บทที่ 58 ศึกใหญ่ปะทะ "คนชำแหละ"

พวกเราได้ยินเสียงร้องโหยหวนดังมาจากข้างนอก ก็รู้ทันทีว่าทางหยางหานเกิดเรื่องเข้าแล้ว จึงรีบวิ่งออกจากโรงอาหาร

พอออกมาข้างนอกก็ได้เห็นภาพวิกฤต แขนข้างหนึ่งของหยางหานถูกคนชำแหละใช้มีดกรีดเป็นแผลเหวอะหวะ เลือดสดๆ ไหลทะลักออกมาไม่หยุด

ทว่า "คนชำแหละ" ด้านหลังไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยเขาไป ยังคงควงมีดทำครัวตามติดหยางหานไม่ลดละ

แม้คนชำแหละจะวิ่งไม่เร็วนัก แต่มันกลับดูมีแรงไม่หมดสิ้น หยางหานทำได้เพียงเอามือกุมแผลแล้ววิ่งหลอกล่อถ่วงเวลากับมันต่อไป

"พี่หยาง!" ผมตะโกนลั่น กระชับกริชในมือแน่นเตรียมพุ่งเข้าไปช่วย แต่เขากลับหันมาตะโกนใส่พวกเราว่า

"อย่าเข้ามา! ตัวหมอนี่ปล่อยแก๊สพิษได้!"

เห็นได้ชัดว่าแม้หยางหานจะยังวิ่งไปข้างหน้า แต่ฝีเท้าซวนเซอย่างเห็นได้ชัด คล้ายจะล้มคะมำลงกับพื้นได้ทุกเมื่อ

ถึงอย่างนั้น ผมก็ทนดูเขาตายใต้คมมีดไม่ได้ ดูจากสภาพของหยางหานแล้ว พิษน่าจะต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะออกฤทธิ์ กว่ามันจะออกฤทธิ์เต็มที่ ผมคงจัดการฆ่ามันทิ้งไปก่อนแล้ว

ผมหันไปบอกหลิ่วจื่อเฉินกับหวงเซิ่งหลงว่า "พวกนายสองคนพาเฉินจางห่าวรีบออกจากเขตโรงอาหารไป เดี๋ยวฉันไปช่วยหยางหานเอง!"

ไม่รอให้ทั้งสองคนทันตอบสนอง ผมก็ก้าวยาวๆ พุ่งตรงไปยังฝั่งของ "คนชำแหละ" ทันที ด้านหลังมีเพียงเสียงลอยมาว่า "พี่เว่ย ระวังตัวด้วยนะ!"

หยางหานเห็นผมวิ่งฝ่าอันตรายตรงมาหาเขา ก็สบถด่าเสียงเบา "ไอ้งี่เง่าเอ๊ย!" จากนั้นไม่รู้ว่าเขาไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน จู่ๆ ก็เร่งความเร็วจนน่าตกใจ แล้ววิ่งเตลิดไปในทิศทางตรงกันข้ามกับพวกเรา

"คนชำแหละ" ที่ไล่ตามหลังมัวแต่จดจ่ออยู่กับหยางหานคนเดียว ดูเหมือนจะไม่ได้สังเกตเห็นผมเลย พอเห็นหยางหานเร่งความเร็ว มันก็เร่งความเร็วตามไปด้วย นั่นทำให้ผมอดสงสัยไม่ได้ว่าไอ้หมอนี่แกล้งทำเป็นวิ่งช้า เพียงเพราะอยากสนุกกับความรู้สึกตอนไล่ล่าเหยื่อหรือเปล่า…

ด้วยความกลัวว่าจะคลาดสายตา ตอนแรกผมคิดจะเปิดสกิลวิ่งตามไป แต่ก็กลัวว่าตอนต้องประจันหน้ากับ "คนชำแหละ" จะไม่มีแรงรับมือกับมัน จึงทำได้แค่วิ่งตามหลังทั้งคู่ไป หวังเพียงว่าหยางหานจะวิ่งมุ่งหน้าออกไปนอกเขตโรงอาหารเช่นกัน

แต่ไม่นานผมก็ต้องนึกเสียใจกับการตัดสินใจนี้ ตรงหัวเลี้ยวหนึ่ง ผมคลาดสายตาจากพวกเขาทั้งสองคน พอตามไปถึง หยางหานก็ล้มพับลงไปกองกับพื้นแล้ว สภาพดูอ่อนแรงถึงขีดสุด ส่วนมีดในมือของ "คนชำแหละ" ก็เงื้อขึ้นสูง เตรียมจะฟันลงมาในพริบตา

