บทที่ 234 ทำลายวงวน

ผมแอบซุ่มมองอยู่ข้างๆ รอจนกระทั่ง "ผม" คนนั้นแทงแมงมุมจนตาย และกำลังพูดคุยกับ "ผม" อีกคน ผมก็พุ่งพรวดออกจากเงามืดทันที

ลงมือปลิดชีพในทีเดียวอย่างไม่ลังเล ผมมองดู "ผม" ตรงหน้าล้มพับลงไปด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ จากนั้นก็ถึงคราวของหมอนี่แล้ว

ผมแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม พลางก้าวเข้าไปหา "ผม" ทีละก้าว ปากพึมพำไม่หยุด "ฆ่าให้หมด… ฆ่าพวกมันให้หมดฉันก็จะได้ออกไปจากห้องนี้…"