บทที่ 228 สัญญาณเตือนภัย

เสียงเบรกสั้นๆ ดังขึ้นพร้อมกับเสียงพ่นลม ขบวนรถไฟเทียบเข้าชานชาลาที่ไม่มีวันปรากฏอยู่บนแผนที่อย่างมั่นคง

พนักงานต้อนรับใช้มือข้างหนึ่งจับหยางหาน อีกข้างจับเฉินจางห่าว ทั้งผลักทั้งดันอย่างร้อนรนเพื่อไล่ทั้งสองคนลงไปจากประตูรถ

พวกหยางหานไม่ได้ขัดขืนอะไรมากนัก นั่นทำให้พนักงานต้อนรับแปลกใจอยู่บ้าง เมื่อครู่นี้ยังโวยวายจะตามหาเพื่อนร่วมทางอยู่แท้ๆ ทำไมตอนนี้ถึงยอมลงแต่โดยดี