บทที่ 60 โรงพยาบาลมหาวิทยาลัย

“นายยังจำได้ไหมว่าฉันมามหาวิทยาลัยนี้เพื่ออะไร”

“จำได้สิ นายมาเพราะเรื่องพี่ชายนาย” ผมยังจำเรื่องนี้ได้ เพียงแต่ไม่ได้ยินเขาพูดถึงมานานมากแล้ว

“ถ้าฉันตายไป ฉันอยากให้นายช่วยอะไรสักอย่าง…”

ผมเห็นเฉินจางห่าวทำท่าเหมือนจะสั่งเสียก็รีบขัดขึ้นทันที “ฉันไม่สนหรอก มีเรื่องอะไรก็รอนายหายดีแล้วไปทำเองสิ!”

ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากช่วยเขา แต่ผมกลัวจริงๆ ว่าเขาจะทนไม่ไหว…

“หลังจากมาถึงที่นี่ ฉันก็พอจะรู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นกับพี่ชายกันแน่ ถ้าฉันตายไป ฉันหวังว่านายจะช่วยสืบต่อจากฉัน…”

พี่ชายของเฉินจางห่าวแก่กว่าพวกเราตั้งหลายรุ่น ตามหลักแล้วต้องเรียนจบไปแล้ว แต่คนที่เรียนจบคนนั้นไม่ใช่ตัวจริงอย่างแน่นอน

ดังนั้นช่วงเวลาที่พี่ชายของเฉินจางห่าวอยู่ที่นี่ น่าจะอยู่ในช่วงเดียวกับรุ่นของจ้าวข่าย ราวๆ สี่ห้าปีก่อนหรืออาจจะนานกว่านั้น เดาว่าคนที่รู้เรื่องคงตายไปหมดแล้ว ความยากในการสืบหาจึงจินตนาการได้เลย ทว่าถึงอย่างนั้น เฉินจางห่าวก็ไม่เคยหยุดตามหาความจริง

เพื่อให้เขาสบายใจและได้พักผ่อน ผมจึงจำต้องรับปากไป ในใจเฝ้าภาวนาให้การเดินทางไปโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยครั้งนี้ราบรื่น หลังจากนั้นพวกเราก็ไม่ได้คุยอะไรกันอีก และผมก็ผล็อยหลับไปแบบสะลึมสะลือ…

รุ่งเช้าฟ้าเพิ่งสาง ผมก็สะดุ้งตื่นด้วยเสียงฝีเท้าเร่งรีบ แม้เมื่อคืนจะนอนไม่ค่อยหลับแต่เรี่ยวแรงก็ฟื้นฟูกลับมาบ้าง สมองแจ่มใสขึ้นไม่น้อย

ผมลืมตาขึ้นเห็นหยางหานพาคนแปลกหน้าสองคนตามหลังมา อาจเพื่อให้เคลื่อนไหวสะดวก ทั้งชายและหญิงจึงใส่ชุดกีฬาแนบเนื้อ ผู้ชายไว้ผมสั้น ผู้หญิงมัดผมหางม้า สิ่งที่สะดุดตาที่สุดไม่ใช่กล้ามเนื้อบนตัวพวกเขา แต่เป็นอาวุธที่สะพายอยู่บนหลัง

หยางหานส่งสัญญาณให้ทั้งสองคนวางของลงบนพื้น อาวุธสองห่อนั้นกระแทกลงพื้นเสียงดังสนั่นจนกระเบื้องแทบแตก ทั้งที่เมื่อครู่สีหน้าของพวกเขายังดูสบายๆ แท้ๆ

หวงเซิ่งหลงลุกขึ้นขยี้ตาแล้วถามหยางหาน “พี่หยาง พี่ไปเอาอาวุธควบคุมพวกนี้มาจากไหนเยอะแยะเนี่ย…”

หยางหานดูเหมือนจะไม่ได้นอนมาทั้งคืน ขอบตาทั้งสองข้างคล้ำเป็นวงกว้าง เขาเอ่ยกับพวกเรา “ฉันขอแนะนำหน่อย นี่หัวเซิ่ง ฝึกวรยุทธ์มาตั้งแต่เด็ก ฝีมือไม่ธรรมดา” หยางหานชี้ไปที่ผู้ชายคนนั้น ก่อนจะหันมาแนะนำผู้หญิงอีกคน “หลินเมิ่งซี เหมือนกับหัวเซิ่ง เป็นศิษย์น้องของเขา”

ผมทักทายทั้งสองคนตามมารยาท หัวเซิ่งพยักหน้าให้ผมอย่างไร้อารมณ์ ตรงกันข้ามกับหลินเมิ่งซีที่ดูกระตือรือร้นมาก

“พี่หยาง นี่คือพวกเด็กๆ ที่พี่พูดถึงเหรอคะ วางใจเถอะ มีฉันอยู่รับรองว่าพวกเขาไม่เป็นไรแน่!”

