บทที่ 155 ศัตรูของศัตรูก็คือมิตร

“ดูท่าเป้าหมายของพวกเราคงไม่ใช่แค่รักษาการดำเนินงานตามปกติของมหาวิทยาลัยแล้วสิ…”

ผมนั่งขมวดคิ้วแน่นอยู่บนเก้าอี้ในห้องทำงาน การมีเบาะแสใหม่ย่อมเป็นเรื่องดี แต่สิ่งนี้ก็ทำให้พวกเราตระหนักได้โดยไร้ข้อกังขาว่า พวกเราที่ดูเหมือนจะไม่ถูกกฎเกณฑ์ใดผูกมัด แท้จริงแล้วกลับใช้ชีวิตอยู่ใต้เงาของกฎเกณฑ์มาโดยตลอด

“ตอนนี้ฉันกลัวแค่ว่าพวกนักศึกษาจะก่อเรื่องวุ่นวายขึ้นมา…ถ้าพวกเขาอยากจะหนีออกไปจริงๆ คงยอมทำได้ทุกอย่างแน่”