ผมอยากจะพุ่งเข้าไปขวาง แต่ต่อให้เปิดสกิลตอนนี้ ระยะห่างก็ยังไกลเกินไป ในวินาทีที่ "คนชำแหละ" กำลังจะจามมีดลงมา จู่ๆ ก็มีร่างหนึ่งถือมีดโผล่พรวดออกมาจากด้านข้าง ใช่แล้ว นั่นคือจิ้งจอกแดง

จิ้งจอกแดงเปิดตัวอย่างเท่ ตามด้วยการหมุนตัวอย่างพลิ้วไหวเข้าไปอยู่ด้านหลัง "คนชำแหละ" แล้วแทงมีดเล่มเดียวกับที่เคยฟันหยางหาน จมลึกเข้าไปในแผ่นหลังของ "คนชำแหละ"

เสียงกรีดร้องโหยหวนหลุดออกมาจากลำคอของ "คนชำแหละ" มีดที่เดิมทีเงื้อจะฟันหยางหานจึงตวัดหันขวับมาฟันใส่จิ้งจอกแดงแทน

แม้เขาจะหลบได้เร็ว แต่ก็ยังโดนฟันไปหนึ่งแผล อาศัยจังหวะที่ความสนใจของ "คนชำแหละ" ถูกจิ้งจอกแดงดึงดูดไป ผมจึงรีบพุ่งเข้าไปแล้วใช้กริชที่เพิ่งได้มาจากครัวหลังร้านกระหน่ำโจมตีใส่มันอย่างบ้าคลั่ง

ทว่า "คนชำแหละ" ไม่เหมือนกับพวกสัตว์ประหลาดตัวเล็กในครัวหลังร้านที่จะฟันไม่กี่ทีก็ตาย มันหนังเหนียวเนื้อหนาไปทั้งตัว ชั้นไขมันหนาเตอะภายนอกทำหน้าที่เหมือนเกราะกำบังตามธรรมชาติ แม้กริชเล่มนี้จะคมกริบตัดเหล็กดั่งฟันหยวก แต่การจะเจาะทะลวงผ่านชั้นป้องกันนี้ก็ยังยากอยู่ดี

เวลานี้หยางหานนอนหมดสภาพอยู่บนพื้นด้วยสีหน้าตกตะลึง ดูเหมือนตั้งแต่วินาทีที่ยอมล่อ "คนชำแหละ" ไป เขาก็เตรียมใจรับคำตัดสินประหารชีวิตตัวเองไว้แล้ว นึกไม่ถึงเลยว่าจิ้งจอกแดง คนที่แค้นเขาจนแทบอยากจะเคี้ยวกระดูก จะยื่นมือเข้ามาช่วยชีวิต

หลังจากระดมโจมตีไปชุดใหญ่ "เกราะ" ภายนอกของ "คนชำแหละ" ก็ถูกเฉือนออกไปได้ส่วนหนึ่งในที่สุด แต่ในจังหวะนั้นเองผมถึงได้เข้าใจว่าแก๊สพิษที่หยางหานพูดถึงมันคืออะไรกันแน่

หลังจากเนื้อไขมันด้านนอกหลุดออกไป ร่างของ "คนชำแหละ" ก็ส่งกลิ่นเหม็นเน่าชวนสะอิดสะเอียน ควันพิษสีเขียวพวยพุ่งออกมาจากรอยแผลที่ถูกเฉือนอย่างต่อเนื่อง หัวสมองของผมพลันเกิดอาการวิงเวียนขึ้นมาทันที

"บ้าเอ๊ย…แบบนี้ไม่เพียงแต่ทำร้ายมันไม่ได้ กลับกลายเป็นการเร่งให้แก๊สพิษปล่อยออกมาเร็วขึ้นอีก…" ผมอดสบถในใจไม่ได้

จากนั้น "คนชำแหละ" ก็แผดเสียงคำรามลั่น เสียงนั้นสะเทือนจนผมทนไม่ไหวต้องยกมือขึ้นมาอุดหู คนชำแหละก็อาศัยจังหวะนี้จามมีดฟันเข้าใส่ผม โชคดีที่ระยะเวลาของสกิลยังไม่หมด ผมจึงแค่โดนมีดเฉือนเป็นแผล ถ้าเป็นคนอื่นคงโดนฟันตายไปแล้ว…

กลิ่นเหม็นเน่านั้นบั่นทอนขีดความสามารถในการต่อสู้ของผมกับจิ้งจอกแดงอย่างรุนแรง ประกอบกับความเจ็บปวดที่แล่นริ้วขึ้นมาจากบาดแผล ทำให้ผมรวบรวมสมาธิได้ยากเหลือเกิน