“เอาละ ฉันบอกแล้วว่าข้างในนั้นอันตรายมาก เลือกอันที่ถนัดมือไปคนละอย่าง ถือไว้ให้ดี ถึงเวลาตะลุมบอนกันไม่มีใครมีเวลามาดูแลพวกนายหรอก”

ดูจากท่าทางแล้วสถานการณ์ในโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยคงจะแย่มาก อาวุธที่หยางหานนำมาล้วนเป็นของหนักและยาว พวกเราไม่มีใครมีวิชาการต่อสู้อะไรเลย สุดท้ายก็หยิบมีดอีโต้กันมาคนละเล่ม สภาพดูเหมือนแก๊งนักเลงกำลังจะไปยกพวกตีกันไม่มีผิด…

“แล้วเฉินจางห่าวล่ะ จะทำยังไงกับเขา” ผมถาม

“แล้วจะทำยังไงได้ ก็ต้องพาไปด้วยกัน ไม่อย่างนั้นจะช่วยเขายังไง” หยางหานกำชับ “เดี๋ยวพอถึงที่ พวกนายคอยปกป้องเขา พวกฉันสามคนจะกรุยทางอยู่ข้างหน้า ห้ามแตกกลุ่มกันเด็ดขาด!”

พวกเราสามคนพยักหน้าแล้วช่วยกันพยุงเฉินจางห่าวขึ้นมา แสงสีน้ำเงินจากกริชเล่มนั้นเริ่มริบหรี่ลงเรื่อยๆ ดูท่าคงจะยื้อไว้ได้อีกไม่นาน

เวลาบีบคั้น หยางหานนำทางและพวกเราก็มุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่ไม่รู้จักแห่งนั้นทันที

ระหว่างทาง หลินเมิ่งซีสังเกตเห็นกริชที่อยู่ในมือของเฉินจางห่าว เธอทำท่าจะขยับเข้าไปดูใกล้ๆ แต่ผมรีบขวางเธอไว้

“น้องชายอย่าเข้าใจผิดนะ ฉันเห็นว่ากริชเล่มนี้ประณีตมาก แค่อยากขยับเข้าไปดูใกล้ๆ เท่านั้น ไม่ได้มีเจตนาอื่น…” หลินเมิ่งซีกลัวผมจะเข้าใจผิดว่าเธออยากได้กริชเล่มนั้นจึงรีบอธิบาย

“พอจะบอกได้ไหมว่าได้มาจากไหน ฉันค่อนข้างชอบน่ะ อยากได้สักเล่มเหมือนกัน”

คนที่หยางหานพามา ผมค่อนข้างไว้ใจอยู่หรอก แต่ผมก็ไม่ได้คิดจะเปิดเผยที่มาของกริชเล่มนี้ให้พวกเขารู้

“กริชเล่มนี้พี่ชายเขาทิ้งไว้ให้ สำคัญกับเขามาก อย่าแตะต้องเลยครับ”

“อ๋อ…” หลินเมิ่งซีแสดงสีหน้าผิดหวัง ดูเหมือนเธอจะชอบความประณีตของกริชเล่มนี้จริงๆ แต่นี่ในมหาวิทยาลัย คงไม่มีทางหาเล่มที่สองได้หรอกมั้ง…

“พี่หยาง พี่ยังไม่ได้บอกพวกเราเลยนะว่าไปเอาอาวุธควบคุมพวกนี้มาจากไหนตั้งเยอะแยะ” แม้หวงเซิ่งหลงจะเดินจนหอบแฮ่กๆ แต่ก็ยังไม่ลืมถามเรื่องเมื่อกี้

“มหาวิทยาลัยไม่ให้ออกไป แล้วมันห้ามของเข้ามาหรือไง ทั้งหมดนี่เอามาจากเถ้าแก่ร้านค้าทั้งนั้น”

เถ้าแก่ร้านค้า…พ่อค้าบุสโซ หมอนี่เพื่อผลประโยชน์แล้วยอมขายทุกอย่างจริงๆ ถ้าเครื่องบินกับรถถังไม่สะดุดตาเกินไป ผมว่าเขาก็คงหามาได้เหมือนกัน…

