บทที่ 186 เกมแมวจับหนู (1)

ท่ามกลางความมืดมิด ผมรู้สึกสะลึมสะลือเหมือนมีใครบางคนมาดึงตัวเอาไว้ โชคดีที่ผมยังไม่สูญเสียประสาทสัมผัสรับรู้และการเคลื่อนไหวไป ผมรู้สึกได้ว่าคนคนนี้กำลังจะลากผมไป

ผมไม่รู้ว่าคนคนนี้คือใคร จึงขัดขืนอย่างรุนแรง ผมพูดได้แต่ตัวเองกลับไม่ได้ยินเสียง จึงตะโกนลั่น “ฉันมองไม่เห็น แล้วก็ไม่ได้ยินด้วย!”

เมื่อเห็นอย่างนั้น คนคนนั้นก็จับมือผมไว้ แล้วใช้นิ้วเขียนคำว่า “หยาง” ลงบนฝ่ามือ ผมถึงได้วางใจ และยอมปล่อยให้เขาลากวิ่งไปทั่ว