บทที่ 110 ได้เวลากินอาหาร

ภายใต้ความมืดมิดของราตรี การต่อสู้ครั้งใหญ่เพิ่งจะปะทุขึ้นในห้องอ่านหนังสือ กลุ่มของพวกเราที่เดิมทีตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ พลิกสถานการณ์กลับมาได้ทันควันเพราะการปรากฏตัวอย่างกะทันหันของไคล์

ทุกคนมองดูฝูงสัตว์ประหลาดสลายกลายเป็นเถ้าถ่าน ต่างพากันเบิกตากว้าง ทว่าภาพเหล่านี้สำหรับผมแล้วกลับกลายเป็นเรื่องชินตา…

เนื่องจากบาดแผลที่หน้าท้องยังมีเลือดไหลไม่หยุด ผมรู้สึกว่าแขนขาทั้งสองข้างค่อยๆ ไร้ความรู้สึก สติการรับรู้เริ่มพร่าเลือนลงทุกที ภาพสุดท้ายที่เห็นคือพวกเฉินจางห่าววิ่งกรูเข้ามาหา จากนั้นผมก็หมดสติไป