บทที่ 64 กูชาร์ดหวนคืนอีกครั้ง

คามิลล์พริบตาเดียวก็ทิ้งไว้เพียงภาพลวงตาตรงจุดเดิม หลังจากถอยรั้งระยะห่างจากผมไปได้ มันก็จ้องมองกริชในมือผมด้วยสีหน้าประหลาดใจ

"นึกไม่ถึงจริงๆ ใบมีดสกัดพลังที่ลูนาฟเฝ้าไว้จะตกไปอยู่ในมือพวกแกได้"

จากนั้นมันก็พ่นลมหายใจเหยียดหยามแล้วพูดต่อ "หึ! ไอ้สวะนั่นแต่ไหนแต่ไรก็พึ่งพาไม่ได้อยู่แล้ว ไม่ช้าก็เร็วต้องมีวันนี้จนได้ แต่แกคิดว่าพอได้ใบมีดสกัดพลังมาแล้วข้าจะกลัวแกงั้นเหรอ ฝันหวานไปเถอะ~"

เดิมทีผมนึกว่าการถือสิ่งที่มันเรียกว่าใบมีดสกัดพลังจะข่มขู่คามิลล์ได้บ้าง ไม่คิดเลยว่ามันจะไม่เห็นหัวแม้แต่น้อย

ทันใดนั้นคามิลล์ก็เรียกหมอกดำกลุ่มหนึ่งออกมาห่อหุ้มร่างตัวเองไว้ พร้อมกับคลื่นกระแทกที่ระเบิดออกมาระลอกหนึ่ง คามิลล์ในชุดเกราะเกล็ดสีดำทมิฬกำดาบยาวในมือก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าพวกเรา

บนเกราะเกล็ดของมันเต็มไปด้วยอักขระสีม่วงส่องแสงกะพริบระยับ ตรงหน้าอกมีสัญลักษณ์หนวดระยางเฉพาะตัวของพลังนอกพิภพ แผ่แสงสีม่วงคล้ำออกมาเช่นกัน หมวกเกราะสีดำที่มีเขารูปร่างคล้ายปีศาจสะท้อนแสงอันน้อยนิด ดูสะดุดตาเป็นพิเศษในลานที่มืดสลัวแห่งนี้

ดาบยาวในมือมันมีด้ามจับสีดำ ตัวดาบดูเหมือนสร้างขึ้นจากหินสีน้ำตาลอะไรบางอย่าง แม้ผิวภายนอกจะดูหยาบกร้าน ทว่าคมดาบกลับคมกริบ แผ่ไอเย็นเยียบออกมาเป็นระลอก ขัดแย้งกับสายลาวาที่ไหลเวียนวูบวาบอยู่ภายในรอยแยกของเนื้อหินบนตัวดาบอย่างสิ้นเชิง

ผมกลืนน้ำลายลงคอ เหงื่อกาฬเปียกชุ่มเสื้อผ้า กระแสลมที่ปั่นป่วนด้วยพลังของคามิลล์พัดผ่านตัวผมไม่หยุด พลอยดึงเอาความร้อนในร่างกายผมออกไป จนรู้สึกเหมือนทั้งร่างตกลงไปอยู่ในบ่อเก็บน้ำแข็งก็ไม่ปาน

มิน่าล่ะมันถึงไม่กลัวสักนิด พอมองดาบยาวในมือคามิลล์ แล้วก้มมองใบมีดสกัดพลังในมือผม มันคนละชั้นกันเลยชัดๆ…

อาจเป็นเพราะมีหมวกเกราะกั้นอยู่ น้ำเสียงของคามิลล์จึงฟังดูทุ้มต่ำลงไปมาก "เดิมทีข้าไม่อยากใช้พลังทั้งหมดหรอกนะ แต่เพื่อกันเหนียว ข้าจะสงเคราะห์ฉากจบสวยๆ ให้แกก็แล้วกัน!"

สิ้นเสียงพูด คามิลล์ก็ก้าวเท้าเดินตรงมาหาผมทีละก้าว เสียงเสียดสีของเกราะเกล็ดกับแรงสะเทือนบนพื้นดินในแต่ละย่างก้าวล้วนสร้างแรงกดดันมหาศาล

ผมกระชับกริชในมือแน่น มีแต่ต้องชิงลงมือก่อนเท่านั้น!

หลังจากพุ่งเข้าไปผมถึงได้ตระหนักถึงช่องว่างระหว่างเราสองคน ไม่ว่าจะความเร็วหรือพละกำลัง ผมเทียบกับคามิลล์ในชุดเกราะเกล็ดไม่ได้เลยสักกระผีก ในการจู่โจมครั้งหนึ่ง ใบมีดสกัดพลังในมือผมก็ถูกมันตวัดกระเด็นหลุดมือไปอย่างง่ายดาย

เมื่อไร้อาวุธ ผมทำได้เพียงปล่อยให้คามิลล์บีบคอแล้วยกร่างลอยขึ้นจากพื้นอย่างไร้ทางสู้ มันเอ่ยเย้ยหยัน "มดปลวกตัวกระจ้อยร่อยตัวเดียว บังอาจริอ่านมาต่อต้านพระเจ้าผู้สูงสุดงั้นเหรอ"

"ข้ารับปากว่าจะมอบฉากจบอันงดงามตระการตาให้แก เพราะงั้นก็รับไปให้ดีล่ะ!"

