บทที่ 100 น้องสองหิวอีกแล้ว

“หอมจังเลยค่ะ ลุงฉวี่ อันนี้ต้องอร่อยมากแน่ๆ เลยใช่ไหมคะ หืม~”

น้องสองวิ่งไปหยุดอยู่ที่หน้าร้านแผงลอยร้านหนึ่ง ท่าทางเหมือนเจ้าหนูนักกินตัวจิ๋ว พอได้กลิ่นหอมยวนใจก็เผลอยื่นลิ้นออกมาเลียริมฝีปากตัวเองโดยไม่รู้ตัว

“น้องสองอยากกินเหรอจ๊ะ?”

ฉวี่เจิ้งผิงเดินตามมาแล้วอุ้มน้องสองขึ้น เพื่อให้เธอได้เห็นอาหารน่าอร่อยบนแผงร้านชัดๆ

“อื้อ!”

น้องสองพยักหน้าหงึกๆ อย่างจริงจัง

“ลุงฉวี่คะ ต้าเป่าก็อยากกินด้วย!”

พอเห็นว่ามีของกิน แน่นอนว่าต้องไม่พลาดที่จะนึกถึงต้าเป่า เธอรีบคว้าแขนของฉวี่เจิ้งผิงแล้วออดอ้อนทันที

“ได้เลย เดี๋ยวลุงซื้อให้พวกหนูเอง!”

“คิกๆ… ขอบคุณค่ะลุงฉวี่!” ต้าเป่าขานรับเสียงใส ก่อนจะหันไปกระซิบกับป้าหลิวว่า “ป้าหลิวคะ อย่าบอกป๊ะป๋านะคะ!”

ป้าหลิวไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่ยืนยิ้มอย่างอ่อนใจอยู่ข้างๆ รู้อยู่แล้วเชียวว่าจะต้องเป็นแบบนี้

“ทำไมล่ะ ต้าเป่ากลัวป๊ะป๋ารู้เหรอ?”

“อื้อ! ป๊ะป๋าดุจะตาย ถ้ารู้ว่าน้องสองแอบกินขนม ป๊ะป๋าต้องตีก้นน้องสองแน่ๆ!” ต้าเป่าทำหน้าทำตาพลางชี้ไปทางน้องสองแล้วฟ้อง

“ต้าเป่าพูดไม่ถูกแล้วมั้ง… ถ้าหนูแอบกินบ้าง ป๊ะป๋าจะไม่ตีก้นหนูหรือไง?”

พอได้ยินต้าเป่าพูดแบบนั้น ป้าหลิวก็บีบจมูกรั้นๆ ของเด็กน้อยอย่างเอ็นดู

“ป๊ะป๋าไม่ตีต้าเป่าหรอก ต้าเป่าออกจะเชื่อฟัง ถ้าจะตีก็ต้องตีน้องสองต่างหาก!” พูดไปได้ครึ่งทาง เสียงของต้าเป่าก็ค่อยๆ เบาลง เพราะน้องสองกำลังหันมามองด้วยสีหน้างงๆ

“ต้าเป่า แอบนินทาหนูอยู่ใช่ไหม?”

“เปล่านะ ต้าเป่าไม่ได้ทำสักหน่อย!” ต้าเป่ารีบโบกไม้โบกมือ ตาไม่กล้าแม้แต่จะสบตาน้องสอง

“งั้นเหรอ… หอมจังเลย!”

ความสนใจของเอ้อร์เป่าถูกกลิ่นหอมดึงดูดไปอย่างรวดเร็ว ดวงตากลมโตจับจ้องของกินในมือนักท่องเที่ยวคนหนึ่งตาไม่กะพริบ พลางกลืนน้ำลายเอื๊อกอย่างห้ามไม่อยู่

โครก!

“ลุงฉวี่ ยังไม่ถึงคิวอีกเหรอคะ น้องสองท้องกิ่วหมดแล้ว!”

“เอ้อร์เป่า ไม่ต้องรีบนะลูก ใกล้จะถึงคิวพวกเราแล้ว!”

