บทที่ 227 หัวหน้าขบวนรถปรากฏตัว

ตอนนั้นเอง ประตูห้องน้ำก็ถูกเปิดออก มือแห้งกรังข้างหนึ่งเกาะอยู่ที่ขอบประตู ใบหน้าซีดเผือดสวมหมวกบี้แบนใบหนึ่งเอาไว้

พอเห็นผม เขาก็ฉีกยิ้ม เศษโคลนที่เปรอะอยู่บนหน้าร่วงกราวลงมาตามการขยับของกล้ามเนื้อ

ผมถีบเขากระเด็นพ้นหน้าประตู แล้วพุ่งตัวออกไปทันที เจ้าหมอนั่นล้มกลิ้งไปกับพื้น ทว่ากลับไม่มีสีหน้าเจ็บปวดเลยแม้แต่น้อย ซ้ำยังหัวเราะร่า ชี้นิ้วมาทางที่ผมวิ่งหนีพลางตะโกนบอกคนรอบข้างลั่น "จับมันไว้! มีคนเป็น!"