บทที่ 63 เข่นฆ่ากันเอง

หัวเซิ่งยันตัวลุกขึ้นจากพื้น คามิลโยนอาวุธทั้งหมดที่ยึดไปลงตรงหน้า ให้พวกเขาสองคนเลือกกันเอง

"ตกลงตามนี้นะ ผม / ข้าอยากดูอะไรที่มันเร้าใจหน่อย ถ้าพวกแกสองคนคิดจะเล่นละครตบตาผม / ข้าล่ะก็ ไอ้ตัวซวยสามคนตรงนั้นคงรักษาชีวิตไว้ไม่ได้แล้วล่ะ~"

หัวเซิ่งก้าวข้ามกองอาวุธตรงไปหาหยางหาน มือหนึ่งกระชากคอเสื้อดึงเขาขึ้นมาจากพื้น พลางเอ่ยด้วยสีหน้ารู้สึกผิด

"พี่หยาง ผม / ข้าขอโทษ…"

จากนั้นก็ซัดหมัดเข้าที่ใบหน้าของหยางหาน หัวเซิ่งปล่อยมือตามแรงส่ง หยางหานจึงเซถอยหลังไปหลายก้าว เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาจากมุมปาก

"ดี!" คามิลยืนมองอยู่ด้านข้างอย่างตื่นเต้น ปรบมือส่งเสียงเชียร์ไม่หยุด "หยางหาน รีบลุกขึ้นมาสู้กลับสิ!"

"ผม / ข้าคิดไม่ถึงเลยว่าแค่ปีเดียว สถานการณ์ที่นี่จะเลวร้ายลงขนาดนี้ พลอยทำให้ศิษย์น้องของนายต้องเดือดร้อนไปด้วย"

หัวเซิ่งตั้งท่าเตรียมพร้อมแล้วพูดกับหยางหาน "ถือโอกาสนี้ ให้ผม / ข้าดูหน่อยสิว่าวิชาที่ผม / ข้าสอนไป นายลืมไปหมดหรือยัง!"

จากนั้นทั้งสองก็เปิดฉากแลกหมัดตะลุมบอนกัน คามิลเอาเก้าอี้มาจากที่ไหนไม่รู้ นั่งมองคนทั้งคู่ซัดกันเองอย่างสบายอารมณ์และนึกสนุก

"หยุดนะ! พวกพี่อย่าสู้กันอีกเลย!" หลินเมิ่งซีที่อยู่ด้านข้างร้อนใจจนแทบจะร้องไห้ คอยตะโกนห้ามไม่หยุด

ทว่าคามิลกลับไม่มีความคิดจะให้พวกเขาสองคนหยุดเลยสักนิด หยางหานย่อมสู้หัวเซิ่งที่ฝึกยุทธ์มาตั้งแต่เด็กไม่ได้อยู่แล้ว ผ่านไปไม่นานเขาก็ถูกซัดจนหน้าตาบวมปูดฟกช้ำ ล้มลงไปนอนกองกับพื้น ลุกไม่ขึ้นอีก

จังหวะนั้นหัวเซิ่งจึงหยุดมือ หันไปพูดกับคามิล "เป็นไง พอใจแกหรือยัง"

คามิลยกนิ้วชี้ขึ้นมาส่ายไปมา จากนั้นก็ยื่นมีดเล่มหนึ่งส่งให้เขาพลางเอ่ย "ไม่ ไม่ ไม่ ผม / ข้าต้องการให้แกฆ่ามันซะ!"

หัวเซิ่งมองคามิลด้วยสีหน้าตกตะลึง แม้จะเป็นใบหน้าที่ไร้เครื่องหน้า ทว่ากลับสัมผัสได้ถึงแววตาเจ้าเล่ห์ชั่วร้ายจากมันได้อย่างชัดเจน

หัวเซิ่งกลืนน้ำลายอึกหนึ่ง รับมีดมาจากมือของคามิล แต่เขาไม่ได้เดินไปทางหยางหาน กลับพุ่งเข้าใส่คามิลแทน

มีดฟันฉีกเสื้อคลุมสีดำของคามิลจนขาดเป็นทางยาว ทว่าเสียงที่ดังขึ้นกลับไม่ใช่เสียงเนื้อฉีกขาด แต่เป็นเสียงโลหะปะทะกันดังกังวาน ร่างกายของคามิลราวกับห่อหุ้มด้วยเกราะหนาแข็งแกร่ง ไม่อาจแทงทะลุเข้าไปได้เลย

"เหอะ! ฝีมือกระจอกแค่นี้คิดจะทำร้ายผม / ข้างั้นเหรอ!" คามิลชี้นิ้วออกไป หนวดขนาดมหึมาเส้นหนึ่งก็ยกร่างหัวเซิ่งลอยขึ้นสูง แล้วฟาดลงกับพื้นอย่างจัง

แรงกระแทกตลบฝุ่นคลุ้งไปทั่วบริเวณ พอฝุ่นจางลง หัวเซิ่งที่ถูกฟาดลงกับพื้นก็นอนแน่นิ่งไม่ไหวติง พื้นรอบข้างถึงกับยุบตัวลงไปเล็กน้อย

"ศิษย์พี่!" หลินเมิ่งซีร้องเรียกหัวเซิ่งด้วยความเจ็บปวด จากนั้นก็ตวาดใส่คามิลด้วยแววตาเปี่ยมโทสะ "ผม / ข้าจะฆ่าแก!"

