บทที่ 136 กวาดล้าง (3)

คืนนั้น แม้ในห้องจะไม่ได้แปะกระดาษยันต์อะไรไว้ แต่เสียงประหลาดนอกห้องนั่งเล่นก็หายไปจริงๆ ดูท่าคงเป็นฝีมือของตาลุงนั่นจริงๆ ด้วย…

แต่ช่างเถอะ เงินในดันเจี้ยนมันก็แค่ของปลอม โดนหลอกก็ช่างมัน ถ้าเป็นในโลกจริง ผมต้องเอาคืนมาให้ได้ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม

วันรุ่งขึ้น ทันทีที่ผมกับหยางหานมาถึงมหาวิทยาลัย ก็เห็นพวกผู้บริหารหลายคนยืนรอกันอยู่ที่หน้าประตูใหญ่ ผมนึกสงสัย พอเดินมาถึงครัวหลังร้านเลยเอ่ยถามพี่ไป๋