บทที่ 62 คามิลปรากฏตัว

หยางหานขมวดคิ้วแน่น ดูเหมือนสัตว์ประหลาดเมื่อครู่จะเป็นแค่อาหารเรียกน้ำย่อย บอสตัวจริงยังไม่ยอมโผล่หน้าออกมา เมื่อต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่ไม่รู้จัก ในใจของพวกเราทุกคนจึงตึงเครียดขึ้นมาจนถึงขีดสุด

“ฉันนึกว่าจะไม่ได้เจอนายอีกแล้วซะอีก ไม่คิดเลยว่าจะมาเสนอหน้าถึงที่ ฮ่าๆ!”

สิ้นเสียง ผนังรอบด้านพลันบิดเบี้ยวอย่างน่าประหลาด จากนั้นก็มีกำแพงงอกผุดขึ้นมากลางอากาศ ขวางกั้นพวกเราออกจากหยางหานและหัวเซิ่งโดยไม่ทันให้ตั้งตัว

“พี่หยาง! ได้ยินผมไหม!” ผมพุ่งเข้าไปทุบกำแพง หลินเมิ่งซีเองก็ก้าวขึ้นมาด้วยสีหน้าวิตกกังวลพลางตะโกนเรียกชื่อหัวเซิ่งเสียงดัง

เสียงนั้นดังขึ้นมาในอากาศอีกครั้ง “หยางหาน ไม่นึกเลยว่านายจะพาสหายใหม่มาให้ฉันด้วย งั้นฉันจะให้นายได้เบิ่งตาดูชัดๆ ว่าพวกเขาจะตายยังไง!”

อีกฝั่งของกำแพงมีเสียงดิ้นรนของหยางหานกับหัวเซิ่งดังขึ้น ดูเหมือนจะถูกมันจับตัวไว้แล้ว “ไอ้อัปลักษณ์ เรื่องคราวก่อนไม่เกี่ยวกับพวกเขา มีอะไรก็มาลงที่พวกเราสองคนนี่!”

ประโยคนี้เป็นหัวเซิ่งที่ตะโกนออกมา เขาเป็นห่วงความปลอดภัยของพวกเรามาก แต่สัตว์ประหลาดตัวนั้นจะยอมทำตามที่เขาหวังได้อย่างไร…

“พวกแกสองคนยังคิดว่าฉันเป็นคามิลเมื่อหนึ่งปีก่อนอยู่อีกงั้นเหรอ ตลอดเวลาที่ผ่านมา ฉันคิดหาวิธีหนีออกไปจากโรงพยาบาลเฮงซวยนี่อยู่ตลอดเวลา!”

“ทุกๆ วันฉันยกระดับพลังของตัวเองอยู่เรื่อยๆ ตอนนี้ในอาณาเขตของฉัน ฉันนี่แหละคือกฎ!”

พร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องของคามิล สภาพรอบข้างพลันแปรเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ราวกับกาลเวลาตรงหน้าพวกเราถูกเร่งไปข้างหน้าอย่างบ้าคลั่ง ผนังและพื้นสีขาวสะอาดเต็มไปด้วยฝุ่นเขรอะ เพดานเกาะพราวด้วยหยากไย่ หน้าต่างที่เคยใสสะอาดแตกละเอียด เถาวัลย์นอกหน้าต่างเติบโตเลื้อยทะลักเข้ามา

คราบสนิมลุกลามไปทั่วทุกมุมของทางเดินราวกับสีที่สาดคว่ำ หลอดไฟกะพริบถี่ๆ ไม่กี่ทีก่อนจะระเบิดแตกไปทีละดวง กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจางๆ ในอากาศเปลี่ยนเป็นกลิ่นเน่าเปื่อยปนกลิ่นเหม็นเขียวของพืชพรรณ

“หยางหาน ฉันอยากจะดูนักว่าคนที่นายพามาจะมีความสามารถสักแค่ไหน ถ้าอยากช่วยคนล่ะก็ ขึ้นมาหาฉันที่ชั้นดาดฟ้าได้เลย ฮ่าๆ!”

พอคามิลพูดจบ ในอากาศก็หลงเหลือเพียงความเงียบงันอันชวนขนลุก หลินเมิ่งซีได้สติก่อนใครเพื่อน เธอกระชับอาวุธเตรียมจะมุ่งหน้าลึกเข้าไปในทางเดิน “ไม่ได้ ฉันจะไปช่วยพวกเขา!”

