บทที่ 65 ศึกตัดสิน

กูชาร์ดมองคามิลล์พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “ตอนนั้นเจ้าร่วมมือกับไอ้เด็กเมื่อวานซืนนั่นมาจัดการข้ากับคาร์ลอส แล้วตอนนี้ล่ะ ไม่ใช่ว่าตกอยู่ในสภาพแบบนี้เหมือนกันหรอกหรือ ช่างน่าขันสิ้นดี!”

คามิลล์ดูเหมือนจะถูกสะกิดแผลเก่า ความรู้สึกซับซ้อนพลุ่งพล่านขึ้นมาในอก “หึ! อย่างน้อยตอนนั้นข้าก็ถูกลอบกัด ยังดีกว่าผู้แพ้อย่างแก!”

“ถ้าอย่างนั้น เจ้ายังอยากจะประลองกับข้าอีกงั้นหรือ”

“แล้วจะทำไมล่ะ!”

พูดจบ คามิลล์ก็ตวัดดาบยาวเปิดฉากพุ่งเข้าโจมตีผมก่อน ผมทำได้เพียงมองดูร่างกายตัวเองหลบหลีกการโจมตีครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยความเร็วอันน่าเหลือเชื่อ

หลังจากนั้นดูเหมือนกูชาร์ดจะเริ่มรำคาญที่ต้องคอยหลบ พอคามิลล์โจมตีเข้ามาอีกครั้ง เขาก็รวบรวมพลังไว้ที่หมัดขวา แล้วซัดเข้าใส่เกราะเกล็ดตรงหน้าท้องของคามิลล์อย่างจัง ไม่รู้ว่ากูชาร์ดคุมร่างผมแล้วไม่รู้สึกเจ็บหรือยังไง แต่ที่แน่ๆ ผมรู้สึกเหมือนกระดูกหมัดตัวเองแตกละเอียดไปแล้ว…

เกราะเกล็ดตรงหน้าท้องของคามิลล์ปริแตกออกเป็นรอยแยกหลายสาย มันพูดขึ้นมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ “แกยังระเบิดพลังมหาศาลขนาดนี้ออกมาได้อีกเรอะ!”

“ทำไม แปลกใจนักหรือ หลายปีมานี้คนที่พยายามหาทางฟื้นฟูพลังไม่ได้มีแค่เจ้าคนเดียวหรอกนะ”

“หึๆ… ฮ่าๆ!”

จู่ๆ คามิลล์ก็หัวเราะลั่นออกมาราวกับคนบ้า มันพูดต่อ “อย่าคิดว่าข้าจะดูไม่ออก หมัดนั้นคงเป็นพลังทั้งหมดที่แกมีแล้วสินะ! ถ้าอย่างนั้นก็เตรียมดูความร้ายกาจของข้าได้เลย!”

สิ้นเสียง คลื่นกระแทกก็ระเบิดออกจากรอบตัวคามิลล์ ซัดทุกคนกระเด็นออกไปนอกค่ายกล ส่วนตัวมันยังคงยืนอยู่ตรงใจกลาง

พร้อมกับที่คามิลล์ร่ายคาถาลึกลับ อักขระบนค่ายกลก็เริ่มเปล่งแสงสีม่วงคล้ำ และค่อยๆ บิดเบี้ยวขยับเขยื้อนขึ้นมาจากพื้น ราวกับอักขระเหล่านั้นเป็นเงาสะท้อนบนผิวน้ำที่ถูกใครบางคนโยนหินใส่

กูชาร์ดคิดจะพุ่งเข้าไปขัดขวาง แต่ม่านบาเรียป้องกันได้ก่อตัวขึ้นรอบค่ายกลเรียบร้อยแล้ว ไม่อาจฝ่าเข้าไปได้เลย พวกเราทำได้เพียงมองดูคามิลล์ดูดซับพลังจากค่ายกลไปต่อหน้าต่อตา

