บทที่ 257 ห้าพันปะทะหนึ่งแสน

จิ้งจอกแดงมองแววตามุ่งมั่นของผม เขารู้ว่าผมเองก็จนปัญญาหาหนทางอื่นแล้วเช่นกัน จึงถอนหายใจยาวก่อนจะตัดสินใจอย่างเด็ดขาด

"ดี! ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็ตีฝ่าออกไป! ยังไงก็ดีกว่ามานั่งรอความตายอย่างไร้ศักดิ์ศรีอยู่ที่นี่!"

จิ้งจอกแดงหันไปตะโกนกับเหล่าทหาร "พี่น้องทั้งหลาย! พวกเราจะยอมทนดูพี่น้องตัวเองโดนพวกมันฆ่าต่อหน้าต่อตาอย่างนี้เหรอ!"