"ถ้าสกิลหมดเวลาก่อนจะล้มมันได้ มีหวังจบเห่แน่…" ผมคิดในใจ

ตอนนี้ผมรู้สึกว่าแค่จะหลบหลีกการโจมตีของ "คนชำแหละ" ก็กินแรงจนแทบไม่ไหว ฝั่งจิ้งจอกแดงสถานการณ์ยิ่งแย่กว่าเดิม เพราะไม่มีสกิลช่วยเสริมพลัง แม้เขาจะมีฝีมือและร่างกายว่องไว แต่เหงื่อก็ไหลท่วมหัวไปหมดแล้ว

พวกเราสองคนผลัดกันดึงดูดความสนใจของ "คนชำแหละ" พอสบช่องก็พุ่งเข้าไปแทงสักสองแผล แต่ยิ่ง "เกราะ" ของ "คนชำแหละ" หลุดร่วงออกไปมากเท่าไร อาการหน้ามืดวิงเวียนก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเท่านั้น

จิ้งจอกแดงก็ตระหนักได้ว่าขืนยืดเยื้อต่อไปคงไม่ใช่ทางออก ยังดีที่หลังจากการบั่นทอนไปหลายรอบ จุดตายของ "คนชำแหละ" ก็ค่อยๆ เผยออกมา จิ้งจอกแดงส่งสายตาเป็นสัญญาณบอกให้ผมเล็งโจมตีที่จุดตายของมัน ส่วนตัวเขาจะเป็นคนล่อความสนใจของ "คนชำแหละ" เอาไว้เอง

จิ้งจอกแดงฝืนทนต่ออาการมึนงงอย่างรุนแรง พยายามสุดชีวิตเพื่อล่อความสนใจของมัน จนกระทั่งในจังหวะที่ "คนชำแหละ" เอี้ยวตัวหันกลับมา ผมก็คว้าโอกาสกำกริชแน่นแล้วแทงทะลวงเข้าใส่หัวใจของมันอย่างสุดแรง

"คนชำแหละ" กรีดร้องโหยหวนออกมาก่อนหนึ่งเสียง จากนั้นก็ทรุดก้นกระแทกลงกับพื้น ผมกลัวว่ามันจะยังไม่ตายสนิท จึงออกแรงถีบมันจนล้มหงายลงไป แล้วย่อตัวลงข้างหัวของมัน จ้วงแทงซ้ำที่หัวไปอีกหลายแผล จนกระทั่งมันแน่นิ่งไปโดยสิ้นเชิง

เมื่อมองดู "คนชำแหละ" ที่ถูกพวกเราโค่นลงได้ เส้นประสาทที่ตึงเปรี๊ยะของผมก็ผ่อนคลายลงในที่สุด ประจวบเหมาะกับที่ระยะเวลาของสกิลหมดลงพอดี ผนวกกับฤทธิ์ของแก๊สพิษ ผมจึงล้มพับหน้าทิ่มลงกับพื้นไปอีกคน

ท่ามกลางสติที่เลือนราง ผมเห็นจิ้งจอกแดงเดินตรงเข้ามาหา แบกผมขึ้นหลัง และหลังจากยืนยันว่าผมจะไม่ร่วงลงมา เขาก็หันไปอุ้มหยางหานขึ้นมา แล้วพาพวกเราถอยห่างออกมาจากสถานที่อันเหม็นเน่าคละคลุ้งแห่งนั้น

ผมแปลกใจเหลือเกินว่าผ่านศึกหนักขนาดนั้นมา จิ้งจอกแดงยังไปเอาเรี่ยวแรงมหาศาลมาจากไหน แต่สมองผมไม่มีแรงจะคิดอะไรอีกต่อไปแล้ว พอผมลืมตาขึ้นมาอีกที ก็เห็นหลิ่วจื่อเฉินกับหวงเซิ่งหลงยืนอยู่ตรงหน้า

"พี่เว่ย นายฟื้นแล้วเหรอ" หวงเซิ่งหลงถามขึ้นข้างๆ ด้วยความเป็นห่วง

ผมพยักหน้า ตอนนี้แม้แต่แรงจะอ้าปากพูดยังไม่มี จิ้งจอกแดงหมอนั่นแบกพวกเราสองคนออกมาได้ยังไงกันแน่…

ผมสังเกตเห็นว่าบาดแผลของตัวเองกับหยางหานมีเศษผ้าพันแผลเอาไว้ลวกๆ พอมองไปยังจิ้งจอกแดงที่นั่งหน้าตาเหนื่อยล้าอยู่ไม่ไกล ผมก็รู้คำตอบทันที เพราะเสื้อคลุมของเขาขาดแหว่งไปชิ้นใหญ่…