ในระหว่างที่คามิลล์กำลังสูบพลังอยู่นั้น พื้นดินสั่นสะเทือนไม่หยุด ผมใช้หางตาเหลือบไปเห็นเถาวัลย์และต้นไม้ข้างนอกหน้าต่างกำลังเหี่ยวเฉาลงด้วยความเร็วอันเหลือเชื่อ ราวกับพลังชีวิตถูกค่ายกลสูบออกไปจนหมดสิ้น

“เดิมทีข้ากะจะรออีกสักพักค่อยแหกออกไป ในเมื่อวันนี้กูชาร์ดอยู่ที่นี่ด้วย ก็อยู่เป็นพยานดูซะเถอะ!”

จากทิศทั้งสี่ของค่ายกล บัดนี้มีหนวดระยางขนาดยักษ์ที่ใหญ่กว่าครั้งก่อนๆ ยื่นออกมา พลังอันมหาศาลถูกส่งเข้าไปในร่างของคามิลล์อย่างต่อเนื่อง รอยแตกร้าวบนเกราะเกล็ดของมันไม่เพียงค่อยๆ ได้รับการซ่อมแซม แต่แสงของอักขระบนเกราะยังสว่างวาบเจิดจ้าขึ้นกว่าเดิม

เนื่องจากกูชาร์ดสิงสู่อยู่ในร่างของผม ความคิดของเขาจึงส่งผ่านมาให้ผมรับรู้ได้โดยปริยาย ตอนนี้เขากำลังตื่นตระหนกอย่างยิ่ง ดูเหมือนจะไม่คาดคิดว่าคามิลล์จะฟื้นฟูพลังมาถึงขั้นนี้ได้ในเวลาอันสั้น

เดิมทีผมนึกว่าการแปลงร่างเป็นเกราะเกล็ดจะเป็นไพ่ตายของคามิลล์แล้ว คิดไม่ถึงเลยว่ามันยังซ่อนไม้นี้เอาไว้อีก คราวนี้การจะโค่นมันคงยากขึ้นไปอีกหลายเท่า…

“ฮ่าๆ! กูชาร์ด ดูท่าคราวนี้แกก็ต้องแพ้อีกแล้วสินะ~”

กูชาร์ดไม่ได้รีบร้อนตอบคำพูดของมัน แต่ล้วงคัมภีร์โลหิตออกมาจากกระเป๋าเสื้อของผม

“คาร์ลอส! ข้าขอเรียกเจ้าในนามของนายแห่งเจ้า!”

ทันใดนั้น คัมภีร์โลหิตก็ลอยขึ้นกลางอากาศแล้วเปิดออก ตัวหนังสือเปล่งแสงสีแดงดุจโลหิตออกมาเหมือนก่อนหน้านี้ เสียงที่คุ้นเคยดังเข้าหูของทุกคน

“คาร์ลอสขอคารวะนายท่าน นึกไม่ถึงเลยว่าท่านจะยังมีชีวิตอยู่!”

คามิลล์ที่อยู่ด้านข้างตกใจเช่นกัน “คาร์ลอส? แกก็ยังไม่ตายงั้นเรอะ!”

คัมภีร์โลหิตหมุน “ตัว” หันไปหาคามิลล์แล้วเอ่ย “เจ้ายังไม่ตาย ข้าจะมรณาได้อย่างไร”

“ไม่ตายแล้วยังไง แกในตอนนี้ก็เหมือนกับกูชาร์ดนั่นแหละ เป็นแค่วิญญาณที่ไม่มีร่างเนื้อ!”

พูดจบ คามิลล์ก็สั่งให้หนวดระยางทั้งสี่เส้นพุ่งเข้าโจมตีกูชาร์ดกับคัมภีร์โลหิตจากคนละทิศทาง แถมคราวนี้ตัวมันเองยังพุ่งทะยานเข้ามาด้วย เห็นได้ชัดว่ามันกลัวเรื่องจะยืดเยื้อจนเกิดปัญหา จึงกะจะปลิดชีพในคราเดียว

กูชาร์ดยกมือทั้งสองข้างขึ้น รวบรวมพลังงานสร้างเป็นม่านป้องกัน ขวางการโจมตีระลอกแรกเอาไว้ได้

“คาร์ลอส ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาย้อนความหลัง หาทางทำลายค่ายกลของมันซะ!”

