บทที่ 237 ฝูงแมลงปิดล้อม

‘ยมทูต’ ดึงเคียวที่ติดคาประตูลิฟต์ออกมาได้อย่างง่ายดาย รอยแยกที่ทิ้งไว้กว้างพอให้คนมุดผ่านเข้าไปได้อย่างสบายๆ

“รีบไป!” หยางหานออกแรงผลักผมเข้าไปเต็มแรง ขณะที่ตัวเองยังคงยืนนิ่งราวกับรูปปั้นอยู่ที่เดิม “ต้องมีคนขวางมันไว้คนหนึ่ง”

“ไม่ได้ พวกเราต้องไปด้วยกัน!”