ผมรีบคว้าตัวเธอไว้ สองคนเดียวที่ชำนาญเส้นทางถูกจับตัวไปแล้ว แถมพวกเรายังพกคนเจ็บอย่างเฉินจางห่าวมาด้วย หากเจออันตรายเข้าจริงๆ คงรับมือลำบากแน่

“พี่เว่ย พี่ห่าวอาการไม่ค่อยดีเลย… เอาไงดีเนี่ย” หวงเซิ่งหลงที่ประคองเฉินจางห่าวอยู่เอ่ยถามอย่างร้อนรน

ผมกวาดตามองคนทั้งสี่ข้างกาย ทุกคนต่างมองมาที่ผมเหมือนกำลังรอให้ผมตัดสินใจ ผมรู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาลอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ความเป็นความตายของทั้งทีมเหมือนจะตกอยู่ในกำมือของผมแล้ว…

ผมวิเคราะห์สถานการณ์ตรงหน้าอย่างละเอียด ความแข็งแกร่งของคามิลสามารถควบคุมพื้นที่ทั้งหมดได้ การเคลื่อนไหวของพวกเราคงอยู่ในสายตาของมันทั้งหมด ต่อให้พวกเราไปถึงห้องผู้อำนวยการแล้วปะทะกับมันตรงๆ โอกาสที่จะเอาชนะมันได้ก็แทบจะเป็นศูนย์…

สิ่งที่พวกเราเผชิญอยู่คือทางตัน ผมถอนหายใจออกมาคำหนึ่งแล้วพูดกับทุกคนว่า “ไม่มีทางเลือกที่ดีกว่านี้แล้ว มีแต่ต้องไปชนกับมันที่ห้องผู้อำนวยการ…”

“ตอนนี้จะหนีก็คงหนีไม่พ้นแน่ และพวกเราก็ทิ้งพวกพี่หยางไว้ที่นี่ไม่ได้ ไปเสี่ยงดูสักตั้ง อาจจะยังมีโอกาสรอดสักริบหรี่!”

ทุกคนพยักหน้าหลังจากได้ฟังคำพูดของผม พูดตามตรง ผมแทบไม่หวังว่าจะเอาชนะคามิลได้เลย ในใจปักใจเชื่อไปแล้วว่าครั้งนี้คงต้องเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่ แต่เพื่อรักษาขวัญกำลังใจของทุกคนเอาไว้ ผมก็ยังต้องเอ่ยปากปลุกใจ

พวกเราเร่งรุดหน้าไปยังชั้นดาดฟ้าโดยไม่หยุดพัก ตลอดทางมีสัตว์ประหลาดสารพัดชนิดพุ่งพรวดออกมาจากห้องตามทางเดินอย่างต่อเนื่อง เคราะห์ดีที่หลินเมิ่งซีฝีมือคล่องแคล่วว่องไว ผนวกกับที่พวกเราคอยช่วยโจมตีสนับสนุนอยู่ข้างๆ ตลอดทางจึงยังนับว่าราบรื่นไร้อุปสรรค

เมื่อพวกเรามาถึงชั้นดาดฟ้า ภาพตรงหน้ากลับเป็นลานกว้างโล่งแจ้ง ทั้งชั้นไม่มีห้องหรือกำแพงใดๆ บดบังสายตาเลย บนพื้นวาดสัญลักษณ์แปลกประหลาดเอาไว้ ดูเหมือนจะเป็นค่ายกลอะไรบางอย่าง

ใจกลางค่ายกลมีหนวดระยางค์หลายเส้นยื่นออกมา สองเส้นในนั้นรัดร่างของหยางหานกับหัวเซิ่งเอาไว้แน่น แรงรัดมหาศาลจนทั้งสองคนหายใจลำบาก ใบหน้าแดงก่ำ

หลินเมิ่งซีเห็นทั้งสองคนก็รีบพุ่งเข้าไป กวัดแกว่งอาวุธในมือหมายจะช่วยทั้งคู่ให้หลุดพ้นจากหนวดระยางค์ ส่วนหยางหานและหัวเซิ่งต่างเค้นเสียงเตือนหลินเมิ่งซีอย่างยากลำบาก

“อย่าเข้ามา… ระวัง!”

ทว่ามันสายไปเสียแล้ว หนวดระยางค์อีกเส้นพลันพุ่งออกมาจากใต้เท้าของหลินเมิ่งซี เธอไม่ทันระวังตัวจึงถูกหนวดรัดเข้าที่ข้อเท้า อาวุธในมือหลุดกระเด็นก่อนที่ร่างทั้งร่างจะถูกจับห้อยหัวขึ้นกลางอากาศ

“ปล่อยฉันนะ!”

