บทที่ 61 เข้าสู่โรงพยาบาลมหาวิทยาลัย

พวกเราอดไม่ได้ที่จะถอยหลังไปหลายก้าวด้วยไอเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากข้างใน ทว่าเมื่อมองเห็นโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยที่โผล่พ้นมาให้เห็นเลือนรางอยู่ไม่ไกล พวกเราก็ยังคงก้าวตามหยางหานเข้าไปด้วยความเด็ดเดี่ยว

"เหล่าหยาง ที่นี่ดูมืดกว่าคราวที่แล้วตั้งเยอะนะ…" หัวเซิ่งเปิดปากพูดซึ่งหาได้ยาก คาดว่าคนที่มากับหยางหานคราวก่อนคงมีเขารวมอยู่ด้วยคนหนึ่ง

หยางหานพยักหน้า ตอบกลับไปว่า "ไม่รู้ว่าพวกสัตว์ประหลาดข้างในจะเก่งขึ้นตามไปด้วยหรือเปล่า…"

พืชพันธุ์ตลอดทางเริ่มรกทึบขึ้นเรื่อยๆ จนแทบจะปิดทางเดิน หัวเซิ่งจึงต้องถือมีดคอยฟันเบิกทางอยู่ข้างหน้า ความเร็วในการเดินของพวกเราลดฮวบลงไปมาก

หลังจากเดินไปได้พักหนึ่ง จู่ๆ หยางหานก็สั่งหยุดขบวน แล้วควักแผนที่แผ่นนั้นออกมาดูอีกครั้ง เขาขมวดคิ้วแน่นพลางพูดขึ้น "ไม่ถูกต้อง น่าจะถึงตั้งนานแล้วสิ…"

หัวเซิ่งที่คอยเปิดทางอยู่ด้านหน้าเก็บมีดแล้วพูดกับเขา "ไม่ต้องดูแล้ว พวกเราถึงแล้วล่ะ"

พูดจบหัวเซิ่งก็ใช้มือแหวกเถาวัลย์ที่เพิ่งฟันขาดออก สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าคือกำแพงปูนซีเมนต์ผิวขรุขระเป็นหลุมเป็นบ่อ สีเดิมของมันลบเลือนจนมองไม่ออก บางจุดหลุดร่อนจนเผยให้เห็นอิฐแดงข้างใน

หยางหานก้าวขึ้นไปลูบดู พร้อมกับทุบลงไปแรงๆ สองที พอแน่ใจว่าเป็นกำแพงปูนจริงๆ ก็เงยหน้าขึ้นมอง ทุกคนมองตามสายตาเขาขึ้นไป สิ่งที่ปรากฏแก่สายตากลับเป็นต้นไม้ยักษ์สูงเสียดฟ้าต้นหนึ่ง

แม้จะมีกิ่งก้านใบของพืชชนิดอื่นบดบังสายตาอยู่บ้าง แต่พวกเราก็ยังรับรู้ได้ว่าต้นไม้ต้นนี้สูงใหญ่ขนาดไหน มันแทบจะไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่น่าจะโผล่มาอยู่ในโลกแห่งความเป็นจริงได้เลย

"ตอนที่มาคราวก่อนยังไม่เป็นแบบนี้นี่…" หยางหานพูด "ทางเข้าน่าจะอยู่เยื้องไปทางซ้ายอีกสักสิบกว่าเมตร ทุกคนระวังตัวกันหน่อย สภาพที่นี่ต่างจากตอนที่ฉันมาคราวก่อนเยอะมาก"

พอคลำทางไปจนถึงหน้าประตูโรงพยาบาลมหาวิทยาลัย ในที่สุดพวกเราก็ได้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของต้นไม้ต้นนั้น มันใหญ่โตเหลือเชื่อจนห่อหุ้มโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยไว้ทั้งหลัง ราวกับว่าโรงพยาบาลถูกสร้างขึ้นมาในต้นไม้ก็ไม่ปาน

พวกเราไม่มีเวลามานั่งทึ่งกับภาพอันน่าตื่นตาตรงหน้า จึงรีบถามหยางหานทันทีว่าวิธีช่วยเฉินจางห่าวคืออะไรกันแน่

หยางหานถอนหายใจแล้วพูดกับพวกเรา "มันเสี่ยงจริงๆ นั่นแหละ พอพวกนายเข้าไปเดี๋ยวก็รู้เอง…"

พวกเรามีสีหน้างุนงง ไม่รู้ว่าทำไมหยางหานถึงต้องอมพะนำเอาไว้ตรงนี้ ได้แต่ผลักบานประตูใหญ่ของโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยที่ปิดตายมาเนิ่นนานเปิดออกด้วยความกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย

พริบตาที่ประตูเปิดออก ลมกระโชกแรงพร้อมลำแสงสว่างจ้าก็สาดออกมาจากข้างในจนพวกเราลืมตาไม่ขึ้น ได้ยินเพียงเสียงลมหวีดหวิวผ่านข้างหูไป

ครั้นแรงลมเริ่มเบาลง พวกเราถึงลืมตาทั้งสองข้างขึ้นได้ ทว่าภาพเบื้องหน้ากลับทำให้พวกเราต้องตกตะลึง ผนังสีขาวสะอาด พื้นไร้ฝุ่นละออง กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจางๆ ในอากาศ และเหล่าพยาบาลสวมชุดพยาบาลสีขาวสะอาดที่เดินสวนกันไปมาตามทางเดิน

สภาพแวดล้อมข้างในนี้เทียบกับข้างนอกแล้วแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว ไม่ต่างอะไรกับโรงพยาบาลทั่วไปเลยสักนิด ถึงขั้นทำให้ผมสงสัยว่าตัวเองออกจากมหาวิทยาลัยไปแล้วหรือเปล่า

หยางหานส่งสัญญาณให้พวกเราเดินตามหลังเขา อย่าขยับตามใจชอบ พลางบอกวิธีช่วยเฉินจางห่าวให้พวกเราฟังระหว่างเดิน

ตอนนั้นหยางหานได้แผนที่ฉบับเก่าของมหาวิทยาลัยมาจากคนคนหนึ่ง โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยที่ระบุไว้ในนั้นดูเหมือนจะถูกทางมหาวิทยาลัยปิดผนึกไปด้วยเหตุผลบางอย่าง หลังจากเขาพาคนกลุ่มหนึ่งเข้ามา แม้จะไม่พบเบาะแสอะไร แต่กลับค้นพบเครื่องมือประหลาดชิ้นหนึ่งที่สามารถรักษาโรคและบาดแผลได้ทุกชนิด

พอพูดถึงตรงนี้ สีหน้าของหัวเซิ่งก็ดูซับซ้อนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด เขาต่อคำพูดของหยางหานด้วยใบหน้ามืดครึ้ม "คราวนั้นถ้าไม่ได้เจอเครื่องมือนั่น ฉันคงทิ้งชีวิตไว้ที่นี่แล้ว…"

หยางหานพยักหน้า "คราวนั้นเข้าไปห้าคน สุดท้ายก็หนีรอดออกมาได้แค่พวกเราสองคน…"

จู่ๆ หลินเมิ่งซีที่อยู่ข้างๆ ก็อารมณ์ขึ้นมา เธอพูดกับหัวเซิ่งด้วยความโมโหอยู่บ้าง "ดีละ ศิษย์พี่ ที่แท้คราวนั้นพี่แอบไปกับพี่หยางลับหลังฉันก็เพื่อเรื่องนี้เองเหรอ แถมยังอันตรายขนาดนี้ ไม่บอกฉันสักคำเลยนะ!"

หัวเซิ่งยิ้มเจื่อน ตอบกลับไปว่า "ถ้าเธอรู้ว่าฉันจะมาที่นี่ จะยอมให้ฉันมาเหรอ" พูดจบหัวเซิ่งก็เบนสายตาไปทางหยางหาน แล้วพูดกับเขาว่า "ครั้งนี้คนไม่พอจริงๆ ถ้าเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้น นายต้องพาศิษย์น้องฉันออกไปให้ได้นะ…"

"เอ๊ะ ศิษย์พี่พูดจาอัปมงคลอะไรเนี่ย!"

หลินเมิ่งซีชกหลังหัวเซิ่งไปทีหนึ่งด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ "ยังดีที่ครั้งนี้พี่พาฉันมาด้วย ฉันต้องพาทุกคนออกไปอย่างปลอดภัยได้แน่นอนจ้ะ~"

ท่าทางมั่นอกมั่นใจอย่างประหลาดของหลินเมิ่งซีทำให้หัวเซิ่งส่ายหน้าอย่างจนปัญญา ดูเหมือนเขาจะทำอะไรศิษย์น้องจอมแก่นคนนี้ไม่ได้เลยสักนิด…

"เหล่าหยาง นายยังจำทางได้แน่นะ" หลังจากวนเวียนอยู่ข้างในตั้งนานสองนานแต่ก็ยังไม่ถึงจุดหมาย หัวเซิ่งก็อดไม่ได้ที่จะถามหยางหานขึ้นมา

"ถึงตอนวิ่งหนีออกมาคราวก่อนจะฉุกละหุกมาก แต่ฉันจำได้ว่ามันต้องไปทางนี้นี่นา…"

"ตลอดทางนี้เงียบจนผิดปกติ เจ้าหมอนั่นคงไม่ปล่อยให้พวกเราหาเจอได้ง่ายๆ ขนาดนั้นหรอกมั้ง"

"ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน ทุกคนเตรียมพร้อมไว้ตลอดเวลา เผื่อว่า…"

หยางหานเพิ่งพูดขาดคำ ไฟในโรงพยาบาลก็ดับพรึบลงทั้งหมด ลมเย็นยะเยือกสายแล้วสายเล่าพัดกรูออกมาจากแต่ละห้อง ประตูทุกบานถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรงราวกับมีบางสิ่งพุ่งพรวดออกมา

พวกเรายืนล้อมเป็นวงกลม ปกป้องเฉินจางห่าวไว้ตรงกลาง เตรียมรับมือกับสัตว์ประหลาดที่จะพุ่งเข้ามาได้ทุกเมื่อ ผ่านไปครู่หนึ่งไฟก็กะพริบถี่ๆ สองสามครั้ง ก่อนจะสว่างขึ้นมาอีกครั้ง

พวกเราตกอยู่ในวงล้อมของสัตว์ประหลาดตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่อาจทราบได้ พวกมันต่างหมอบราบอยู่รอบตัวเรา พร้อมกับส่งสายตาละโมบออกมา

"เหล่าหยาง ปากกานายมันแม่นจริงๆ…" หัวเซิ่งเห็นภาพตรงหน้าแล้วก็อดแขวะขึ้นมาไม่ได้

หยางหานยิ้มแหยพลางพูด "จังหวะมันพอดีน่ะสิ…"

สัตว์ประหลาดรอบตัวราวกับได้รับคำสั่งอะไรบางอย่าง พวกมันพุ่งเข้าใส่พวกเราพร้อมกัน สัตว์ประหลาดพวกนี้ไม่ได้มีหน้าตาพิลึกพิลั่นเหมือนพวกในโรงอาหาร แต่มีรูปร่างคล้ายมนุษย์ บางตัวสวมเสื้อกาวน์สีขาว บางตัวสวมชุดคนไข้ ที่แท้หมอและพยาบาลที่เห็นก่อนหน้านี้ก็คือสัตว์ประหลาดแปลงร่างมาทั้งนั้น…

ฝีมือการต่อสู้ของหัวเซิ่งกับหลินเมิ่งซีจัดว่ายอดเยี่ยมเป็นเลิศ แม้จำนวนสัตว์ประหลาดจะมีมหาศาล แต่ก็ยังถูกพวกเรากำราบลงได้ ความรู้สึกนี้เหมือนกับกำลังเล่นเกมยิงซอมบี้ในไบโอฮาซาร์ดไม่มีผิด

ไม่นานนัก ซากศพของสัตว์ประหลาดก็กองพะเนินเป็นเนินย่อมๆ อยู่รอบตัวพวกเรา หลังจากนั้นสัตว์ประหลาดเหล่านั้นก็ราวกับได้รับคำสั่งบางอย่าง พวกมันพากันล่าถอยหนีหายไปทุกทิศทาง ทางเดินอันกว้างใหญ่จึงเหลือเพียงกลุ่มของพวกเรากับซากศพสัตว์ประหลาดที่เกลื่อนกลาดเต็มพื้น

หัวเซิ่งเช็ดมีดในมือพลางเอ่ยถามหยางหาน "ไอ้พวกนี้มันหมายความว่ายังไงกันแน่ คราวก่อนไม่เห็นจะล่าถอยไปเองแบบนี้นี่"

"ใครจะไปรู้ว่าในหัวเจ้าหมอนั่นคิดอะไรอยู่…"

ผมไม่รู้เลยว่าเจ้าหมอนั่นที่หยางหานพูดถึงคือใครกันแน่ ทว่าเสียงที่ดังขึ้นมาจากความว่างเปล่าก็ได้ให้คำตอบแก่ผม

"โย่~ ดูซิว่าใครกลับมา คนที่แอบใช้เครื่องมือของฉันไปคราวก่อนใช่ไหมล่ะ——หยางหาน!"

ช่วงแรกของประโยคน้ำเสียงของมันยังคงนุ่มนวล ทว่าพอเอ่ยชื่อของหยางหาน น้ำเสียงก็กร้าวขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ถึงขั้นตะโกนคำรามออกมา ดูท่าระหว่างมันกับหยางหานคงจะมีหนี้แค้นต่อกันไม่น้อย…