“ต้องรออีกเหรอคะเนี่ย!”

เอ้อร์เป่าย่นจมูกน้อยๆ เชิดขึ้นอย่างดื้อรั้น พลางใช้นิ้วชี้แตะริมฝีปากแล้วงับเล็บเบาๆ

“คุณลุงคะ พวกคุณแซงไปก่อนได้เลยค่ะ!”

ความน่ารักของเด็กแฝดทั้งสองเรียกสายตาจากคนรอบข้างได้ในทันที ลูกค้าหนุ่มสาวที่ยืนต่อแถวอยู่ด้านหน้าสองสามคนจึงพากันขยับหลีกทางให้

“พวกเธอ ขอบใจมากนะ แต่พวกเรารอได้ ไม่เป็นไรหรอก!”

ฉวี่เจิ้งผิงลูบผมของเอ้อร์เป่าพลางยิ้มอย่างเกรงใจ

“ไม่เป็นไรเลยครับ ผู้ใหญ่อย่างพวกเราน่ะรอได้ แต่เด็กเล็กๆ ทนหิวไม่ได้หรอกครับ!”

“ฮิๆ ขอบคุณพี่ชายรูปหล่อกับพี่สาวคนสวยนะคะ!” เอ้อร์เป่าปากหวานเจื้อยแจ้ว ตอนพูดก็ไม่ลืมยกสองมือขึ้นประสานคารวะไปด้วย ไม่รู้ไปจำท่าทางแบบนี้มาจากไหน

“โถ เจ้าหนูน้อย ปากหวานจังเลยนะเรา!”

คนที่มาร่วมงานเทศกาลอาหารส่วนใหญ่เป็นกลุ่มคนรุ่นใหม่ วัยรุ่นกลุ่มที่สละคิวให้มีอายุราวๆ ยี่สิบปี พอได้ยินคำพูดของเอ้อร์เป่า รอยยิ้มบนใบหน้าของแต่ละคนก็ยิ่งเบิกบานขึ้นไปอีก

“พี่ชาย พี่สาว ใจดีจังเลยค่า ไว้ป๊ะป๋าของหนูทำของอร่อยเสร็จ ต้าเป่าจะแบ่งให้พวกพี่กินนะ อร่อยสุดยอดไปเลยล่ะ!”

ในจังหวะนั้นเอง ต้าเป่าก็ไม่ยอมน้อยหน้า ดวงตากลมโตกลอกไปมาหนึ่งรอบ ก่อนจะตัดสินใจขายป๊ะป๋าตัวเองออกไปเรียบร้อย

“จริงเหรอจ๊ะตัวเล็ก พี่สาวจะจำคำพูดหนูไว้แล้วน้า!”

แน่นอนว่าคำพูดของเด็กเล็กไม่มีใครเขาคิดจริงจังกันหรอก หญิงสาวในกลุ่มคนหนึ่งหัวเราะร่า ก่อนจะอดไม่ได้ที่จะเอ่ยเย้าแหย่ต้าเป่า

“อื้อ! ต้าเป่าจะให้ป๊ะป๋าทําของอร่อยๆ ให้พวกพี่กินแน่นอนค่ะ!”

ต้าเป่าลังเลไปชั่วครู่ ก่อนจะพยักหน้าหงึกหงักด้วยสีหน้าจริงจังปนเสียดายเล็กน้อย ท่าทางน่ารักน่าเอ็นดูนั้นทำให้ทุกคนหลุดขำออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

“ฮ่าๆ!”

…

เมื่อมีคนอาสาช่วยดูแลเจ้าสองแสบสายกินนั่นแล้ว ฉินเซียวจึงเดินตามเจ้าหน้าที่เข้าไปด้านใน ไม่นานนักพวกเขาก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าซุ้มแห่งหนึ่ง ซึ่งทำเลตรงนี้ถือว่ายอดเยี่ยมมากจริงๆ

“คุณฉิน ลองตรวจดูหน่อยนะครับว่ายังขาดเหลืออะไรอีกไหม?”

