บทที่ 233 ผม, "ผม", "ตัวผมเอง"

ตรงหน้าผมคือ ‘ตัวเอง’ ที่มีสีหน้าบิดเบี้ยว เลือดยังคงไหลอาบหัวไม่หยุด เสื้อผ้าบนตัวขาดรุ่งริ่ง เส้นผมยุ่งเหยิง ดูเหมือนคนสติไม่สมประกอบ

ผมกระชับหอกในมือแน่น กลัวว่าไอ้คนบ้าตรงหน้าจะพุ่งเข้ามาฆ่าผมอีกคน

ได้ยินเพียงเสียงเขาพึมพำไม่หยุดปาก “ฆ่าให้หมด…ฆ่าให้หมดจนเหลือฉันคนเดียว ฉันก็จะได้ออกไปจากห้องนี้แล้ว!”