บทที่ 241 ความตาย

‘ยมทูต’ เดินเฉียดผ่านผมไป นำพากลิ่นอายแห่งความตายจากไปด้วย หลงเหลือไว้เพียงเสียงหัวเราะ ‘กิ๊กๆ’ ในอากาศ

ผมไม่สนใจยมทูตที่ดูคุ้มดีคุ้มร้าย ค่อยๆ ย่องไปข้างเตียงเพราะกลัวจะรบกวนพี่เหอที่กำลัง ‘หลับใหล’

“พี่…พี่เหอครับ?”