“รับบัญชา ได้รับใช้ท่านอีกครั้งนับเป็นเกียรติของข้า!”

สิ้นเสียง กูชาร์ดก็แบ่งพลังส่วนหนึ่งออกจากร่างส่งให้กับคัมภีร์โลหิต จากนั้นหน้ากระดาษของคัมภีร์ก็พลิกเปิดไปมาไม่หยุด อักขระประหลาดที่อ่านไม่เข้าใจลอยละล่องออกมาจากหน้าหนังสือ ล่องลอยอยู่กลางอากาศ

คามิลล์เห็นว่าท่าไม่ดีจึงโหมโจมตีหนักหน่วงยิ่งขึ้น ประกอบกับที่กูชาร์ดแบ่งพลังส่วนหนึ่งไปให้คาร์ลอส ผมสัมผัสได้ชัดเจนว่ากูชาร์ดใกล้จะทนไม่ไหวแล้ว บนม่านบาเรียเริ่มปรากฏรอยแตกร้าวทีละสาย

“คาร์ลอส เจ้าเสร็จหรือยัง!”

“นายท่านของข้า เวลาพอดิบพอดีเลย~”

ในจังหวะที่ม่านบาเรียระเบิดแตกกระจาย อักขระที่ลอยอยู่กลางอากาศก็รวมตัวกันกลายเป็นคลื่นกระแทกพุ่งซัดเข้าใส่ร่างของคามิลล์อย่างจัง ก่อนจะทะลุผ่านร่างของมันแล้วแตกกระจายออก ลอยไปตกลงยังจุดต่างๆ ของค่ายกล

สถานการณ์พลิกผันกลับตาลปัตรในชั่วพริบตา เกราะเกล็ดบนตัวคามิลล์แตกกระจายเสียงดังสนั่น หนวดระยางทั้งสี่เส้นที่ยื่นออกมาจากค่ายกลก็สลายกลายเป็นหมอกดำแล้วจางหายไป

คามิลล์ที่เดิมทียกดาบยาวหมายจะฟันลงมา ถูกกูชาร์ดใช้มือเพียงข้างเดียวสกัดเอาไว้เบื้องหน้า ก่อนจะเหวี่ยงร่างมันออกไปอย่างรุนแรง

คามิลล์ที่กระแทกลงกับพื้นส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด จากนั้นก็ตามมาด้วยเสียงหัวเราะขื่นๆ

“หึๆ… นึกไม่ถึงเลยจริงๆ สมกับเป็นคาร์ลอส ทำลายค่ายกลที่ข้าอุตส่าห์สร้างมาตั้งหลายปีได้อย่างง่ายดาย…”

คาร์ลอสเอ่ยกับมันอย่างเหยียดหยาม “เทียบกับข้าแล้ว เจ้ายังอ่อนหัดนัก”

“แต่ว่า…พวกแกสองคนก็คงใช้แรงไปไม่น้อยเหมือนกันสินะ…ถึงพลังจะไม่พอให้หนีออกไป แต่การจะฆ่าเศษสวะอย่างพวกแกสองตัวก็ยังเหลือกินเหลือใช้!”

