บทที่ 59 สถานที่ซึ่งไร้ตัวตนบนแผนที่

“พี่เว่ย ถ้าจิ้งจอกแดงไม่พาพวกพี่สองคนออกมา ป่านนี้คงโดนศพหมอนั่นระเบิดใส่ตายไปแล้ว…” หลิ่วจื่อเฉินพูดอยู่ข้างๆ

ผมถึงเพิ่งรู้ว่าตอนที่ตัวเองทรุดพับลงกับพื้น จิ้งจอกแดงสังเกตเห็นว่าศพของ ‘คนชำแหละ’ มีบางอย่างผิดปกติ มันดูเหมือนจะพองตัวใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ คล้ายกับพร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ

เป็นไปตามคาดจริงๆ พอจิ้งจอกแดงพาพวกเราออกมาได้ไม่ทันไร ทางฝั่งคนชำแหละก็มีเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว

ผมหันไปมองจิ้งจอกแดง ส่งสายตาขอบคุณไปให้ เขาเพียงแค่นั่งเงียบๆ อยู่คนเดียวตรงด้านข้าง ล้วงบุหรี่ซองหนึ่งออกมาจากกระเป๋าแล้วจุดสูบ

“นายไม่สูบบุหรี่ไม่ใช่เหรอ” ไม่รู้ว่าหยางหานที่อยู่ข้างๆ ฟื้นขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ พอเห็นจิ้งจอกแดงนั่งอยู่ตรงนั้นก็อดถามขึ้นมาไม่ได้

จิ้งจอกแดงพ่นควันเป็นวงออกมา เงยหน้ามองดวงดาวบนท้องฟ้า แล้วเอ่ยเรียบๆ “เหอะ นั่นมันตั้งกี่ปีมาแล้ว”

“นายอยากฆ่าฉันไม่ใช่เหรอ ทำไมยังยื่นมือเข้ามาช่วยอีกล่ะ”

หยางหานถามในสิ่งที่ผมเองก็สงสัย ไม่ว่าจิ้งจอกแดงจะฟื้นขึ้นมาตอนไหน แต่ครั้งนี้ก็เป็นเขาจริงๆ ที่ช่วยชีวิตหยางหานเอาไว้

“แกต้องตายด้วยมือของฉันเท่านั้น ถ้าไม่ได้ลงมือฆ่าแกด้วยตัวเอง ฉันคงเสียใจไปตลอดชีวิต!”

จิ้งจอกแดงหันขวับมา ดวงตาคู่นั้นจ้องเขม็งไปที่หยางหานราวกับหมาป่า ดูเหมือนพร้อมจะพุ่งเข้ามาปลิดชีวิตหยางหานได้ทุกวินาที ทว่าเขาทำเพียงแค่จ้องมอง ไม่ได้ขยับตัวทำอะไรต่อ

“แล้วตอนนี้ล่ะ ตอนนี้ฉันหนีไม่ไหวแล้วนะ นายจะลงมือเมื่อไหร่ก็…”

ยังไม่ทันที่หยางหานจะพูดจบ จิ้งจอกแดงก็ลุกขึ้นยืน ทิ้งบุหรี่ที่เพิ่งสูบไปไม่กี่คำลงแทบเท้า ใช้แรงเหยียบขยี้จนดับแล้วพูดกับหยางหานว่า

“ฉันไม่เคยคิดซ้ำเติมใครตอนเพลี่ยงพล้ำ รอแกรักษาแผลหายดีเมื่อไหร่ ฉันจะกลับมาเอาชีวิตแก!”

พูดจบจิ้งจอกแดงก็เดินกะเผลกหันหลังจากไป บาดแผลของเขายังมีเลือดหยดติ๋งๆ ทิ้งรอยเลือดเป็นทางยาวไว้เบื้องหลัง ดูท่าครั้งนี้เขาก็บาดเจ็บสาหัสไม่แพ้กัน…

หยางหานมองตามแผ่นหลังที่เดินจากไปของจิ้งจอกแดงคล้ายอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่คำพูดที่มาถึงริมฝีปากก็ต้องกลืนกลับลงไป ได้แต่ส่ายหน้าพลางยิ้มขื่น ปากก็พึมพำออกมาว่า

“นายนี่มัน…สุดท้ายก็ยังไม่เปลี่ยนเลยสินะ…”

หวงเซิ่งหลงตั้งท่าจะก้าวไปขวางจิ้งจอกแดงไว้ แต่ก็ถูกหยางหานร้องเรียกห้าม “อย่าไปขวางเขาเลย ปล่อยเขาไปเถอะ…”

ครั้งนี้แม้จะได้กริชเล่มหนึ่งมาจากครัวหลังร้าน แต่พวกเราก็เรียกได้ว่าบอบช้ำกันอย่างหนัก ดูจากสถานการณ์แล้ว คนชำแหละคงเป็นจ้าวถิ่นของโรงอาหารอย่างไม่ต้องสงสัย และก็ไม่รู้ว่าพอมันตายไปแล้วจะมีจ้าวถิ่นตัวใหม่โผล่ออกมาอีกหรือเปล่า

