บทที่ 56 อันตรายรอบด้าน

หลิ่วจื่อเฉินตัวสั่นงันงกอยู่ข้างๆ แล้วพูดว่า "พวกเราเหมือนจะ… เดินเข้ามาในรังของสัตว์ประหลาดแล้วล่ะ…"

ในที่สุดหวงเซิ่งหลงก็สะบัดสิ่งที่จับตัวเองอยู่ออกไปได้ พอได้พักหายใจแค่เฮือกเดียวก็ได้ยินหลิ่วจื่อเฉินพูดประโยคนี้ขึ้นมา สติสัมปชัญญะก็แทบกระเจิงทันที

"อะไรนะ พี่เฉิน อย่ามาขู่กันสิ เผื่อไอ้จุดแดงๆ พวกนี้จะเป็นหลอดไฟหรืออะไรทำนองนั้นล่ะ…"

จังหวะนั้นแม้แต่ผมเองยังอดแซวเขาไม่ได้ "พี่ชาย นายจะมองโลกในแง่ดีเกินไปแล้ว… บ้านไหนเขาติดไฟแอลอีดีสีแดงไว้ในโรงอาหารกันวะ…"

พวกเราสี่คนคลำทางเข้าหากันแล้วมายืนหันหลังชนกันอีกครั้ง อย่างน้อยการรู้ว่าข้างหลังไม่ใช่สัตว์ประหลาดก็ยังพอมอบความรู้สึกปลอดภัยให้ได้บ้าง

ดวงตาสีแดงของพวกสัตว์ประหลาดรอบๆ ยังคงกะพริบปริบๆ ไม่หยุด ทว่ากลับไม่มีทีท่าว่าจะพุ่งเข้ามา ถ้าไม่ได้เห็นรูม่านตาข้างในดวงตาพวกนั้น ผมคงเกือบจะเชื่อหวงเซิ่งหลงแล้วว่ามันเป็นแค่หลอดไฟแอลอีดีสีแดงจริงๆ…

"เอ่อ… พวกนายว่าทำไมพวกมันถึงได้แต่มองแล้วไม่พุ่งเข้ามาล่ะ" หวงเซิ่งหลงโพล่งถามคำถามพิลึกขึ้นมา

"ไอ้บื้อเอ๊ย นายยังจะหวังให้มันพุ่งเข้ามาอีกเหรอ พวกเราไม่มีกระทั่งอาวุธที่ถนัดมือด้วยซ้ำ สภาพตอนนี้ก็เหมือนหมูในอวยชัดๆ…"

เวลานี้ก็ต้องให้หลิ่วจื่อเฉินเป็นคนตอกกลับไป ผมกับเฉินจางห่าวต่างเร่งเค้นสมองคิดหาทางแก้ปัญหาตรงหน้า ไม่มีเวลาไปต่อปากต่อคำด้วย

ทว่ายังไม่ทันที่พวกเราจะคิดแผนการออก ไฟในห้องก็พลันสว่างพรึ่บ ดวงตาที่เพิ่งจะปรับตัวเข้ากับความมืดถูกแสงจ้าสาดใส่กะทันหันจนตาพร่าลืมไม่ขึ้นไปชั่วขณะ

ถึงจะเป็นอย่างนั้น พวกเราก็ยังสัมผัสได้ว่าสัตว์ประหลาดรอบตัวเริ่มกระสับกระส่ายขึ้นมา หรือว่าแสงไฟจะมีผลกับพวกมัน

พอผมค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา ก็ได้เห็นภาพที่จะไม่มีวันลืมไปชั่วชีวิต นี่มันครัวหลังร้านของมหาวิทยาลัยเสียที่ไหน นี่มันโรงเชือดสัตว์ชัดๆ!