คามิลล์ยังคงไม่ยอมแพ้และพุ่งเข้ามาหมายจะสังหารกูชาร์ด มันเดาไม่ผิดเลย ทั้งกูชาร์ดและคาร์ลอสที่ไม่มีร่างเนื้อล้วนเป็นเพียงสิ่งที่สิงสู่อยู่ในสิ่งของบางอย่าง การต่อสู้เมื่อครู่ได้เผาผลาญพลังที่เหลืออยู่น้อยนิดของพวกเขาไปจนหมดสิ้นแล้ว

เมื่อต้องเผชิญกับการบุกโจมตีอย่างบ้าคลั่งของคามิลล์ กูชาร์ดก็ค่อยๆ ต้านไม่ไหว เพราะถ้าหากคุณทุ่มเทพยายามมาคนเดียวเป็นสิบๆ ปีเพื่ออิสรภาพ แล้วความหวังนั้นกลับถูกใครบางคนบดขยี้พังทลายลงอย่างง่ายดาย คุณเองก็คงคลุ้มคลั่งเหมือนกัน

เดิมทีคาร์ลอสก็เป็นเพียงหนังสือเล่มหนึ่ง เมื่อครู่ยังใช้พลังงานไปจนเกลี้ยง จึงถูกคามิลล์ซัดกระเด็นไปด้านข้างแน่นิ่งไป

เมื่อค่ายกลไร้ผล พวกหวงเซิ่งหลงย่อมหลุดพ้นจากพันธนาการ ต่างพากันปรี่เข้ามาช่วยรับมือคามิลล์ ทว่าการที่มันต้องสู้หนึ่งต่อสี่ก็ยังคงทำได้อย่างสบายๆ

ไม่นานนัก พวกเราทั้งสี่คนก็ถูกซัดจนล้มลงไปกองกับพื้น คามิลล์เอ่ยกับพวกเราด้วยสีหน้ากระหยิ่มยิ้มย่อง “ข้าหนีออกไปไม่ได้ พวกแกก็อยู่ที่นี่เป็นเพื่อนข้าก็แล้วกัน! ฮ่าๆ!”

แต่มันกลับเปลี่ยนท่าที เอาดาบมาจ่อที่คอหอยของผมแล้วพูดว่า “กูชาร์ด แกมาสิงอยู่ในร่างของคนคนนี้ ข้าคงไว้ชีวิตมันไม่ได้แล้วล่ะ” คามิลล์ถอนหายใจออกมา น้ำเสียงแฝงความเสียดายไว้เล็กน้อย “ไม่รู้ว่าเจ้าหนูนี่จะได้ยินที่ข้าพูดไหม ไม่อย่างนั้นมันคงมีชีวิตอยู่ต่อได้อีกหลายวันแท้ๆ เฮ้อ…”

ในตอนที่มันกำลังจะลงมือนั่นเอง กริชเล่มหนึ่งก็แทงทะลุแผ่นหลังเสียบเข้ากลางอกของมันอย่างจัง คามิลล์หันขวับกลับไปมอง เฉินจางห่าวฟื้นขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เขาหยิบใบมีดสกัดพลังที่ผมทำตกไว้ก่อนหน้านี้ขึ้นมาแทงเข้าไปในร่างของคามิลล์

“บาดแผลแค่นี้…” คามิลล์ตั้งใจจะซัดเฉินจางห่าวให้กระเด็นออกไป ทว่ามันกลับไม่สามารถควบคุมร่างกายของตัวเองได้อีกต่อไป ร่างทั้งร่างแข็งทื่ออยู่กับที่

เสียงของกูชาร์ดดังขึ้นมาอีกครั้ง เขาเอ่ยกับมันเรียบๆ “คามิลล์ รู้ไหมว่าทำไมมันถึงได้ชื่อว่าใบมีดสกัดพลัง”

คามิลล์มองกูชาร์ดด้วยสีหน้าตื่นตระหนกสุดขีด พร้อมกับที่มีพลังงานประหลาดพวยพุ่งออกมาจากบาดแผลของคามิลล์ ร่างของมันล้มพับลงกับพื้นแน่นิ่งไป ส่วนพลังงานสายนั้นก็ถูกใบมีดสกัดพลังดูดกลืนเข้าไปจนหมดสิ้น

ผู้แข็งแกร่งที่กำลังจะได้อิสรภาพ กลับต้องมาจบชีวิตลงภายในวันเดียว…