คามิลแบมือออกอย่างไม่ยี่หระแล้วเอ่ยขึ้น "ไม่เจียมกะลาหัว แค่พวกแกคิดจะฆ่าผม / ข้าเนี่ยนะ? ผม / ข้ายังเล่นไม่หนำใจเลย"

จากนั้นมันก็ใช้หนวดมัดหยางหานที่นอนหมดสภาพอยู่บนพื้นขึ้นมาอีกครั้ง แล้วลากตัวออกไปจากลาน ก่อนจะหันมามองพวกเราสามคนอย่างครุ่นคิด

"อืม… ในบรรดาพวกแกสามคน จะให้ใครสองคนเปิดฉากสู้กันก่อนดีนะ?"

เมื่อเห็นคามิลเริ่มพุ่งเป้ามาที่พวกเราสามคน หวงเซิ่งหลงก็เปิดฉากด่ากราดอยู่ข้างๆ "ถุย! ไอ้หน้าตัวเมีย แน่จริงกล้ามาดวลเดี่ยวกับผม / ข้าไหมล่ะ! ใช้เวทมนตร์ดำประหลาดๆ นั่นนับเป็นลูกผู้ชายตรงไหนวะ!"

อย่ามองว่าปกติหวงเซิ่งหลงเจอเรื่องสยองขวัญแล้วจะขี้ขลาดจนตัวสั่น พอถึงเวลาแบบนี้เขากลับเป็นคนที่ใจกล้าที่สุดจริงๆ

"โอ้~" คามิลลากเสียงยาว ทำเป็นเหมือนเพิ่งเข้าใจอะไรบางอย่าง "ดูเหมือนแกอยากจะลองดีกับผม / ข้าสินะ?"

"มาก็มาสิ! คิดว่าผม / ข้ากลัวแกหรือไง!"

"หวงเซิ่งหลง นายอย่าใจร้อน!" หลิ่วจื่อเฉินยังคงพยายามห้ามอยู่ข้างๆ แต่หมอนั่นตั้งใจแน่วแน่แล้วว่าจะซัดกับคามิลให้ได้

"ไม่เป็นไรพี่เฉิน มาถึงขั้นนี้แล้ว ถึงตายผม / ข้าก็ต้องตายให้สมศักดิ์ศรี!" หวงเซิ่งหลงยิ่งพูดยิ่งเดือด แทบจะชี้หน้าด่าคามิลอยู่รอมร่อ "รีบปล่อยผม / ข้าลงไปเดี๋ยวนี้!"

"ดี! มีกระดูกนี่! งั้นผม / ข้าจัดให้!"

พอพูดจบ คามิลก็สะบัดมือใหญ่ ทว่าสิ่งที่ผิดคาดของทุกคนก็คือ คนที่ถูกเหวี่ยงลงไปกลางลานอย่างแรงไม่ใช่หวงเซิ่งหลง แต่กลับเป็นผมที่ไม่ปริปากพูดอะไรมาตั้งแต่ต้น…

"เฮ้ย! แกหมายความว่าไงวะ? ไหนว่าจะสู้กับผม / ข้าไง? แกพาพี่เว่ยไปทำไม!"

"แกคิดว่าตัวเองเป็นใคร? มีสิทธิ์มาสั่งผม / ข้างั้นเหรอ? อยากประลองกับผม / ข้านักใช่ไหม? งั้นก็ดูเพื่อนสองคนนี้ของแกถูกผม / ข้าฆ่าตายไปก่อนก็แล้วกัน ฮ่าๆ!"

"ไอ้สารเลว! ไอ้หน้าด้าน! ไอ้สถุล!" หวงเซิ่งหลงสบถด่าไม่หยุด ทำเอาคามิลรำคาญ มันจึงสั่งให้หนวดยื่นเข้าไปอุดปากเขาไว้ หนวดอันน่าขยะแขยงยัดเข้าไปในปากของหวงเซิ่งหลงแบบนั้น แค่ผมเห็นก็แทบจะอ้วกแล้ว…

แต่ตอนนี้ไม่มีเวลามาสนใจเรื่องพวกนั้น คามิลหันกลับมาแล้วเดินตรงมาทางผม มันโยนกองอาวุธพวกนั้นลงตรงหน้าผมแล้วพูดว่า "เลือกตามใจชอบสักชิ้น แล้วมาสู้กับแก"

