บทที่ 57 สู้เคียงบ่าเคียงไหล่

ผมกวาดสายตามองไปรอบห้อง ในสถานการณ์คับขันถึงขีดสุด ในที่สุดผมก็ค้นพบความลับของทั้งห้อง เครื่องมือสารพัดชนิดที่แขวนอยู่ตามผนังทั้งสี่ด้าน หากสังเกตดูให้ดีจะพอมองออกว่าบนผนังแต่ละด้านมีตัวเลขอยู่สองตัว ตัวบนบอกลำดับ ส่วนตัวล่างน่าจะใช้สำหรับปลดล็อกอะไรบางอย่าง

ทั่วทั้งครัวหลังร้าน สิ่งเดียวที่พอจะเกี่ยวข้องกับตัวเลขได้ ก็มีแค่ไมโครเวฟที่ฝุ่นเขรอะอยู่ตรงมุมห้องเท่านั้น มีแค่ตรงนั้นที่ป้อนตัวเลขเข้าไปได้

ผมรีบพุ่งไปข้างหน้าทันที เฉินจางห่าวดูเหมือนจะสังเกตเห็นเบาะแสในห้องแล้วเช่นกัน เขาพุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เอี้ยวตัวหลบพวกสัตว์ประหลาดสองสามตัวนั้น พวกเราสองคนวิ่งตรงไปยังไมโครเวฟพร้อมกันราวกับนัดไว้

ส่วนหวงเซิ่งหลงกับหลิ่วจื่อเฉินก็พยายามดึงดูดความสนใจของพวกสัตว์ประหลาดอย่างสุดชีวิต เคราะห์ดีที่สัตว์ประหลาดส่วนใหญ่ถูกทั้งสองคนถ่วงเวลาไว้ได้ชั่วคราว มีเพียงตัวเดียวที่พุ่งกระโจนตรงมาทางพวกเรา

เนื่องจากผมกับเฉินจางห่าววิ่งเข้าหาไมโครเวฟจากสองทิศทาง สัตว์ประหลาดตัวนั้นจึงไม่รู้ว่าจะสกัดใครดี มันชะงักลังเลอยู่กับที่ครู่หนึ่ง

ทว่าไม่นานมันก็เลือกเป้าหมายได้ มันพุ่งเข้าใส่เฉินจางห่าวด้วยความเร็วสูง แรงกระแทกมหาศาลซัดเขาลอยกระเด็นไปกระแทกผนังอย่างจัง ก่อนจะทรุดฮวบลงกับพื้นอย่างหมดแรง

"เฉินจางห่าว!"

ผมหลุดเสียงร้องลั่นด้วยความตกใจ แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่จะมัวห่วงเพื่อน เพราะสัตว์ประหลาดตัวนั้นเห็นเฉินจางห่าวแน่นิ่งไปก็หันขวับเปลี่ยนเป้าหมาย วิ่งพุ่งตรงมาทางผมทันที

ผมย่อตัวลงสำรวจไมโครเวฟเครื่องนั้น แล้วก็เดาไม่ผิดจริงๆ นี่มันตู้เซฟที่ถูกดัดแปลงให้มีรูปร่างเหมือนไมโครเวฟชัดๆ ผมแอบภาวนาในใจ ขอให้ข้างในมีวิธีจัดการกับพวกสัตว์ประหลาดทีเถอะ…

ผมรีบกดปุ่มตัวเลขบนไมโครเวฟตามที่ผนังบอกใบ้ แต่พอถึงตัวสุดท้ายผมกลับชะงักกึก เมื่อกี้ตอนที่หวงเซิ่งหลงขว้างปาข้าวของสะเปะสะปะ เขาปลดเครื่องมือบนผนังด้านนั้นเขวี้ยงทิ้งไปจนเกลี้ยง ตอนนี้เลยไม่รู้ตัวเลขบนผนังด้านสุดท้ายเลยสักนิด…

ตู้เซฟแบบนี้น่าจะล็อกตายถ้ากดผิดเกินสามครั้ง แต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว มีตัวเลขอยู่ 10 ตัว คงต้องสุ่มมั่วเอา…

ครั้งที่หนึ่ง… ผิด…

ครั้งที่สอง… ผิด…

ขณะที่ผมกำลังจะลองครั้งสุดท้าย สัตว์ประหลาดก็พุ่งมาถึงตัวแล้ว ผมตอบสนองไม่ทัน ขวานในมือเพิ่งจะยกขึ้นก็ถูกชนจนล้มคว่ำ จากนั้นสัตว์ประหลาดตัวนั้นก็ถอยหลังไปสองสามก้าว เตรียมรวบรวมแรงเพื่อเล่นงานผมให้ถึงตาย

