บทที่ 54 ฟื้นคืนจากความตาย

คืนต่อมาพวกเราทั้งสี่คนมารอที่จุดนัดพบแต่หัวค่ำ เพราะกลัวว่าหนูท่อจะตุกติก รอบนี้เขาจึงต้องเข้าไปกับพวกเราด้วย

รออยู่นานมากกว่าหนูท่อจะโผล่มา เขาวิ่งเหงื่อท่วมหัวพลางพูดกับพวกเรา "เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว ยังดีที่ฉันวิ่งเร็ว…"

"เกิดอะไรขึ้น" ผมรีบถาม

"ให้ตายสิ ลูกน้องคนหนึ่งของฉันรู้ว่าฉันถูกไอ้สัตว์ประหลาดในห้องอ่านหนังสือออกหมายจับ มันดึงดันจะให้ฉันไปรับเบาะแสต่อหน้าในห้องอ่านหนังสือให้ได้ ถุย!" พูดจบหนูท่อก็ถ่มน้ำลายลงพื้น "ข้ออ้างหมาไม่รับประทานว่ากลัวเบาะแสรั่วไหล ชัดเจนว่าคิดจะใช้โอกาสนี้กำจัดฉันทิ้งต่างหาก…"

"แล้วของได้มารึเปล่า" ผมร้อนใจ กลัวว่าหนูท่อจะไม่ได้เบาะแสมา

"เรื่องนี้วางใจได้เลย ฉันอุตส่าห์ลงแรงไปตั้งเยอะกว่าจะเอาออกมาได้ เกือบถูกมันจับได้แล้ว"

พูดจบหนูท่อก็ล้วงเอากระดาษที่ถูกขยำเป็นก้อนกลมออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้วยื่นให้ผมด้วยสีหน้ากระหยิ่มยิ้มย่อง

ผมรีบคลี่กระดาษแผ่นนั้นออก ทว่าบนนั้นกลับเขียนไว้เพียงประโยคเดียว—ไอ้สารเลวยังอยากได้เบาะแสอีกเรอะ ฝันไปเถอะ!

ผมขมวดคิ้วมองหนูท่อด้วยความสงสัย ไอ้หมอนี่รนหาที่ตายใช่ไหม ถึงกล้ามาล้อพวกเราเล่นแบบนี้

หนูท่อเห็นสีหน้าผมไม่สู้ดีจึงรีบถาม "เป็นไง เบาะแสไม่ถูกต้องเหรอ"

ผมโยนกระดาษแผ่นนั้นใส่เขา "ดูเอาเองสิ!"

หนูท่อรับกระดาษไปกวาดตาดูแวบหนึ่ง ก่อนจะฟาดมันลงพื้นอย่างแรงแล้วกระทืบซ้ำหลายที พลางสบถด่าไม่หยุด "เฝิงอวี่ ไอ้สารเลวเอ๊ย! วิชาที่ฉันสอนไป ดันเอามาใช้กับฉันเองใช่ไหม!"

ดูจากท่าทางของหนูท่อ แปดในสิบส่วนคือเบาะแสที่ได้มาคงถูกสับเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ และคนที่ลงมือยังเป็นลูกศิษย์ที่เขาสอนมากับมืออีกต่างหาก

หนูท่อยังคงตีอกชกหัวสบถด่าเฝิงอวี่อยู่ข้างๆ ผมเดินเข้าไปตบหัวเขาเบาๆ แล้วถาม "ตอนนี้จะเอายังไง เวลาพวกเรามีค่ามากนะ"

หนูท่อนึกว่าผมจะควักคัมภีร์โลหิตออกมาจัดการเขา หน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ รีบบอกผมทันที "น้องจวิ้นซี ไม่สิ พี่จวิ้นซี นายให้เวลาฉันอีกสองวัน คราวนี้ฉันจะเอาเบาะแสมาให้นายให้ได้แน่นอน!"

ตอนนี้ผมเริ่มตาสว่างแล้ว นับตั้งแต่เกิดเรื่องในห้องอ่านหนังสือคราวนั้น พื้นที่เคลื่อนไหวหลักของหนูท่อก็ถูกปิดตาย ลูกน้องกลุ่มเดิมของเขาไม่ยอมฟังคำสั่งเขาแล้ว คิดจะอาศัยจังหวะนี้ขึ้นมาเป็นหัวหน้าเครือข่ายข่าวกรองใต้ดินแทน ในเมื่อเป็นแบบนี้ หนูท่อก็หมดประโยชน์สำหรับพวกเราแล้ว

ผมบอกเขา "ไปเถอะไป! มีนายไว้จะมีประโยชน์อะไร!"