แม้ในใจเจ้าหน้าที่จะเต็มไปด้วยความกังขา แต่ท่าทีภายนอกยังคงนอบน้อมอย่างถึงที่สุด ทุกคนต่างคิดเหมือนกันหมด ก็ใครใช้ให้ฉินเซียวดูเด็กขนาดนี้ล่ะ มองแวบแรกยังกับเด็กเพิ่งเรียนจบก้าวออกจากรั้วมหาวิทยาลัยชัดๆ

ทว่าเบื้องบนกลับบอกว่านี่คือสุดยอดเชฟระดับแถวหน้า ไม่รู้ว่าเป็นคุณชายตระกูลไหนที่ว่างจัดจนออกมาหาประสบการณ์ชีวิตหรือเปล่า ตอนนี้ในหัวของเจ้าหน้าที่จึงมีเพียงความคิดเดียว คือขอแค่อาหารที่ทำออกมาอย่ารสชาติห่วยแตกจนรับไม่ได้ก็พอ ไม่อย่างนั้นพวกตนคงทำงานลำบากแน่

คนที่มาร่วมงานเทศกาลอาหารล้วนแต่เป็นพวก 'ลิ้นทองคำ' กันทั้งนั้น หากได้ทำเลดีขนาดนี้แต่ทำอาหารออกมาห่วยแตกไม่ได้เรื่อง ถ้าไม่โดนลูกค้าคว่ำโต๊ะใส่นี่ก็ถือว่าบุญโขแล้ว

“ไม่ได้การ ต้องหาคนมาประจำที่นี่สักคน!”

ผู้จัดการซุนนึกในใจ ส่วนฉินเซียวหลังจากกวาดสายตามองรอบซุ้มอาหารแล้ว เขาก็พยักหน้า

“ไม่มีปัญหาครับ”

“คุณฉินพอใจก็ดีแล้วครับ พอดีผมยังมีธุระต้องไปจัดการ ถ้ามีอะไรอยากได้เพิ่ม สามารถเรียกเจ้าหน้าที่ของเราได้ตลอดเลยนะครับ!” ก่อนที่ผู้จัดการซุนจะเดินจากไป เขาได้สั่งให้เจ้าหน้าที่คนหนึ่งยืนคอยดูแลอยู่ข้างๆ

“ครับ”

ฉินเซียวรับคำเบาๆ โดยไม่ได้ใส่ใจผู้จัดการซุนที่เดินออกไป

“การแข่งขันจะเริ่มกี่โมงกันนะ?”

เขายืนอยู่หน้าซุ้มอาหาร ทอดสายตามองผู้คนที่เดินผ่านไปมา ก่อนจะหันไปมองทิศทางหนึ่ง นั่นคือเวทีประธาน ซึ่งเวลานี้มีการจัดวางโต๊ะไว้เรียบร้อยแล้ว ทว่ายังไม่มีใครขึ้นไปนั่ง

“หมอนั่นกำลังทำอะไรน่ะ?”

ผู้คนที่เดินผ่านไปมาเริ่มสังเกตเห็นฉินเซียว พวกเขากวาดตามองซุ้มอาหารแวบหนึ่ง แล้วก็ส่ายหน้าเดินจากไปด้วยความผิดหวัง

“นี่ฉันโดนเมินเข้าให้แล้วเหรอเนี่ย?”

สายตาเหล่านั้นย่อมไม่รอดพ้นการรับรู้ของฉินเซียว เขาไม่ได้พูดอะไรออกมา เพียงแต่ก้าวเท้าเดินเข้าไปด้านในซุ้ม

“ไหนๆ ก็ว่างไม่มีอะไรทำ ขยับไม้ขยับมือสักหน่อยดีกว่า!”

ศักดิ์ศรีของเทพแห่งการครัวไม่มีทางยอมให้ใครมาเคลือบแคลงสงสัยได้แม้แต่น้อย ฉินเซียวกวาดสายตามองวัตถุดิบตรงหน้า มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

เคร้ง เคร้ง!