หยางหานพาพวกเราเดินมุ่งหน้าไปทางทิศเหนือของมหาวิทยาลัยตลอดทาง จนกระทั่งมาหยุดอยู่หน้ากำแพงรั้วร้างรอบมหาวิทยาลัย ตอนนี้พวกเรามาถึงจุดเหนือสุดของมหาวิทยาลัยแล้ว

เมื่อมองดูกำแพงที่ชำรุดทรุดโทรม ด้านบนยังมีลวดหนามที่ขึงไว้เพื่อป้องกันไม่ให้นักศึกษาปีนออกไป ไม่รู้ว่าต้องตากแดดตากฝนมานานแค่ไหน ด้านบนจึงขึ้นสนิมเขรอะและขาดวิ่นไม่สมบูรณ์

ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแผนที่ของมหาวิทยาลัย แล้วเอ่ยถามหยางหาน “พี่หยาง ตรงนี้มันไม่มีทางไปต่อแล้วนี่ครับ”

หยางหานไม่ได้ตอบผม แต่มุดเข้าไปใต้แนวกำแพงเตี้ยที่มีวัชพืชขึ้นรกชัฏเพื่อค้นหาไปรอบๆ พลางพึมพำกับตัวเอง “แปลกจัง ฉันจำได้ว่าอยู่แถวนี้นี่นา…”

พวกเราไม่รู้ว่าเขากำลังหาอะไรอยู่ ได้แต่ยืนรออยู่นอกพงหญ้า ผ่านไปสักพัก เสียงตะโกนอย่างดีใจของหยางหานก็ดังมาจากข้างใน “มานี่กันเร็ว! ฉันเจอแล้ว!”

พวกเราเร่งเข้าไปรวมตัวตรงจุดนั้น หลังจากถางวัชพืชรอบๆ ออกไปเล็กน้อย ประตูเหล็กขึ้นสนิมบานหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าพวกเรา ด้านบนยังถูกล็อกไว้ด้วยโซ่เหล็กเส้นหนา

แม้บานประตูจะขึ้นสนิมเกรอะกรัง แต่โซ่เหล็กเส้นนั้นเห็นได้ชัดว่าไม่ได้เก่าแก่ขนาดนั้น เมื่อเทียบกับประตูแล้วมันดูใหม่อยู่พอสมควร

“พี่หยาง ประตูนี้ไปโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยเหรอครับ แต่ถ้าพ้นกำแพงนี้ไปก็ไม่ใช่เขตมหาวิทยาลัยแล้วนะ…”

พอได้ยินที่ผมพูด หยางหานก็ล้วงแผนที่มหาวิทยาลัยฉบับกระดาษออกมาจากอกเสื้ออย่างระมัดระวัง ดูท่าทางจะเก็บไว้นานมากแล้ว ขอบกระดาษลุ่ยไปหมด ตรงรอยพับก็แทบจะฉีกขาดออกจากกัน

เขากางแผนที่ออกตรงหน้าพวกเรา ชี้นิ้วไปยังพื้นที่ด้านหลังแล้วพูดว่า

“ตรงนี้ก็เป็นส่วนหนึ่งของมหาวิทยาลัยเหมือนกัน ไม่รู้ว่าด้วยเหตุผลอะไรถึงถูกมหาวิทยาลัยลบออกจากแผนที่ วางใจเถอะ ฉันเคยไปมาแล้วครั้งหนึ่ง มันจะไม่นับว่านายออกจากเขตมหาวิทยาลัยหรอก”

“ในเมื่อไม่มีปัญหาอะไร งั้นพวกเราก็รีบไปกันเถอะ!” หวงเซิ่งหลงที่ยืนอยู่ข้างๆ เริ่มรอไม่ไหวแล้ว

หยางหานส่งสัญญาณให้หัวเซิ่งใช้ขวานจามโซ่เหล็กให้ขาด เสียงแตกหักอันเฉียบคมดังขึ้นพร้อมกับเสียงเอี๊ยดอ๊าดของประตูเหล็กที่เปิดออก ทางเดินสายเล็กที่เต็มไปด้วยวัชพืชปรากฏขึ้นตรงหน้าพวกเรา

ต้นไม้ทั้งสองฝั่งของทางเดินสายเล็กไม่รู้ว่าดูดซับพลังประหลาดอะไรเข้าไป แต่ละต้นถึงได้เติบโตจนรกทึบขนาดนั้น แม้จะสูงเพียงแค่ระดับคนยืน แต่กลับบดบังแสงสว่างจนมิดชิด มืดมิดราวกับเป็นเวลากลางคืนไม่มีผิด…