บทที่ 235 ก้าวออกจากห้องพัก

หลังจากวุ่นวายอยู่พักใหญ่ ทั่วทั้งห้องก็ถูกผมรื้อจนเละเทะไม่เป็นท่า ผ้าห่มและของใช้อื่นๆ ถูกผมโยนทิ้งลงชักโครกในห้องน้ำ โต๊ะข้างเตียงล้มระเนนระนาดอยู่บนพื้น สบู่เหลวของโรงแรมก็ถูกผมเทราดจนเจิ่งนอง

สรุปคือ ตอนนี้ห้องนี้อยู่ไม่ได้แล้วแน่นอน

เพราะกลัวว่าเสียงดังจะทำให้ 'บางสิ่ง' ข้างนอกได้ยิน ตอนที่ลงมือทำเรื่องพวกนี้ผมจึงระมัดระวังตลอดเวลา ตอนนี้ก็แค่รอให้พนักงานบริการของโรงแรมมาเคาะประตูอีกครั้ง