บทที่ 242 กลับสู่มหาวิทยาลัย

การเคลื่อนไหวของ “ยมทูต” หยุดชะงักลงกะทันหัน นิ่งสนิทราวกับต้องมนตร์สะกด

ผมเอื้อมมือไปคว้าด้ามเคียวของ “ยมทูต” ค่อยๆ ปัดคมเคียวที่จ่อตรงมายังผมออกไปด้านข้าง จากนั้นก็เดินช้าๆ ไปหยุดข้างกายมันแล้วส่งยิ้มให้

โครม!