มันเพิ่งจะตั้งท่าเสร็จ ด้านหลังก็โดนจามด้วยขวานเข้าเต็มแรง ที่แท้เฉินจางห่าวที่ถูกชนกระเด็นไปเมื่อกี้ก็ยันตัวลุกขึ้นมาจากพื้น มือข้างหนึ่งกุมท้อง อีกมือเงื้อขวาน ฟันใส่สัตว์ประหลาดอย่างสุดกำลัง

"บ้าเอ๊ย แน่จริงก็มาสู้กับฉันสิ! ไอ้สารเลว!" แม้เฉินจางห่าวจะอ่อนแรงมาก แต่กลับตะโกนออกมาด้วยความฮึกเหิมอย่างยิ่ง ในวินาทีนั้นเขาราวกับมีพลังอันไร้ขีดจำกัด

ทว่าช่วงเวลาอันทรงพลังนี้คงอยู่ได้ไม่นาน ขวานเล่มนั้นไม่ได้สร้างความเสียหายให้มันเท่าไหร่นัก สัตว์ประหลาดหันขวับกลับมา แล้วพุ่งชนใส่เฉินจางห่าวอย่างแรงอีกครั้ง…

ผมไม่กล้าชักช้า หลับตากดตัวเลขสี่หลักเป็นครั้งสุดท้าย…

เฉินจางห่าวโดนกระแทกซ้ำอีกรอบ คล้ายว่าอวัยวะภายในจะบาดเจ็บ เลือดทะลักเต็มปากนอนหมดสติอยู่บนพื้น หลิ่วจื่อเฉินกับหวงเซิ่งหลงเองก็ยันไม่ไหวแล้ว ข้าวของรอบตัวถูกโยนทิ้งไปจนหมดเกลี้ยง เหลือเพียงคนหนึ่งถือขวาน อีกคนกวัดแกว่งมีดทำครัว…

ถ้าตู้เซฟเปิดไม่ออก พวกเราทั้งสี่คนคงต้องตายอยู่ที่นี่แน่…

ตี๊ดๆ! แกร๊ก!

เปิดได้แล้ว! ในที่สุดก็เปิดออก! เทพีแห่งโชคเข้าข้างพวกเราแล้ว!

ผมรีบเปิดตู้เซฟใบนั้นออก มองเห็นด้านในบรรจุไว้อย่างประณีต ช่างขัดกับบรรยากาศครัวหลังร้านที่เปรอะเปื้อนคราบเลือดอันโสโครกด้านนอกอย่างสิ้นเชิง ข้างในมีกริชด้ามหนึ่งที่ทำขึ้นมาอย่างประณีต เมื่อต้องแสงไฟสลัว มันกลับสะท้อนประกายแสงสีฟ้าครามออกมา…

หรือว่าของสิ่งนี้จะใช้จัดการกับพวกสัตว์ประหลาดได้ ผมไม่มีเวลาคิดมาก ถึงจะไม่ได้ผลก็ต้องหยิบมาลองดู ถ้าไม่ลอง เฉินจางห่าวคงโดนสัตว์ประหลาดตัวนั้นฆ่าตายแน่!

ผมหยิบกริชออกมาจากตู้เซฟ ทันทีที่สัมผัสก็รู้สึกถึงพลังลึกลับสายหนึ่งส่งผ่านมาทางมือขวา พริบตานั้น อาการปวดจากรอยฟกช้ำที่เพิ่งถูกกระแทกก็หายเป็นปลิดทิ้ง

เมื่อเห็นว่าสัตว์ประหลาดตัวที่ชนเฉินจางห่าวเตรียมจะซ้ำเขา ผมก็คำรามลั่นแล้วพุ่งเข้าไปทันที ใช้กริชกระหน่ำแทงใส่ร่างสัตว์ประหลาดครั้งแล้วครั้งเล่า

ทั้งที่เมื่อครู่คมขวานทำได้แค่สร้างบาดแผลถลอกภายนอกให้มันเท่านั้น แต่กริชเล่มนี้กลับแทงทะลุเข้าไปในร่างของมันได้อย่างง่ายดาย ราบรื่นราวกับกรีดลงบนผิวน้ำ

บนกริชดูเหมือนจะมีพิษบางอย่าง บาดแผลที่ถูกกรีดเน่าเปื่อยกลายเป็นน้ำหนองอย่างรวดเร็ว ไม่นานนัก สัตว์ประหลาดตัวนั้นก็ล้มลงภายใต้ความเร็วในการแทงวินาทีละ 13 แผลของผม มันนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นไม่ไหวติง

หวงเซิ่งหลงกับหลิ่วจื่อเฉินยืนอึ้งตาค้างอยู่ข้างๆ นึกว่าผมได้อาวุธเทพอะไรมา รีบส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือจากผมทันที

ด้วยพลังของกริช สัตว์ประหลาดพวกนี้ก็ไม่ต่างจากก้อนเต้าหู้ที่ถูกผมจิ้มตายทีละตัวๆ พื้นห้องเจิ่งนองไปด้วยน้ำหนองในทันตา กลิ่นเหม็นตลบอบอวลเมื่อผสมเข้ากับคราบเลือดก่อนหน้านี้…