“แค่กๆ !…”

ตอนนั้นเอง จู่ๆ เฉินจางห่าวก็ไอโขลกออกมาอย่างรุนแรง ปากกระอักเลือดสดๆ ออกมาคำหนึ่ง ผมรีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้น คิดจะเข้าไปดูอาการของเขา ทว่าผมประเมินพิษแก๊สของคนชำแหละต่ำไป พอพยุงตัวยืนขึ้นก็รู้สึกโลกหมุนคว้าง ก้าวไปได้ไม่ถึงสองก้าวก็ทรุดเข่าลงกับพื้น

อาจเป็นเพราะผลจากการใช้สกิล หยางหานจึงฟื้นตัวได้เร็วกว่าผมอย่างเห็นได้ชัด เขาลุกขึ้นก้าวมาพยุงผม และพาเดินไปข้างหน้าเฉินจางห่าว จากนั้นก็นั่งยองๆ ลงตรวจดูอาการบาดเจ็บของเขา

หลิ่วจื่อเฉินกับหวงเซิ่งหลงยืนทำอะไรไม่ถูกอยู่ข้างๆ ลนลานจนไม่รู้ว่าควรทำอะไรดี ได้แต่มองหยางหานด้วยสีหน้ากระวนกระวายใจ รอให้เขาประเมินอาการ

“เขาไปโดนอะไรมาถึงเจ็บหนักขนาดนี้” หยางหานถาม

หลังจากนั้นพวกเราก็เล่าเรื่องที่เฉินจางห่าวถูกสัตว์ประหลาดตัวนั้นพุ่งชนไปสองครั้งให้ฟัง หยางหานจับชีพจรของเฉินจางห่าวอีกครั้ง แล้วหันมาพูดกับพวกเรา

“ไม่ได้การ เจ็บหนักเกินไป ต้องส่งโรงพยาบาล…”

“อ้าว แล้ว…จะส่งโรงพยาบาลยังไงล่ะ มหาวิทยาลัยไม่ยอมให้เราออกไปข้างนอกด้วยซ้ำ…” หวงเซิ่งหลงเอ่ยถามด้วยความร้อนใจ

หยางหานส่ายหน้าแล้วพูดกับพวกเรา “ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว คงต้องไปที่นั่น…”

“ที่ไหนเหรอพี่” พวกเราสามคนถามขึ้นมาพร้อมกัน ขอเพียงแค่ยังมีเศษเสี้ยวของความหวังพวกเราก็จะไม่ยอมแพ้ ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตก็ต้องช่วยเฉินจางห่าวกลับมาให้ได้

“ในมหาวิทยาลัยมีโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยอยู่ พวกนายคงไม่รู้สินะ”

พวกเราทั้งประหลาดใจและดีใจ ประหลาดใจเพราะบนแผนที่ของมหาวิทยาลัยไม่มีสถานที่ที่เรียกว่าโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยอยู่เลย ส่วนที่ต้องดีใจก็เพราะในเมื่อหยางหานเอ่ยถึงที่แห่งนี้ขึ้นมา ย่อมต้องมีหนทางช่วยชีวิตเฉินจางห่าวได้อย่างแน่นอน

ทว่ายังไม่ทันที่พวกเราจะดีใจได้นาน หยางหานก็เปลี่ยนน้ำเสียงแล้วพูดกับพวกเราว่า “ที่นั่นอันตรายมาก ก่อนหน้านี้ฉันเคยไปกับคนอื่นแค่ครั้งเดียว ไม่ได้เข้าไปลึกเท่าไหร่ ข้างในมีอะไรบ้างฉันเองก็ไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกัน…”

“จะช่วยเฉินจางห่าวได้ไหม” ผมถาม

หยางหานไม่ตอบ ทำเพียงแค่พยักหน้า พอเห็นคำตอบที่หนักแน่นของเขา ผมจึงพูดขึ้นทันที “อย่าว่าแต่อันตรายเลยพี่ ขอแค่ช่วยคนได้ ต่อให้ต้องบุกน้ำลุยไฟผมก็จะไป!”

หลิ่วจื่อเฉินกับหวงเซิ่งหลงพยักหน้าอยู่ข้างๆ พวกเราทั้งสามคนมองหยางหานด้วยสายตามุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว เขาจนปัญญาจึงได้แต่ส่ายหน้าแล้วพูดกับพวกเรา

“ไปน่ะไปได้ แต่ฉันต้องเตรียมตัวสักหน่อย…”

“ยังจะต้องเตรียมตัวอะไรอีกพี่ ตอนนี้ถ้าช้าไปแค่วินาทีเดียวพี่ห่าวก็ยิ่งอันตรายขึ้นนะ!” หวงเซิ่งหลงพูดแทรกขึ้นมา