น้ำเสียงของมันเต็มไปด้วยความนึกสนุก ไม่ได้เห็นผมอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย แต่ในเมื่อลูกศรอยู่บนแล่งแล้วอย่างไรก็ต้องยิง ผมจึงได้แต่ฝืนใจก้มลงหยิบกริชเล่มหนึ่งขึ้นมาจากกองอาวุธพวกนั้น นี่คงเป็นอาวุธชนิดเดียวที่ผมเคยจับมาในชีวิตนี้แล้ว…

คามิลถอยหลังไปสองสามก้าว หันหลังให้อย่างไม่แยแส พลางกวักมือเป็นสัญญาณทำนองว่า 'แน่จริงก็เข้ามาสิ!' ผมค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้น เปิดใช้งานสกิล "ความว่องไว" แล้วพุ่งตัวเข้าไป หมายจะอาศัยพลังเหนือธรรมชาติที่ระบบมอบให้เข้าแลกชีวิตกับมัน

ผมนึกว่าจะพอสู้กับมันได้สักสองสามกระบวนท่า แต่คามิลแค่เอี้ยวตัวหลบพร้อมกับปล่อยหมัดออกมาเพียงหมัดเดียว ผมก็ถูกซัดร่วงลงไปกองกับพื้น ความเจ็บปวดร้าวระบมแผ่ซ่านไปทั่วร่าง เจ็บจนเหงื่อกาฬไหลท่วมหัว ลุกไม่ขึ้นเลยแม้แต่น้อย

"อื้อ… อื้อ! อื้อ!" หวงเซิ่งหลงที่ถูกอุดปากพูดไม่ได้ แต่พอเห็นผมโดนซัดหมอบลงกับพื้น ก็ยังพยายามเค้นเสียงออกมาสุดชีวิตเพื่อหวังจะให้คามิลหยุดมือ

"แม้แต่พลังที่ระบบให้มาก็ยังสู้มันไม่ได้งั้นเหรอ แค่กระบวนท่าเดียวยังต้านไม่ไหวด้วยซ้ำ…" ผมคิดในใจ "ไม่ได้ ต่อให้ต้องตายผมก็ต้องสู้ให้ถึงที่สุด!"

อะดรีนาลีนหลั่งพล่านในชั่วพริบตา ทำให้ผมแทบไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดทางกายอีก ไม่รู้ว่าเรี่ยวแรงมาจากไหน ผมตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาจากพื้นจนได้

"โอ๊ะ~ ยังลุกขึ้นมาได้อีกเรอะ ไม่เลวนี่ ไม่เลว!" ดูเหมือนคามิลจะคิดไม่ถึงว่าผมจะทนรับการโจมตีเมื่อครู่ไหว แต่แล้วมันก็พูดต่อ "เมื่อกี้ข้าเพิ่งใช้แรงไปแค่สามส่วนเองนะ งั้นตอนนี้มาลองชิมแบบห้าส่วนดูหน่อยเป็นไง!"

อะไรนะ! เมื่อกี้มันเพิ่งใช้แรงไปแค่สามส่วนเองเหรอ ขนาดสามส่วนยังสะบักสะบอมขนาดนี้ ถ้าห้าส่วนผมคงได้ไปสวรรค์ตรงนี้แน่ๆ แต่ก็เหมือนที่หวงเซิ่งหลงบอกนั่นแหละ ต่อให้ต้องตาย ผมก็ต้องตายให้มันดูดีหน่อย!

พอนึกถึงตรงนี้ ผมก็สังเกตเห็นว่าเฉินจางห่าวที่พวกเราทิ้งไว้ตรงประตูในตอนแรก ไม่รู้แอบคลานกระเสือกกระสนมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ในมือเขากำกริชเล่มนั้นไว้แน่น พลางส่งสัญญาณให้ผมไม่หยุดอยู่ด้านหลังคามิล ในเมื่อกริชเล่มนั้นเคยทำร้าย "คนชำแหละ" ได้ มันก็ต้องแทงทะลวงเกราะของคามิลได้เหมือนกัน

ผมทุ่มแรงทั้งหมดพุ่งเข้าไปหาคามิล แต่ไม่ใช่เพื่อไปรับการโจมตีพลังห้าส่วนของมัน หากแต่เป็นการหลอกล่อแล้วพุ่งอ้อมไปด้านหลัง คว้ากริชที่เฉินจางห่าวโยนมาไว้ได้อย่างแม่นยำ

เมื่อปราศจากผลการรักษาของกริช เฉินจางห่าวก็ตาพร่ามัวแล้วหมดสติไปทันที ผมอาศัยเสี้ยววินาทีที่คามิลยังไม่ทันตั้งตัว จ้วงแทงกริชเข้าใส่มันอย่างสุดแรง

ทว่าคามิลเห็นท่าไม่ดีจึงเตรียมพร้อมไว้ก่อนแล้ว ที่ผมแทงโดนเป็นเพียงร่างเงาที่มันทิ้งไว้ พอกริชแทงทะลุก็สลายกลายเป็นกลุ่มหมอกควันสีดำจางหายไป