ไม่มีเวลามามัวสนใจเรื่องกลิ่น พวกเราสามคนรีบวิ่งไปหาเฉินจางห่าวแล้วพยุงเขาขึ้นมา เห็นเพียงเลือดสดๆ ไหลออกจากมุมปากเขาไม่หยุด ทั้งร่างยังคงหมดสติ หวงเซิ่งหลงปล่อยโฮออกมาทันที

"โฮ! พี่ห่าว! ทำไมพี่ถึงจากไปแบบนี้ล่ะ~"

เสียงร้องไห้ของหวงเซิ่งหลงบาดหูเหลือเกิน ถ้าเป็นเวลาปกติพวกเราคงหัวเราะร่ากันไปแล้ว แต่ตอนนี้เมื่ออยู่ต่อหน้าร่างของเฉินจางห่าว พวกเราก็อดรู้สึกสะเทือนใจตามไม่ได้ น้ำตาเอ่อคลอรอบเบ้าตาไม่หยุด

ผมตบไหล่หวงเซิ่งหลงแล้วพูดกับเขา "เซิ่งหลง อย่าร้องเลย… หยางหานยังดึงความสนใจของ 'คนชำแหละ' อยู่ข้างนอก… เขาอาจจะต้องการคนช่วย…"

"แต่ถึงอย่างนั้นก็… ทิ้งพี่ห่าวของฉันไว้ที่นี่คนเดียวไม่ได้นะ…" หวงเซิ่งหลงสะอื้นฮักพลางพูดกับผม

"นั่นสิ… ต้องแบกเขาออกไปด้วย…" หลิ่วจื่อเฉินที่อยู่ข้างๆ อดสะอื้นเบาๆ ไม่ได้เหมือนกัน การได้ใช้เวลาร่วมกันมาตลอดช่วงนี้ทำให้ความผูกพันของพวกเราแนบแน่นไม่เหมือนเมื่อก่อน แถมในภารกิจระดับ A คราวนั้น เขายังเคยช่วยชีวิตพวกเราทุกคนไว้ด้วย…

ผมพยักหน้าเห็นด้วย หวงเซิ่งหลงวางมือข้างหนึ่งบนไหล่ของเฉินจางห่าว หมายจะพลิกตัวเขาขึ้นมาแบกไว้บนหลัง แต่พอเพิ่งขยับตัวเฉินจางห่าว มือใหญ่ข้างหนึ่งของเขาก็ตบหน้าหวงเซิ่งหลงฉาดใหญ่

"เพียะ!" แม้แรงจะไม่มากแต่เสียงกลับดังฟังชัด ไม่ใช่แค่หวงเซิ่งหลงที่โดนตบจนเอ๋อรับประทาน แม้แต่ผมกับหลิ่วจื่อเฉินก็ยังยืนอึ้งตาค้าง

"ฉัน… แค่กๆ… ยังไม่… ตาย… โว้ย… แค่กๆ…"

คราวนี้ทำเอาพวกเราดีใจจนเนื้อเต้น ผมรีบถามเขาทันที "นายยังไม่ตายแล้วทำไมไม่พูดล่ะ!"

เฉินจางห่าวสูดหายใจเข้าลึกแล้วเอ่ยอย่างยากลำบาก "พูดบ้าอะไร… นายโดนไปสอง… แค่กๆ… สองทีดูบ้างสิ นายก็พูดไม่ออก… แค่กๆ…"

ผมเห็นสภาพเขาแบบนี้ก็รีบห้ามไม่ให้พูดต่อ พยุงเขาขึ้นไปบนหลังของหวงเซิ่งหลงอย่างระมัดระวัง แล้วบอกให้เขาพักผ่อนไปก่อน

หวงเซิ่งหลงพอเห็นว่าเขายังไม่ตาย นอกจากจะไม่ดีใจแล้วยังกลับร้องไห้โฮหนักกว่าเดิม "พี่ห่าว ทีหลังอย่าแกล้งฉันแบบนี้อีกนะ เมื่อกี้ฉันเกือบคิดว่า…"

ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ สกิลประจำตัวอย่าง 'หยิกหู' ของหลิ่วจื่อเฉินก็ทำงานทันที เขาบิดหูหวงเซิ่งหลงแล้วดุ "นายเบาเสียงหน่อย! ตอนนี้พี่ห่าวต้องการพักผ่อน เดี๋ยวนายก็กวนเขาหรอก!"

ยังดีที่เฉินจางห่าวยังไม่ตาย ก้อนหินที่ถ่วงอยู่ในใจผมจึงยกออกไปได้เสียที ทว่าไม่ทันไรหัวใจผมก็ต้องเต้นระทึกขึ้นมาอีกรอบ เพราะข้างนอกมีเสียงกรีดร้องอย่างโหยหวนของหยางหานดังแว่วเข้ามา…