หลินเมิ่งซียังคงดิ้นรนไม่หยุดอยู่กลางอากาศ เมื่อเห็นดังนั้น พวกเราสามคนจึงค่อยๆ วางเฉินจางห่าวลงบนพื้น ให้เขาพิงกำแพงในท่าที่สบายตัว จากนั้นก็ก้าวขึ้นหน้าหมายจะช่วยหลินเมิ่งซี

ตอนที่พวกเราอยู่ห่างจากหลินเมิ่งซีเพียงไม่กี่เมตร กระแสลมสีดำสายหนึ่งก็ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า ขวางกั้นอยู่ตรงกลางระหว่างพวกเรา แรงระเบิดซัดพวกเราทั้งสามคนล้มกระเด็นลงกับพื้น จากนั้นค่ายกลก็ยื่นหนวดระยางค์ออกมาสามเส้น ควบคุมตัวพวกเราไว้คนละเส้น

ในที่สุดคามิลก็ปรากฏกาย มันสวมชุดคลุมยาวสีดำ ใบหน้าภายใต้หมวกคลุมมืดสนิทจนมองไม่เห็นเครื่องหน้า ใต้เสื้อคลุมบดบังผิวหนังสีเขียวคล้ำเอาไว้ มือทั้งสองข้างที่โผล่พ้นออกมาเต็มไปด้วยเกล็ดสีดำแลดูคมกริบ ส่วนใต้ชายเสื้อคลุมกลับมีหนวดระยางค์ยื่นออกมาสี่เส้นเหมือนกับปลาหมึกยักษ์

“ฮ่า! ไม่เลวนี่ ดีกว่าพวกของหยางหานคราวก่อนเยอะเลย ต้องรู้ไว้นะว่าคราวก่อนพวกนั้นตายไปตั้งสามคนแนะ~”

แม้หยางหานจะถูกมัดอยู่ แต่ก็ยังเอ่ยขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ "เพ้อเจ้อ… คราวก่อนแก… ลอบกัด… ไม่เล่นตามกติกา!"

คามิลหันกลับมาเดินไปตรงหน้าหยางหาน ยื่นใบหน้าที่มองไม่เห็นเครื่องหน้าเข้าไปชิดหยางหาน แล้วแสยะยิ้มพูดกับเขาว่า "ที่นี่ไม่มีกติกงกติกาอะไรทั้งนั้นแหละ หึๆ!"

จากนั้นมันก็หันกลับมาพูดกับหลินเมิ่งซี "คุณผู้หญิงคนสวย เห็นเธอฝีมือไม่เลวเลยนี่ สนใจมาเป็นข้ารับใช้ของฉันไหมล่ะ พริบตาที่ฉันหนีออกไปจากที่นี่ได้ ฉันจะแต่งตั้งให้เธอเป็นราชินี เป็นไง"

"ถุย! ใครจะไปเป็นข้ารับใช้ของแก!"

ด้านหลังของหลินเมิ่งซียังซ่อนมีดสั้นไว้อีกเล่มหนึ่ง พอคามิลเดินเข้ามาใกล้ เธอก็ขว้างใส่มันอย่างสุดแรง ทว่าคามิลเพียงแค่โบกมือทีเดียวก็คว้ามีดสั้นเล่มนั้นไว้ได้

"เหอะ! ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา!"

ค่ายกลบนพื้นยื่นหนวดระยางค์ออกมาอีกเส้น ม้วนรัดร่างของหลินเมิ่งซีเอาไว้ ทั้งยังออกแรงบีบรัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ จนได้ยินเสียงกระดูกเสียดสีกันดัง “กร๊อบแกร๊บ”

“อย่านะ!”

หัวเซิ่งตะโกนลั่น “ไอ้สารเลว! อย่าแตะต้องศิษย์น้องของฉันนะ!”

ได้ยินเช่นนั้น คามิลจึงยอมคลายหนวดระยางค์ที่มัดหลินเมิ่งซีออกเล็กน้อย มันพูดกับหัวเซิ่งด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นระคนยินดี “โอ้~ ที่แท้ก็ศิษย์น้องนี่เอง!”

มันครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับนึกเรื่องสนุกอะไรขึ้นมาได้ จึงพูดออกมาอย่างตื่นเต้น “เดิมทีฉันอยู่ที่นี่ก็เบื่อจะแย่อยู่แล้ว คราวนี้พวกแกมาช่วยหาเรื่องสนุกให้ฉันพอดี!”

คามิลโบกมือใหญ่ หนวดระยางค์ที่ยื่นออกมาจากค่ายกลสานขัดกันไปมา ก่อร่างเป็นพื้นที่คล้ายเวทีมวยขึ้นที่ใจกลางค่ายกล

“อยากช่วยศิษย์น้องของแกใช่ไหม ดี! ฉันให้โอกาสแก” จากนั้นมันก็คลายหนวดระยางค์ที่รัดหัวเซิ่งกับหยางหานออก แล้วโยนทั้งสองคนลงไปบนเวที “พวกแกสองคนสู้กันสักยก ถ้าแกชนะ ฉันจะปล่อยศิษย์น้องของแกไป แต่ถ้าแกแพ้ ก็อย่าหวังว่าจะได้เจอศิษย์น้องของแกอีกเลย เป็นไงล่ะ”