บทที่ 55 เข้าสู่โรงอาหาร

คนคนนั้นยังคิดจะลงมือกับหยางหานต่อ พวกเราสี่คนรีบปรี่เข้าไปล้อมเขาไว้ทันที ดูเหมือนเป้าหมายของเขาจะมีแค่หยางหานคนเดียว เขาตะโกนลั่นใส่พวกเรา

"ไสหัวไปให้หมด! ให้ฉันฆ่าไอ้สารเลวนี่!"

พวกเราต่างเดาออกว่าคนที่มาคือใคร ใช่แล้ว จิ้งจอกแดงนั่นเอง เขาคงไม่เชื่อว่าหยางหานตายแล้วเหมือนกัน วันนี้ก็ไม่รู้ว่าพุ่งพรวดมาจากไหน

"หลิวอวี่เจ๋อ ฉันอธิบายกับนายตั้งหลายรอบแล้ว จ้าวข่ายไม่ได้ตายเพราะฉันจริงๆ ทำไมนายถึงไม่เชื่อวะ"

หยางหานไม่ได้เรียกเขาว่า "จิ้งจอกแดง" เหมือนพวกเรา แต่เรียกชื่อจริงของเขาออกมาตรงๆ

"ฉันไม่เชื่อ! แกมันปากหวานก้นเปรี้ยว กะล่อนปลิ้นปล้อน ใครจะไปเชื่อคำโกหกพกลมของแก!"

หลังจากยุบกลุ่มไป จิ้งจอกแดงก็ดูเหมือนจะสูญเสียความสุขุมเยือกเย็นแบบเมื่อก่อน ตอนนี้เขาเหมือนถูกความแค้นบังตาเสียมากกว่า ในหัวมีแต่ความคิดที่จะฆ่าหยางหานให้ได้

เมื่อเห็นว่าอารมณ์ของจิ้งจอกแดงคงสงบลงไม่ได้ง่ายๆ ในเวลาอันสั้น และเพื่อไม่ให้เสียแผนคืนนี้ หยางหานจึงแย่งมีดมาจากมือของจิ้งจอกแดงอย่างเฉียบคม ก่อนจะสับสันมือลงบนคอเขาอย่างแรง จิ้งจอกแดงก็หมดสติไปทันที

"ให้ตายสิ พี่หยาง พี่ยังมีวิชานี้ด้วยเหรอ วันไหนสอนผมบ้างสิ!"

หวงเซิ่งหลงเห็นหยางหานฟาดทีเดียวจิ้งจอกแดงก็สลบเหมือด ก็อดรนทนไม่ไหวอยากจะกราบตัวเป็นศิษย์ขึ้นมาทันที

"อยากเรียนเหรอ วันหลังจะสอนให้ ตอนนี้รีบเข้าไปดูในโรงอาหารก่อน อย่าให้เสียเรื่องใหญ่"

"แล้วจะเอายังไงกับจิ้งจอกแดงล่ะ คงทิ้งเขาไว้ตรงนี้ไม่ได้ใช่ไหมครับ" ผมกลัวว่าถ้าจิ้งจอกแดงสลบอยู่ตรงนี้แล้วเกิดสัตว์ประหลาดมาเจอเข้า จะโดนลากเข้าไปในโรงอาหารแล้วผ่าท้องควักไส้ทำเป็น "เมนูแนะนำ" พวกนั้น

หยางหานก้มดูเวลาแล้วพูดว่า "วางใจเถอะ เวลานี้ไม่มีใครมาแถวนี้หรอก พยุงเขาไปพิงไว้ข้างกำแพง แล้วพวกเราค่อยไปดูที่ครัวหลังร้านกัน"

พวกเราช่วยกันหามจิ้งจอกแดงก็ไม่ได้ยากเย็นอะไร พอจัดการให้เขาพักเรียบร้อย พวกเราก็ก้าวเข้าไปในโรงอาหารที่มืดสนิท

นี่เป็นครั้งแรกที่ผมมาโรงอาหารของมหาวิทยาลัยในเวลานี้ บรรยากาศต่างจากตอนกลางวันลิบลับ โรงอาหารที่เคยคึกคักมีชีวิตชีวาในตอนกลางวัน ตอนนี้กลับเงียบสงัดราวกับป่าช้า

ในโรงอาหารอันกว้างขวางไม่มีคนแม้แต่คนเดียว พอยิ่งมีบรรยากาศยามค่ำคืนขับเน้น ก็ยิ่งดูลึกและวังเวง ไอเย็นยะเยือกแทรกซึมผ่านทุกช่องว่างของเสื้อผ้าเข้าสู่ร่างกาย จนขนลุกซู่ไปทั้งตัว