ไม่ว่าจะบนพื้นหรือกำแพง ล้วนเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดทุกหนแห่ง บนตะขอด้านข้างยังมีร่างที่ดูคล้ายมนุษย์ถูกแขวนอยู่ เพียงแต่ผิวหนังถูกถลกออกไปจนเกลี้ยง เส้นเลือดและกล้ามเนื้อปรากฏชัดเจนต่อสายตา กระทั่งยังมองเห็นหัวใจที่กำลังเต้นตุบๆ ไม่หยุด

ในอ่างล้างข้างๆ มีกองเครื่องในที่ไม่รู้ว่าเป็นของตัวอะไรกองสุมพะเนินจนสูงราวกับภูเขาลูกย่อมๆ น้ำเลือดเอ่อล้นอ่างแล้วไหลนองลงสู่พื้นอย่างต่อเนื่อง

ครัวหลังร้านตามปกติควรจะมีมีดทำครัววางอยู่ ทว่าที่แขวนอยู่บนผนังของที่นี่ ถ้าไม่ใช่ขวานเปื้อนเลือด ก็เป็นเลื่อยที่มีเลือดหยดติ๋งๆ มีดและของมีคมหน้าตาประหลาดสารพัดชนิดวางกระจัดกระจายอยู่ตามมุมต่างๆ ทั่วทั้งครัว ราวกับเตรียมไว้ให้หยิบใช้ได้ทันทีทุกเมื่อที่ต้องการ

จะเรียกว่ามีดก็คงไม่ถูกนัก เรียกว่าเครื่องทรมานเสียยังจะตรงกว่า เพราะไม่ไกลจากพวกเรามีกรงขังตั้งอยู่หลายกรง และสิ่งที่ถูกขังอยู่ข้างในก็คือมนุษย์ที่นอนหายใจรวยรินคนแล้วคนเล่า

ข้างกายพวกเขามีสัตว์ประหลาดจำนวนมากรุมล้อม กำลังใช้หนวดสูบกินบางอย่างจากร่างของพวกเขาไม่หยุด คนที่คว้าจับหวงเซิ่งหลงไว้แน่นเมื่อครู่ก็คือหนึ่งในคนพวกนี้นี่เอง…

สิ่งที่ถูกทิ้งอยู่ในถังขยะไม่ใช่เศษอาหาร แต่กลับเป็นกระดูกขาวโพลนชวนสยอง ซ้ำยังมีเศษเนื้อติดอยู่ด้วย บนเขียงยังมีเศษแขนขาที่ยังจัดการไม่เสร็จวางเกลื่อนกลาด มีดปังตอเล่มใหญ่สับจมลึกคาอยู่บนเขียง ดูราวกับเป็นสัญญาณเตือนว่าคนที่ทำงานนี้อาจจะกลับมาเมื่อไหร่ก็ได้

พวกเราทั้งสี่คนไม่มีใครทนไหว ต่างพากันโก่งคออ้วกออกมาเสียงดังลั่น หรือว่ากับข้าวที่ขายให้พวกผู้ถูกแปลงตามปกติจะทำขึ้นมาแบบนี้…

หลังจากพวกเราแทบจะอ้วกเอาน้ำดีออกมาจนหมดไส้หมดพุง ถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าสถานการณ์ตอนนี้อันตรายแค่ไหน หากความกลัวในห้องสมุดและหอพักก่อนหน้านี้คือการกดดันทางจิตวิทยา ครัวหลังร้านของโรงอาหารตอนนี้ก็คือการกระแทกกระทั้นทางสายตาอย่างแท้จริง

เดิมทีพวกสัตว์ประหลาดเหล่านั้นนอนนิ่งๆ อยู่ในกรงอย่างสงบ แต่พอพวกเราส่งเสียงเอะอะโวยวายขึ้นมา พวกมันก็เริ่มไม่อยู่นิ่งในทันที

ผมข่มความสะอิดสะเอียนไว้แล้วคว้าขวานเปื้อนเลือดเล่มหนึ่งที่อยู่ข้างๆ ด้ามขวานที่ทำจากไม้ชุ่มโชกไปด้วยเลือดจนกลายเป็นสีแดงคล้ำ ส่งกลิ่นคาวคละคลุ้งออกมาไม่ขาดสาย ราวกับกำลังบอกเล่าว่าคนที่เคยใช้มันได้สังหารผู้คนไปมากมายเพียงใด…

