บทที่ 162 บรรณารักษ์

หลังจากได้รับเวลาคงเหลือจากการเคลียร์ดันเจี้ยน ผมก็ใช้ชีวิตเรียบๆ เรื่อยๆ มาพักใหญ่ แม้แต่เรื่องที่หนูท่อบอกว่าพบวิธีเข้าไปในดันเจี้ยนห้องอ่านหนังสือ ผมก็หมดความสนใจไปสิ้นเชิง

ไม่รู้ทำไมผมถึงเกิดความรู้สึกกลัวดันเจี้ยนขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก กระทั่งหยางหานก็ยังเกลี้ยกล่อมไม่สำเร็จ ผมไม่อยากเข้าไปในที่พรรค์นั้นอีกแล้วจริงๆ

ผมเคยถามหยางหานเหมือนกัน "ทำไมพี่ไม่ลองเข้าไปดูล่ะครับ"