สิ่งที่ทำให้พวกเราประหลาดใจก็คือ ประตูครัวหลังร้านของโรงอาหารที่แง้มอยู่เล็กน้อยดันมีแสงสว่างเล็ดลอดออกมา เวลาแบบนี้ยังมีคนทำงานอยู่ในโรงอาหารอีกงั้นเหรอ หรือว่าจะเป็น…

หยางหานส่งสัญญาณให้พวกเราหยุดก่อน เขาแอบย่องไปตรงหน้าประตูเพื่อดูลาดเลา แล้วค่อยย่องกลับมาหาพวกเรา กระซิบว่า

"วันนี้ดวงซวยชะมัด หัวหน้าพ่อครัวนั่นกำลังทำงานอยู่ข้างใน…"

ผมเพิ่งคิดว่าวันนี้คงต้องคว้าน้ำเหลวกลับไป หยางหานก็เสนอความคิดที่บ้าบิ่นขึ้นมา เขาบอกแผนการของตัวเองกับพวกเรา

"เดี๋ยวพวกนายหลบอยู่แถวนี้ ฉันจะไปล่อไอ้สัตว์ประหลาดนั่นออกไป พวกนายรีบเข้าไปข้างในดูว่ามีอะไรพอจะใช้ประโยชน์ได้บ้าง"

"มันจะอันตรายเกินไปแล้วมั้งครับ…" ผมคัดค้านอยู่ข้างๆ "พี่ไปคนเดียว ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมาจะทำยังไง"

ใครจะรู้ว่าหยางหานกลับพูดด้วยท่าทางไม่แยแส "ฉันก็เป็นคนตายอยู่แล้ว ตายอีกรอบก็ไม่เห็นเป็นไร ทำตามที่ฉันบอกเถอะ!"

ยังไม่ทันที่พวกเราจะได้ตอบสนอง หยางหานก็พุ่งตรงไปที่ประตูบานนั้นแล้ว ถีบประตูเปิดออกเต็มแรง ก่อนจะตะโกนใส่ 'คนชำแหละ' ที่อยู่ข้างในเสียงดัง

"เฮ้ย! ไอ้หน้าผี! ทำกับข้าวหมาไม่แดกแน่ๆ แน่จริงก็มาไล่จับฉันสิ!"

พวกเราได้แต่แอบอยู่ข้างๆ เจ้าสัตว์ประหลาดดูจะโมโหจัด ชูปังตอเปื้อนเลือดวิ่งไล่กวดตามหยางหานออกไป ร่างกายมหึมาของมันทำให้พื้นสั่นสะเทือนทุกย่างก้าว

พวกเราจ้องมองหยางหานตาไม่กะพริบ กลัวว่าเขาจะโดน 'คนชำแหละ' จับได้ โชคดีที่มันอ้วนเทอะทะจึงวิ่งค่อนข้างช้า หยางหานเลยยังวิ่งหนีได้สบายๆ

พอมันไล่ตามไปไกลแล้ว พวกเราก็สบโอกาสมุดผ่านประตูบานนั้นเข้าไป แปลกพิลึก พอพวกเราเข้าไปปุ๊บ ไฟข้างในก็ดับวูบลงทันที ทำเอาสะดุ้งโหยง

"เชี่ย ใครปิดไฟวะ อื้อ…" หวงเซิ่งหลงตกใจจนแหกปากร้องลั่น แต่ไม่ทันไรก็โดนหลิ่วจื่อเฉินเอามืออุดปากไว้

"นายอย่าตะโกนสิโว้ย ถ้าไอ้สัตว์ประหลาดนั่นย้อนกลับมาก็ซวยกันหมดหรอก!" หลิ่วจื่อเฉินบ่นอุบด้วยเสียงเบากริบ

"ทุกคนอยู่ชิดๆ กันไว้ ข้างในนี้มืดเกินไปแล้ว" ข้างหูผมมีเสียงเฉินจางห่าวพูดขึ้นพร้อมเสียงล้วงของดังแกรกกราก "เอ๊ะ? ทำไมมือถือเปิดไม่ติดล่ะ"

ผมก็รีบควักมือถือออกมา กดปุ่มล็อกหน้าจอสองที ไม่นึกเลยว่าจะไม่มีการตอบสนองอะไรเช่นกัน

"ของฉันก็พังเหมือนกัน" หลิ่วจื่อเฉินกับหวงเซิ่งหลงก็พูดขึ้นมาข้างๆ

"งั้นทุกคนขยับเข้ามาใกล้ๆ อย่าเดินพลัดหลงล่ะ จะได้ช่วยดูแลกันได้"