พวกหวงเซิ่งหลงก็ทำตามโดยการคว้าอาวุธที่อยู่ใกล้ตัวเองที่สุดขึ้นมา พร้อมที่จะสู้ตายกับฝูงสัตว์ประหลาดที่กำลังจะพุ่งเข้ามาทุกเมื่อ

"พี่เว่ย… พี่ว่าไอ้นี่จะฟันมันตายไหม"

"ไม่รู้เหมือนกัน แต่วิทยายุทธ์สูงส่งแค่ไหนก็ยังกลัวมีดทำครัว ไม่แน่หรอก…"

ความจริงในใจผมเองก็ไม่มีความมั่นใจเลยสักนิด ในเมื่อสิ่งนี้มาจากอีกโลกหนึ่ง การโจมตีทางกายภาพของพวกเราก็ไม่รู้ว่าจะได้ผลหรือเปล่า

สิ้นเสียงพูด ฝูงสัตว์ประหลาดตาแดงก่ำก็พุ่งตรงเข้ามาหาพวกเราราวกับได้เห็นอาหารสดใหม่ พวกเราตั้งท่ารับ พอมันพุ่งเข้ามาตัวหนึ่งก็ฟันตายไปตัวหนึ่ง

ลืมบอกไปว่าไอ้ตัวพวกนี้คล้ายกับตัวเกาะหัวในเกม ยื่นหนวดแล้วกระโจนเข้าใส่หัวคน ทว่านี่ก็เป็นการเปิดเผยจุดอ่อนของพวกมันไปด้วยเช่นกัน พอสบโอกาสเหมาะๆ ฟันลงไปทีเดียวก็ฆ่าได้ตัวหนึ่ง

ซากศพของสัตว์ประหลาดที่ถูกฟันขาดเป็นสองท่อนกระจัดกระจายเกลื่อนกลาดรอบตัวพวกเราในเวลาอันรวดเร็ว หลังจากพวกมันโหมบุกอยู่พักหนึ่งแล้วพบว่าไม่ได้ผล ต่างก็พากันถอยร่นไม่กล้าเดินหน้าต่อ

หวงเซิ่งหลงยิ่งฟันก็ยิ่งคึกคัก เปลี่ยนจากท่าทีหวาดกลัวก่อนหน้านี้ไปเป็นคนละคน ขวานในมือแทบจะถูกเขากวัดแกว่งจนกลายเป็นง้าวมังกรเขียวอยู่รอมร่อ…

"ฮ่าๆ กลัวแล้วล่ะสิ ท่านผู้นี้ไม่ได้เคี้ยวง่ายๆ นะเว้ย!" เมื่อเห็นว่าการโจมตีทางกายภาพได้ผลกับสัตว์ประหลาดพวกนี้ หวงเซิ่งหลงก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยเย้ยหยันพวกมัน

เฉินจางห่าวรีบเตือนสติพวกเราจากด้านข้างทันควัน "อย่ามัวแต่พะวงสู้ พวกสัตว์ประหลาดพวกนี้ไม่รู้ว่ายังมีลูกไม้อะไรซ่อนอยู่อีก อาศัยจังหวะที่พวกมันยังไม่กล้าบุกเข้ามา รีบหาดูว่าที่นี่มีเบาะแสลับอะไรซ่อนอยู่"

คำพูดนี้ช่วยเตือนให้พวกเรานึกขึ้นได้ว่าเป้าหมายที่มาที่นี่ในคืนนี้คืออะไร พวกเรารักษาขบวนเอาไว้แล้วรีบกวาดสายตาค้นหาไปทั่วทั้งห้องอย่างรวดเร็ว