หนูท่อชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็แสดงสีหน้าซาบซึ้งราวกับรอดตายหวุดหวิด พูดกับพวกเรา "บุญคุณที่ไม่ฆ่าของพวกพี่ชาย ชั่วชีวิตนี้ผมจะไม่มีวันลืม วันหน้าผมจะต้องตอบแทนทุกคนแน่นอน…"

ยังไม่ทันที่หนูท่อจะพูดจบ ผมก็ไล่ตะเพิดเขาไปแล้ว หวงเซิ่งหลงถอนหายใจอยู่ข้างๆ พลางพูด "เฮ้อ! วันนี้ถือว่ามาเสียเที่ยวแล้วสิเนี่ย…"

"ใครบอกว่ามาเสียเที่ยวกันล่ะ"

พวกเราเพิ่งจะคิดหมุนตัวกลับ เสียงที่คุ้นหูพลันดังแว่วเข้ามา ผมเงยหน้าขึ้นขวับก็เห็นใบหน้าที่คุ้นเคย…หยางหาน

หวงเซิ่งหลงกับพวกเพิ่งจะก้าวเข้าไปหาก็ถูกเฉินจางห่าวขวางเอาไว้เสียก่อน เพราะข้อมูลที่หนูท่อให้มาก่อนหน้านี้จัดชื่อของหยางหานไว้ในรายชื่อคนตายของสภานักศึกษา เช่นนั้นคนที่โผล่มาตรงหน้าพวกเราตอนนี้ ก็น่าจะเป็นผู้ถูกแปลงคนหนึ่ง

ผมหันหลังเตรียมพาหลิ่วจื่อเฉินออกไปจากที่นี่ ในเมื่อมีผู้ถูกแปลงโผล่มาใกล้ๆ โรงอาหารตอนกลางคืน ย่อมแปลว่าความเคลื่อนไหวของพวกเราอาจจะรั่วไหลแล้ว ยิ่งออกจากที่นี่เร็วเท่าไรก็ยิ่งดี

ผมเพิ่งก้าวขาออกไปก้าวแรก ด้านหลังก็มีเสียงของหยางหานดังขึ้นมาอีก "เฮ้! พวกนายจะวิ่งหนีอะไรกัน ฉันไม่ใช่ผีสักหน่อย!"

พอได้ยินคำนี้ผมก็ชะงักฝีเท้าลงชั่วคราว หันกลับไปมองแวบหนึ่ง ไม่ว่าจะท่วงท่าหรือสีหน้าของหยางหานคนนั้น ล้วนไม่ต่างจากหยางหานที่มีเลือดมีเนื้อคนเดิมเลยสักนิด แต่เพื่อความปลอดภัย ผมก็ยังใช้สกิลสแกนเขาอยู่ดี

ผลการสแกนทำให้ผมดีใจแทบบ้า ระบบไม่มีทางโกหกแน่ คนตรงหน้าคือหยางหานจริงๆ เขายังไม่ตาย!

พอได้ผลลัพธ์แล้ว ผมก็เดินเข้าไปหาโดยไม่สนใจแรงดึงของเฉินจางห่าว ส่วนหยางหานทำเพียงมองมาที่ผมด้วยสีหน้าเรียบเฉย ผมเอ่ยถามเขา "พี่ไม่ได้ตายไปแล้วเหรอครับ"

หยางหานยักไหล่แล้วพูดกับผม "ในสภานักศึกษาฉันยังมีเส้นสายอยู่บ้าง แค่ให้เหออี้ซินช่วยสร้างหลักฐานการตายปลอมๆ ขึ้นมา เธอยังมีความสามารถพอจะทำเรื่องแค่นี้ได้"

ตอนนั้นเฉินจางห่าวยังคงไม่เชื่อว่าคนตรงหน้าคือหยางหานที่ยังไม่ตายจริงๆ ก็แน่ล่ะ เขาไม่ได้มีระบบคอยช่วยเหมือนผมที่จะมองปราดเดียวก็รู้ได้ทันทีว่าใครเป็นผู้ถูกแปลงหรือไม่ใช่

เฉินจางห่าวมองหยางหานด้วยแววตาระแวงสุดขีด ก่อนจะบอกผม "จวิ้นซี รีบกลับมา หยางหานตายไปแล้ว!"