พอได้ยินคำพูดของเฉินจางห่าว พวกเราทั้งสี่คนก็เบียดเข้ามาแนบชิดกัน จนกระทั่งสัมผัสถึงตัวกันได้อย่างชัดเจนถึงค่อยรู้สึกปลอดภัยขึ้นมาบ้าง

เพราะความกลัว พวกเราสี่คนจึงแทบจะยืนหันหลังชนกัน หวงเซิ่งหลงถามขึ้นมาเบาๆ "แล้วตอนนี้พวกเราจะไปทางไหนกันต่อ"

เฉินจางห่าวนึกย้อนความทรงจำแล้วพูดกับพวกเรา "ฉันจำได้ว่าเคยดูแผนผังของโรงอาหาร เดินเข้ามาจากประตูบานนั้นแล้วน่าจะต้องไปทางนี้…"

พูดจบเฉินจางห่าวก็จูงพวกเราสามคนค่อยๆ คืบไปข้างหน้าทีละก้าว เชื่องช้าสุดขีด แต่พวกเราก็ไม่คิดเลยว่าพอเข้ามาไฟจะดับ แถมยังมืดตึ๊ดตื๋อขนาดนี้

เดินไปข้างหน้าได้สักพัก เฉินจางห่าวก็พาพวกเราเลี้ยวไปสองสามมุม ลูบคลำไปตามผนังจนกระทั่งแน่ใจทิศทางที่จะไปต่อ

เดินๆ อยู่ จู่ๆ ผมก็รู้สึกว่าใต้เท้าเหนียวเหนอะ เดินเหยียบแล้วเหมือนมีน้ำหวานหกอยู่บนพื้น ผมนึกถึงมีดปังตอที่มีเลือดหยดติ๋งๆ ในมือคนชำแหละขึ้นมาทันที เลยคิดได้ว่าของเหลวใต้ฝ่าเท้านี้อาจจะเป็นเลือด แต่ผมไม่กล้าพูดออกมา…

ทว่าถึงผมจะไม่พูด ผมก็รับรู้ได้ว่าคนอื่นๆ กำลังสั่นไม่หยุดเหมือนกัน สิ่งที่ทำให้คนเรากลัวไม่ใช่ความมืด หากแต่เป็นความไม่รู้ต่างหาก…

ทันใดนั้น เฉินจางห่าวที่เดินอยู่ข้างหน้าดูเหมือนจะเตะโดนอะไรบางอย่าง ของกลมๆ กลิ้งหลุนๆ ไปชนผนัง ฝีเท้าที่กำลังก้าวไปข้างหน้าหยุดชะงักลงในพริบตา

ผมยืนอยู่ฝั่งซ้ายของแถว หลิ่วจื่อเฉินอยู่ทางขวา หวงเซิ่งหลงคอยระวังหลัง ในความมืดมิด พวกเราไม่มีใครรู้เลยว่าไอ้ของที่เฉินจางห่าวเตะโดนนั้นมันใช่หัวคนหรือเปล่า…

"พี่เฉิน นายทำอะไรเนี่ย" หวงเซิ่งหลงกดเสียงต่ำถามหลิ่วจื่อเฉินที่อยู่ข้างๆ

"หือ? เป็นอะไรไป" หลิ่วจื่อเฉินตอบเขากลับมาแบบงงๆ

"นายจะมาบีบมือฉันแรงขนาดนี้ทำไม เจ็บจะตายอยู่แล้ว!"

"ฉันไปจับมือนายตั้งแต่เมื่อไหร่"

พูดพลางหลิ่วจื่อเฉินก็วางมือทั้งสองข้างลงบนไหล่ของหวงเซิ่งหลง ทันทีที่รู้ตัวว่าคนที่จับมือตัวเองอยู่ไม่ใช่หลิ่วจื่อเฉิน หวงเซิ่งหลงก็ร้องลั่น "ว้าก!" แล้วสะบัดมืออย่างเอาเป็นเอาตาย

ขบวนของพวกเราแตกกระเจิงในพริบตา หวงเซิ่งหลงขยับตัวแรงเกินไปจนไม่รู้ว่าไปชนเข้ากับอะไรบ้าง เสียงหม้อชามกะละมังไหหล่นกระแทกพื้นดังระงม

จากนั้นในความมืดก็ค่อยๆ มีจุดสีแดงผุดขึ้นมาเต็มไปหมด หากจะพูดว่าเป็นจุดแดง สู้บอกว่าเป็นดวงตาของพวกสัตว์ประหลาดเลยยังจะถูกกว่า

"พวกเราเหมือนจะ… เดินเข้ามาในรังของสัตว์ประหลาดแล้วสิ…"