บทที่ 258 ศึกโลหิต

เสียงนกร้องยามเช้าตรู่ควรจะปลุกเหล่าทหารที่หลับใหล ทว่าสำหรับพวกเราแล้วกลับยากจะข่มตาหลับ ต้องคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของศัตรูที่แนวหน้าอยู่ตลอดเวลา

พอเห็นตาที่แดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดของจิ้งจอกแดงกับหลิวเทียนอวี่ ผมก็รู้ทันทีว่าเมื่อคืนพวกเขาสองคนก็นอนไม่หลับเหมือนกัน ด้านนอกยังมีกองทัพนับหมื่น ส่วนในมือพวกเราเหลือกำลังพลไม่ถึงห้าพันคน ถ้าไม่ใจกว้างจนไม่รู้ร้อนรู้หนาวจริงๆ จะไปนอนหลับลงได้อย่างไร

พวกเราสามคนขึ้นไปยังจุดสูงสุดของป้อมปราการ ก้มมองลงไปยังตัวป้อมที่พังยับเยิน ศึกสุดท้ายนี้อีกฝ่ายต้องทุ่มกำลังทั้งหมดบดขยี้เข้ามาแน่ ต่อให้สั่งคนไปวางกับดักไว้ทั่วป้อมปราการล่วงหน้าแล้ว ก็คงต้านทานได้ยาก