จังหวะนั้นเสียงหัวเราะเยาะที่แสนคุ้นเคยก็ดังเข้าหูผม หยางหานตอบคำพูดของเฉินจางห่าวอย่างไม่แยแส "หนึ่ง นายไม่เห็นว่าใครฆ่าฉัน สอง นายไม่เห็นศพฉัน อาศัยแค่กระดาษแผ่นเดียวของหนูท่อ ทำไมนายถึงเชื่อสนิทใจล่ะว่าฉันตายแล้ว"

พอโดนถามแบบนี้ เฉินจางห่าวก็พูดไม่ออกไปทันที พวกเราไม่เคยเห็นศพของหยางหานจริงๆ ประกอบกับที่เขาสร้างภาพลวงตาเรื่องการตายขึ้นมา พวกเราจึงไม่มีหลักฐานอะไรมายืนยันได้เลยว่าหยางหานตายไปแล้วจริงๆ

ผมหันไปบอกพวกเฉินจางห่าว "วางใจเถอะ ฉันเอาชีวิตเป็นประกัน นี่คือพี่หยางตัวเป็นๆ"

เมื่อเห็นผมยืนยันขนาดนั้น ทั้งสามคนก็ค่อยๆ คลายความระแวดระวังลงแล้วเดินขยับเข้ามาหาหยางหาน ตอนนี้ผมถึงมีโอกาสได้ถามถึงสาเหตุที่เขาแกล้งตาย และทำไมคืนนี้ถึงได้มาโผล่ที่โรงอาหาร

หยางหานตอบว่า "คำพูดที่จูซินคุยกับฉันคราวก่อนมันทำให้ฉันตระหนักได้ว่า การที่ฉันสนิทกับพวกนายเกินไป กลายเป็นช่องว่างให้คนอื่นใช้พวกนายมาเป็นเครื่องมือควบคุมฉัน ฉันลากพวกนายมาเดือดร้อนไม่ได้ เลยต้องใช้วิธีนี้ ในเมื่อฉันตายไปแล้ว ก็จะไม่มีใครมาหาเรื่องพวกนายอีก"

ได้ยินคำนี้เข้า ผมแทบจะซาบซึ้งจนน้ำตาไหล "ฮือๆ พี่หยาง ผมรู้อยู่แล้วว่าคราวนั้นพี่ไม่ได้ตั้งใจพูดแบบนั้น…"

หยางหานเอาศอกกระทุ้งผมเบาๆ "ดูนายทำหน้าเข้า โดนว่าแค่นี้ก็ทนไม่ไหวแล้ว เมื่อก่อนฉันลงมือส่งพี่น้องตัวเองไปกับมือยังไม่ขนาดนี้เลย…"

พูดถึงตรงนี้หยางหานก็เงียบไปครู่หนึ่ง คงเพราะความทรงจำอันเจ็บปวดพวกนั้นผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง แต่ไม่นานเขาก็ปรับอารมณ์ได้ แล้วหันมาพูดกับพวกเราต่อ

"คราวก่อนฉันได้ยินเว่ยจวิ้นซีบอกว่า มีเสียงลึกลับบอกให้เขาไปตามหาเบาะแสที่ซ่อนอยู่"

ผมพยักหน้า "ใช่ครับ เมื่อวานคนลึกลับคนนั้นเพิ่งจะช่วยชีวิตพวกเราไว้ด้วย"

"อ้อ? ดูท่าช่วงที่ฉันไม่อยู่ พวกนายจะก่อเรื่องไว้ไม่น้อยเลยนี่…" หยางหานชะงักไปนิดแล้วพูดต่อ "ช่วงนี้ฉันคอยสืบเรื่องนี้อยู่ตลอด วันนี้เวียนมาถึงโรงอาหารพอดี แล้วก็บังเอิญมาเจอพวกนายเข้า"

พอหยางหานพูดจบ พุ่มไม้ด้านหลังพวกเราก็ไหววูบ จากนั้นเงาดำสายหนึ่งก็พุ่งพรวดออกมา ประกายแสงเย็นเยียบวับผ่านสายตาทุกคน ผมตะโกนลั่นทันที "พี่หยางระวัง!"

หยางหานหลบได้ทันควัน แต่คมมีดยังคงกรีดเสื้อเขาจนขาดเป็นทาง ผู้มาใหม่เอ่ยเสียงเหี้ยมเกรียม "หยางหาน! ฉันว่าแล้วเชียวว่าแกยังไม่ตาย!"