“นายอย่าเพิ่งโวยวายสิ พี่หยางต้องมีเหตุผลของเขาอยู่แล้ว พวกเราแค่รอก็พอ”

พอได้ยินคำพูดของผม หวงเซิ่งหลงดูเหมือนจะหงุดหงิด เขาใช้กำปั้นทุบลงกับพื้นอย่างแรง แล้วสะบัดหน้าหนีไปเงียบๆ

“ไม่รู้ว่าเขาจะทนไหวหรือเปล่า…” หยางหานพูดด้วยความกังวล

ผมนึกถึงกริชเล่มนั้นขึ้นมาได้ ตอนที่ผมถือมันไว้รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าบาดแผลบนร่างกายฟื้นตัวขึ้นมาก ไม่แน่มันอาจจะช่วยให้เฉินจางห่าวยื้อเวลาทนผ่านช่วงนี้ไปได้

ผมหยิบกริชเล่มนั้นออกมาจากด้านหลัง วางมันลงบนฝ่ามือของเฉินจางห่าวแล้วให้เขากำเอาไว้ให้แน่น “กริชเล่มนี้เหมือนจะมีพลังในการรักษาอยู่ ไม่แน่อาจจะช่วยให้เฉินจางห่าวทนผ่านช่วงเวลานี้ไปได้นะพี่”

“พวกนายพักผ่อนกันให้เต็มที่ก่อน ในโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยอาจจะต้องเจอกับสถานการณ์ฉุกเฉินอีกเพียบ ฉันจะไปเตรียมตัวก่อน…” หยางหานลุกขึ้นยืน พิษแก๊สดูเหมือนจะยังส่งผลกระทบอยู่บ้าง เขาหลับตาลงพักชั่วครู่แล้วพูดต่อ

“พรุ่งนี้มารวมตัวกันแถวๆ นี้นะ ดูแลเฉินจางห่าวให้ดีๆ ล่ะ…”

หลังจากหยางหานสั่งความเสร็จก็รีบร้อนจากไปเพื่อเตรียมตัวสำหรับแผนการในวันพรุ่งนี้ จากนั้นหวงเซิ่งหลงก็แบกเฉินจางห่าวขึ้นหลัง ส่วนหลิ่วจื่อเฉินคอยพยุงผม พวกเราพากันหาที่พักผ่อนแถวนั้น เพราะเวลาป่านนี้หอพักคงปิดประตูไปแล้ว

ด้วยพลังของกริช เฉินจางห่าวจึงฟื้นคืนสติขึ้นมาได้ชั่วครู่ เขาเอ่ยกับพวกเราอย่างอ่อนแรง “ไม่ต้อง…มาเสี่ยงเพื่อฉันหรอก…แค่กๆ …”

“นายนอนพักผ่อนไปเถอะ ไม่ว่าจะยังไงพวกฉันก็ไม่มีวันทิ้งนายเด็ดขาด”

หลังจากนั้นเฉินจางห่าวก็พยายามเกลี้ยกล่อมพวกเราอยู่นานสองนาน ทว่าพวกเราทั้งสามคนปักใจแน่วแน่แล้วว่าจะต้องไปช่วยเขาที่โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยให้ได้ พอเห็นว่าพูดอย่างไรก็ไม่เปลี่ยนใจพวกเรา เขาจึงได้แต่กำชับให้ระวังตัว แล้วหลับตาลงพักผ่อน

ถึงจะบอกว่าพักผ่อน แต่ตลอดทั้งคืนก็ไม่มีใครข่มตานอนหลับลง สภาพแวดล้อมกลางแจ้งก็เป็นสาเหตุหนึ่ง ทว่าสิ่งสำคัญที่สุดคืออาการบาดเจ็บของเฉินจางห่าวที่คอยดึงรั้งจิตใจของพวกเราทุกคนเอาไว้

ช่วงเช้ามืดไม่รู้ว่ากี่โมง จู่ๆ เฉินจางห่าวที่นอนอยู่ข้างๆ ก็เอ่ยถามผมด้วยเสียงแผ่วเบา “ยังไม่นอนเหรอ”

แม้ว่าเมื่อคืนนี้จะเพิ่งผ่านศึกหนักกับ ‘คนชำแหละ’ โดนพิษแก๊สเข้าไป แถมยังเปิดใช้สกิลจนร่างกายเหนื่อยล้าแทบขาดใจ แต่ผมกลับไม่มีความง่วงเลยแม้แต่น้อย ในหัวมีแต่ภาพเหตุการณ์ตอนที่เฉินจางห่าวถูกสัตว์ประหลาดพุ่งชนจนกระเด็นลอยวนเวียนไปมา

“นายเก็บแรงไว้นอนพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้พวกเราก็จะออกไปหาทางช่วยนายแล้ว!”

เฉินจางห่าวทำราวกับไม่ได้ยินคำพูดของผม เขาพูดออกมาลอยๆ “จวิ้นซี นายยังจำได้ไหมว่าฉันมาที่มหาวิทยาลัยนี้เพื่ออะไร”