บทที่ 267 แยกย้ายกันเคลื่อนไหว

“เอี๊ยด~”

เสียงเปิดประตูที่ยามปกติคงไม่มีใครสังเกต เวลานี้กลับดังบาดหูอย่างยิ่งในห้องสมุดอันเงียบสงัด หลังสิ้นเสียงเคาะด้านนอกก็ไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ ตามมาอีกเนิ่นนาน พวกเราจึงรวบรวมความกล้าแง้มเปิดประตูห้องพัก มองลอดช่องประตูออกไปดู

ไฟในห้องสมุดยังไม่ติด ท่ามกลางความมืดมิดเหมือนมีบางสิ่งโฉบผ่านหน้าประตูไปอย่างรวดเร็ว ลมวูบหนึ่งพัดแทรกผ่านช่องประตูเข้ามาปะทะใบหน้าของพวกเราทั้งคู่