เมื่อความคิดแล่นเข้ามาในหัว ฉินเซียวก็ลงมือทันที

“เอ๊ะ? ตรงนี้ก็มีของอร่อยด้วยเหรอ?”

ผู้คนที่เดินเที่ยวจนทั่วงานแล้วต่างหยุดฝีเท้า ชะเง้อคอมองมาด้วยความสงสัย พวกเขาจำได้แม่นว่าตอนที่เดินผ่านเมื่อครู่ ซุ้มนี้ยังว่างเปล่าอยู่เลย ตอนนั้นยังแอบนึกเสียดายในใจอยู่เลยว่า ทำเลดีขนาดนี้แท้ๆ ทำไมถึงปล่อยทิ้งร้างไปได้

“มีคนอยู่จริงด้วยแฮะ!”

ทุกคนมองเห็นแผ่นหลังหนึ่งกำลังควงตะหลิวอย่างใจเย็นและคล่องแคล่ว ท่วงท่าเมื่อเทียบกับคนอื่นแล้ว ดูเพลินตาและน่ามองยิ่งนัก

‘ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่แค่การผัดข้าวผัดจะดูสวยงามได้ขนาดนี้?’

นั่นคือสิ่งที่ทุกคนคิดขึ้นมาในใจ สองขาของพวกเขาราวกับหยั่งรากลึกจนขยับไปไหนไม่ได้ สายตาจับจ้องแผ่นหลังของฉินเซียวตาไม่กะพริบ

“หอมจัง… นี่มันกลิ่นอะไรกันเนี่ย?”

ไม่นานนัก กลิ่นหอมเข้มข้นเตะจมูกก็โชยมาปะทะประสาทสัมผัส ทุกคนสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด ดวงตาพลันเป็นประกายวาววับทันที กลิ่นหอมนี้ลอยออกมาจากซุ้มตรงหน้านี่เอง

“แค่ได้กลิ่นก็น้ำลายสอแล้ว ถ้าได้กินเข้าไป รสชาติจะขนาดไหนกันนะ?” ลูกค้าสองสามคนอดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นปาดมุมปากตัวเอง

“ฮ่าๆ… ต้องเป็นของอร่อยแน่ๆ นึกไม่ถึงเลยว่าแค่แวะมาดูเพราะความสงสัย จะมีโอกาสได้ชิมอาหารเลิศรสแบบนี้!”

ในงานเทศกาลอาหารทุกครั้ง ซุ้มไหนที่อร่อย ลูกค้าย่อมจะแน่นขนัดที่สุด

อาหารพวกนี้ไม่ต้องเสียเงินซื้อ เพราะมีผู้สนับสนุนออกค่าใช้จ่ายทั้งหมด เพื่อให้ทุกคนได้ลิ้มลองของอร่อย แต่มีการจำกัดปริมาณต่อคนเอาไว้ หากอยากกินเพิ่มก็ต้องไปต่อแถวใหม่อีกรอบ

มิน่าล่ะคนกลุ่มนี้ถึงได้ดีใจกันขนาดนั้น ซุ้มนี้คนอื่นยังไม่ค่อยรู้ ทำให้ตอนนี้คิวจึงยังไม่ยาวมาก หากรสชาติอร่อยจริง พวกเขาก็ยังพอมีลุ้นได้ชิมเพิ่มอีกสักหน่อย

“ไม่ไหวแล้ว มันหอมเกินไป ฉันทนไม่ไหวแล้วนะ!”

หญิงสาววัยราวๆ ยี่สิบห้าปีคนหนึ่ง ใบหน้าอวบอิ่มเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย สองตาจ้องเขม็งไปยังแผ่นหลังของเจ้าของซุ้ม เธอรู้สึกว่าอีกฝ่ายทำช้าเกินไปแล้ว ถ้าทำได้ล่ะก็ เธออยากจะพุ่งเข้าไปทำแทนเสียให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย!