ลอสก็ประมาทไม่ได้เลยจริงๆ อาศัยเพียงเศษเสี้ยวพลังอันน้อยนิดก็ทำลายค่ายกลของคามิลล์ลงได้ แต่คนที่ลึกลับที่สุดกลับเป็นต้วนเชียนซั่วคนนั้น คนธรรมดาคนหนึ่งกลับสามารถโค่นล้มการปกครองของกูชาร์ดลงได้ เรื่องนี้ทำให้ผมเกิดความสงสัยใคร่รู้ในตัวเขาขึ้นมาอย่างมหาศาล…