จากนั้นมือขวาที่กำดาบของคามิลล์ก็รวบรวมพลังไม่หยุด ตัวดาบเปล่งแสงสีแดงเจิดจ้า พร้อมกับพลังมหาศาลที่ถูกปลดปล่อยออกมา ความเจ็บปวดรุนแรงสายหนึ่งก็แทงทะลุจากหน้าอกตรงไปถึงแผ่นหลังของผม

ผมรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังพลุ่งพล่านตีตื้นขึ้นมาในลำคอ จากนั้นกลิ่นคาวสนิมเหล็กอันคุ้นเคยก็คลุ้งไปทั่วทั้งปาก เลือดคำหนึ่งพวยพุ่งทะลักออกจากปากผม

ใช่แล้ว คามิลล์มอบฉากจบอันงดงามตระการตาให้ผมจริงๆ อย่างน้อยในสายตาของคนอื่นที่อยู่ในเหตุการณ์ก็คงเป็นแบบนั้น แต่ผมกลับรู้สึกเพียงแค่หน้าอกและลำคอร้อนผ่าว การสูญเสียเลือดอย่างรวดเร็วทำให้มือเท้าของผมเริ่มเย็นเฉียบ

"เป็นไง สวยงามพอไหม"

ดาบในมือขวาของคามิลล์เสียบทะลุร่างผมไปทั้งตัว เลือดสดๆ ไหลรินลงมาตามคมดาบไม่ขาดสาย แม้ผมอยากจะตอบคำถามมัน แต่ก็ไม่อาจเปล่งเสียงใดๆ ออกมาได้อีกแล้ว

เสียงรอบข้างเริ่มพร่าเลือนลงเรื่อยๆ ราวกับผมได้ยินเสียงตะโกนของหลิ่วจื่อเฉิน เสียงอู้อี้ในลำคอของหวงเซิ่งหลงที่ถูกอุดปาก และเสียงร้องไห้ของหลินเมิ่งซี…

ความเจ็บปวดค่อยๆ เลือนหาย ตรงหน้าผมคล้ายมีลำแสงสว่างวาบขึ้นมา ในหัวเริ่มหวนคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมาตลอดทั้งชีวิต หรือว่าสิ่งที่คนในเน็ตพูดกันจะเป็นเรื่องจริง เวลาคนเราจะตายจะมีภาพชีวิตย้อนฉายขึ้นมาจริงๆ งั้นเหรอ

ตอนนี้ผมรู้สึกเหนื่อยเหลือเกิน ไม่มีเรี่ยวแรงจะคิดเรื่องพวกนี้แล้ว อยากจะนอนหลับยาวๆ ให้สบายสักตื่น อยากให้เรื่องทั้งหมดนี้เป็นแค่ความฝัน พอตื่นขึ้นมาผมก็ยังคงเป็นเด็กหนุ่มที่เพิ่งเตรียมตัวจะก้าวเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัย ยังคงนอนอยู่บนเตียงอันอบอุ่นสบายที่บ้าน และยังได้เจอหน้าพ่อกับแม่…

ในตอนที่ผมใกล้จะหมดสตินั่นเอง ความเจ็บปวดรุนแรงสายหนึ่งก็กระชากผมกลับมาจากภวังค์เลื่อนลอย ทว่าความเจ็บปวดแสนสาหัสระลอกนั้นไม่ได้มาจากหน้าอก แต่เป็นแขนขวาของผม

ชั่วพริบตานั้นการได้ยินและการมองเห็นของผมก็กลับคืนมา ความเจ็บปวดที่แขนขวายังคงแล่นพล่านไปทั่วร่าง กระทั่งกลบความเจ็บจากบาดแผลตรงหน้าอกไปจนหมดสิ้น

คามิลล์นึกว่าผมตายแล้ว จึงออกแรงสะบัดร่างผมหลุดจากดาบร่วงกระแทกลงพื้น มันชี้ดาบไปที่หวงเซิ่งหลงแล้วพูดว่า "แกยังอยากจะประลองกับข้าอีกไหม"

"อื้อๆ!" หวงเซิ่งหลงพูดไม่ได้ แต่นัยน์ตาที่เอ่อล้นด้วยหยาดน้ำตากลับเต็มไปด้วยความเคียดแค้น หลิ่วจื่อเฉินที่อยู่ด้านข้างกัดฟันพูดด้วยความโกรธแค้น "ประลอง! ฉันจะประลองกับแก! อย่างมากก็แค่ตาย!"

คามิลล์หัวเราะลั่น "ไม่เจียมกะลาหัว!"

จากนั้นหลิ่วจื่อเฉินก็ถูกลากมาไว้ตรงกลางลาน ทันทีที่เห็นว่าคามิลล์กำลังจะลงมือกับหลิ่วจื่อเฉิน ความมุ่งมั่นของผมก็ระเบิดออกในที่สุด พลังลึกลับสายหนึ่งแล่นพล่านมาจากแขนขวาอย่างต่อเนื่อง และค่อยๆ แผ่ซ่านไปทั่วร่าง

ผมยันตัวลุกขึ้นมาจากพื้นอย่างเงียบเชียบ พลางก้มมองแขนขวาของตัวเอง รอยแผลสามรอยที่ถูกสัตว์ประหลาดตัวนั้นกัดคราวก่อนกลับปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง แถมตรงบาดแผลยังแผ่พลังลึกลับชวนขนลุกออกมาไม่หยุด

ผมรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่ามีจิตสำนึกที่ไม่ใช่ของตัวเองกำลังรุกรานเข้ามาในร่างและสมอง พลังนั้นมหาศาลจนผมไม่อาจต้านทานได้ ท้ายที่สุดผมยังมองเห็น ได้ยิน และรับรู้ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นรอบตัวได้ทั้งหมด แต่กลับไม่สามารถควบคุมร่างกายของตัวเองได้เลย

หลินเมิ่งซีสังเกตเห็นเรื่องที่ผม "ฟื้นคืนชีพตรงนั้น" เป็นคนแรก เธอร้องตะโกนด้วยความตื่นตระหนก "เว่ยจวิ้นซี? นาย…!"

คามิลล์เองก็ชะงักไปเช่นกัน มันหันกลับมามองผมที่ลุกขึ้นมาจากพื้น ในตอนนี้ผมก้มหน้า ปล่อยแขนสองข้างห้อยตกลงมาข้างหน้า เหมือนผีผู้หญิงในหนังไม่มีผิด ด้านหลังยังคงมีไอสีดำพวยพุ่งออกมาไม่หยุด

ตอนแรกคามิลล์ยังดูสับสน แต่จากนั้นมันก็ถอยหลังไปหลายก้าว ตั้งท่าป้องกันพลางเอ่ยอย่างลนลาน "พลังนี้…คุ้นเคยเหลือเกิน แกเป็นใครกันแน่"

เสียงหนึ่งที่ไม่ใช่ของผมแต่กลับคุ้นเคยเป็นอย่างยิ่งดังออกมาจากปากของผม มันทุ้มต่ำและเปี่ยมเสน่ห์ แฝงไว้ด้วยพลังทะลวงจิตใจที่มีเพียงสัตว์ประหลาดเท่านั้นที่ทำได้ เสียงนั้นดังก้องเข้าไปในหูของทุกคน

"หึๆ… ไม่ได้ขยับเนื้อขยับตัวมานานเหลือเกินแล้ว…"

เมื่อได้ยินเสียงนี้ คามิลล์ก็ตกใจขึ้นมาอีกรอบ รีบเอ่ยถามทันที "เป็นไปไม่ได้! กูชาร์ดตายไปตั้งนานแล้ว!"

ผมเงยหน้าขึ้น ส่งยิ้มที่ยากจะหยั่งถึงให้มันพลางเอ่ย "คามิลล์… สหายเก่าของข้า… ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ!"

จากนั้นบาดแผลที่หน้าอกของผมก็สมานตัวด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ไม่นานก็หายสนิท เหลือทิ้งไว้เพียงรอยขาดบนเสื้อกับคราบเลือดกองใหญ่

คามิลล์ชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ดูเหมือนมันจะเข้าใจอะไรบางอย่างได้ในทันที จึงแสร้งทำเป็นผ่อนคลายแล้วพูดกับผม "อ๋อ~ ข้ารู้แล้ว ที่แท้เจ้านั่นก็ยังไม่ได้ฆ่าแกให้ตาย ตอนนี้แกเลยมาสิงอยู่ในร่างของไอ้เด็กนี่สินะ!"

คามิลล์กวัดแกว่งดาบยาวในมือแล้วพูดต่อ "แกคิดว่าข้าจะกลัวสิ่งที่ไม่มีร่างเนื้ออย่างนั้นเหรอ มีปัญญาอะไรก็งัดออกมาเลย! ข้าบอกแล้วไงว่าในถิ่นของข้า ข้าคือกฎ!"

แม้ปากจะพูดเช่นนั้น แต่คามิลล์กลับตั้งท่าป้องกัน ท่าทีแตกต่างจากเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง เรื่องนี้อดทำให้ผมสงสัยไม่ได้จริงๆ ว่ากูชาร์ดเป็นใครมาจากไหนกันแน่ ขนาดไม่มีร่างเนื้อแล้วยังทำให้คามิลล์ที่มีพลังแข็งแกร่งหวาดระแวงได้ถึงขนาดนี้

ในไม่ช้าผมก็ได้คำตอบในใจ… เสียงที่คุ้นเคยนี้… ไม่ใช่เสียงของอธิการบดีหวังหลังจากกลายร่างเป็นสัตว์ประหลาดหรอกหรือ…