บทที่ 268 ติดกับ

ขณะที่ผมกำลังมีสมาธิจดจ่ออยู่กับการอ่านสมุดบันทึกของผู้อำนวยการห้องสมุด ผมไม่ได้สังเกตเลยแม้แต่น้อยว่ามีเงาร่างหนึ่งค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืดด้านหลัง

เขาเดินมาข้างหลังผมอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะใช้ผ้าเช็ดหน้าชุบยาสลบโปะเข้าที่ปากและจมูกของผมอย่างกะทันหัน ผมไม่ทันได้ดิ้นรนขัดขืนด้วยซ้ำ สติก็ดับวูบไป…

จิ้งจอกแดงเดินตามเส้นทางที่พนักงานทำความสะอาดเคยเดินเมื่อตอนกลางวันมาจนถึงหน้าประตูลับบานนั้น เขาออกแรงดึงกลไก ประตูลับเปิดออกเผยให้เห็นบันไดทอดตัวลงสู่เบื้องล่าง เพียงแต่บันไดนั้นทอดยาวลงไปในความมืดมิด จนมองไม่เห็นเลยว่าข้างในมีอะไรอยู่กันแน่