บทที่ 232 โลกในภาพวาด

ตอนที่ผมแตะภาพวาดนั้น ภาพทั้งผืนก็ขยายตัวแผ่ออกมาในห้องอย่างรวดเร็ว ชั่วพริบตาเดียวผมก็ถูกความมืดมิดในภาพกลืนกิน เข้ามาอยู่ในป่าของภาพวาดผืนนั้นจริงๆ

ที่แท้คำว่าสิ่งของจะกระตุ้นให้เกิดเหตุก็หมายถึงแบบนี้เอง ไม่แน่ว่าวิธีเปิดประตูห้องอาจจะอยู่ที่นี่ก็ได้ ผมคิดในใจ

ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเริ่มออกสำรวจในป่าพิลึกแห่งนี้ จำได้ว่าตอนที่มองจากข้างนอก ที่ไหนสักแห่งข้างในนี้มีประกายแสงระยิบระยับอยู่ ตอนแรกผมนึกว่ามีกุญแจหรืออะไรทำนองนั้นซ่อนอยู่ในผืนผ้าใบ ไม่นึกเลยว่าจะถูกดึงเข้ามาในภาพตรงๆ แบบนี้