ทว่านอกจากกระดูกก็มีแต่เนื้อ นอกจากเนื้อก็มีแต่เลือด ไม่พบอะไรเลยสักอย่าง ตรงกันข้าม ตอนที่ต้องเข้าไปรื้อค้นกองเนื้อพวกนั้นในระยะประชิด ผมก็ทนไม่ไหวจนต้องยืนโก่งคอขยバースอยู่นานสองนาน พอคิดว่าเนื้อพวกนี้คือ… มันน่าขยะแขยงจนเกินทนจริงๆ…

ง่วนหาอยู่นานสองนานนอกจากจะไม่เจอเบาะแสอะไรแล้ว บนตัวยังเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือด หลิ่วจื่อเฉินเอ่ยขึ้นมาข้างๆ ว่า

"เสื้อตัวนี้พอกลับไปฉันจะโยนทิ้งทันที… จะไม่ใส่อีกเด็ดขาด…"

พวกเราต่างพยักหน้าเห็นพ้องกับความคิดของเขา แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องทิ้งเสื้อผ้า ฝูงสัตว์ประหลาดพวกนั้นกำลังจะเริ่มเปิดฉากบุกรอบที่สองแล้ว

สิ่งที่คาดไม่ถึงอย่างยิ่งก็คือ สัตว์ประหลาดพวกนี้กลับเริ่มกัดกินกันเอง ทุกครั้งที่กลืนกินพวกเดียวกันเข้าไป ร่างกายของมันจะขยายใหญ่ขึ้นมาก ไม่นานนัก สัตว์ประหลาดขนาดสูงครึ่งตัวคนจำนวนสามสี่ตัวก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าพวกเรา

ดูท่าการที่มันแยกตัวเป็นตัวเล็กๆ ก่อนหน้านี้คงเป็นแค่การเพิ่มประสิทธิภาพในการกินอาหาร รูปร่างตอนนี้ต่างหากที่เป็นร่างที่แท้จริงของมัน

ผมอดไม่ได้ที่จะกระชับขวานในมือแน่นขึ้น เป็นฝ่ายเปิดฉากฟันเข้าใส่หนึ่งในนั้นอย่างแรง ทว่าผลลัพธ์กลับสร้างได้เพียงบาดแผลตื้นๆ ไม่สามารถฆ่ามันได้เลย

พวกมันปิดทางออกเอาไว้จนมิด คราวนี้เบาะแสก็ยังหาไม่เจอ ซ้ำยังจะเอาชีวิตมาทิ้งเสียอีก นี่จะไม่มีวิธีอื่นในการรับมือกับพวกมันแล้วจริงๆ หรือ

เบาะแสลับมันต้องถูกซ่อนเอาไว้อยู่แล้ว ไม่มีทางวางไว้โจ่งแจ้งให้หยิบไปง่ายๆ แน่…

ผมคิดตามแนวทางนี้ต่อไป ตอนนี้มีเพียงต้องหาเบาะแสลับให้เจอเท่านั้นถึงจะมีโอกาสรอดชีวิตออกไปได้ แต่มันซ่อนอยู่ที่ไหนกันแน่…

เหงื่อผมผุดซึมเต็มหน้าผากด้วยความร้อนรน สัตว์ประหลาดเริ่มทยอยล้อมเข้ามาเรื่อยๆ หวงเซิ่งหลงพยายามถ่วงเวลาด้วยการขว้างปาข้าวของใส่พวกมันไม่หยุด หม้อ ชาม กะละมัง กระทะ ปลิวว่อนกระทบใส่พวกมันเสียงดังเคร้งคร้าง

ท้ายที่สุดเมื่อไม่มีอะไรให้ปาแล้ว เขาจำต้องเหวี่ยงขวานในมือออกไป จังหวะนั้นเองผมกวาดสายตามองไปทั่วทั้งห้อง ใช่แล้ว! บรรดาเครื่องมือที่แขวนอยู่นั่นไง! มันคือกุญแจสำคัญในการหาเบาะแสลับ!