บทที่ 224 เหตุไม่คาดฝันระหว่างการเดินทาง

กาลก่อนเวลานั้นช้า รถม้าและจดหมายล้วนเชื่องช้า…

ขณะนั่งอยู่บนรถไฟพลางทอดสายตามองทิวทัศน์ที่ค่อยๆ เคลื่อนผ่านนอกหน้าต่าง ในใจผมพลันเกิดระลอกคลื่นนับพัน ผู้คนในอดีตอยู่ห่างกันหมื่นลี้ จดหมายจากบ้านยากจะส่งถึง ยังคงอาศัยดวงจันทร์ส่งผ่านความคิดถึง แต่บัดนี้เพียงมีโทรศัพท์เครื่องเดียวก็มองเห็นหน้ากันได้ ทว่าความรู้สึกแบบนั้นกลับดูเหมือนจะเลือนหายไป

ในเมื่อมียานพาหนะที่เร็วกว่า รถไฟทางไกลแบบนี้จึงแทบไม่มีคนนั่งแล้ว แม้จะใกล้ถึงช่วงเทศกาลตรุษจีน ทั้งขบวนก็แทบไม่มีผู้โดยสารเลย