บทที่ 113 ทำให้ทุกอย่างกลับเข้าสู่ร่องรอย (1)

เมื่อครู่ผมเพิ่งใช้เล่ห์เหลี่ยมเล็กน้อยในโรงอาหารของมหาวิทยาลัย ปั่นหัวคนพวกนั้นจนหมุนเคว้ง แล้วกวาดรางวัลมาแบบเหมาเรียบ ทว่าดูจากท่าทางแล้ว พวกมันคงไม่คิดจะปล่อยผมไปง่ายๆ แน่

ผมคิดแผนรับมือไว้ล่วงหน้าแล้ว จึงล้วงแหวนวงนั้นออกจากกระเป๋าแล้วสวมเข้าที่นิ้ว อย่างไรเสียของมากมายขนาดนี้ผมแบกกลับไปคนเดียวไม่ไหวอยู่แล้ว สู้ให้พวกสัตว์ประหลาดมาช่วยขนดีกว่า แถมยังป้องกันอุบัติเหตุระหว่างทางกลับได้ด้วย

แต่ผลข้างเคียงของแหวนวงนี้มันร้ายแรงจริงๆ สวมไปได้ไม่ทันไร ผมก็รู้สึกปวดแปลบแล่นพล่านจนถึงกระดูกที่มือ