บทที่ 236 ยมทูต

ผมกับหยางหานค่อยๆ ชะโงกหน้าออกจากประตูช่องบันไดอย่างระมัดระวัง มองไปยังทิศทางของลิฟต์ตรงทางเดินด้านนอก

เสียง “ติ๊ง——” ดังแผ่วขึ้นมา ประตูลิฟต์ค่อยๆ แง้มเปิดออกเป็นช่องราวกับมีมือที่มองไม่เห็นผลักเบาๆ จากนั้น ร่างในชุดเสื้อโค้ตตัวยาวสีดำสวมหมวกปีกสีดำก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าประตู

คนผู้นั้นรูปร่างสูงโปร่ง ท่าทางการก้าวเดินมั่นคงทรงพลัง รองเท้าหนังขัดมันวาวที่เขาสวมส่งเสียงกระทบพื้นอย่างคมชัดและเป็นจังหวะต่อเนื่อง “ตึก… ตึก… ตึก…” ราวกับทุกย่างก้าวเหยียบย่ำลงบนเส้นประสาท ชวนให้รู้สึกตึงเครียดขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้