บทที่ 185 ฟ้าสางแล้ว

ต้วนเชียนซั่วมายืนอยู่ตรงหน้าผม เขายังคงมีท่าทีเย็นชาไม่เปลี่ยน พลางควงดาบซามูไรในมือเล่นไปมาตลอดเวลา

นี่เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่รู้จักเขามา ที่เขามาปรากฏตัวตรงหน้าผมในฐานะคนธรรมดา

“จะช่วยไหม”