บทที่ 99 คนผู้นี้ยังหนุ่มเกินไปแล้ว

“เกิดอะไรขึ้นน่ะ?”

“นั่นสิ แล้วเขาเป็นใครกันแน่?”

ทันใดนั้นเอง ผู้คนที่เดินในงานก็เหลือบไปเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งเพิ่งก้าวเข้ามา เหล่าทีมผู้จัดงานเทศกาลอาหารต่างพากันรีบกุลีกุจอเข้าไปต้อนรับเขา

“ยังต้องถามอีกเหรอ? ดูแค่ปราดเดียวก็รู้แล้วว่าเป็นคุณชายจากบ้านรวย งานเทศกาลรอบนี้เขาเป็นสปอนเซอร์รายใหญ่ แถมดูทรงแล้วน่าจะจ่ายหนักที่สุดด้วย!”

“พูดไม่ผิดหรอก ขนาดรองนายกเขตยังเดินเข้ามาหาถึงที่เลยนะนั่น!”

“น่าอิจฉาชะมัด เมื่อไหร่ฉันจะมีวันแบบนั้นบ้างนะ?”

“แกน่ะเหรอ? ฝันไปเถอะ พักผ่อนนอนหลับไปดีกว่า!”

การปรากฏตัวของฉินเซียวดึงดูดสายตาของชาวเมืองที่อยู่แถวนั้นให้หันมามองเป็นตาเดียวทันที

“ว้าว! เด็กหญิงสองคนนั้นน่ารักจัง แถมยังเป็นฝาแฝดด้วย!”

เพียงไม่นาน สองตัวเล็กที่เดินเตาะแตะตามหลังฉินเซียวก็กลายเป็นจุดสนใจของทุกคน โดยเฉพาะบรรดาสาวๆ รอบบริเวณนั้น

“คาวาอี้จัง!”

“คุณพ่อคนนั้นชาติที่แล้วไปกอบกู้กาแล็กซีมาหรือไงนะ ถึงได้มีลูกสาวฝาแฝดสวยน่ารักขนาดนี้ ทำไมฉันถึงไม่มีวาสนาแบบนี้บ้างล่ะเนี่ย!”

“แฮ่ม! คิดว่าใครๆ ก็คลอดออกมาได้หรือไง มันอยู่ที่พันธุกรรมนะ ส่วนพวกเธอน่ะ…”

“เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ? ฉันไม่ได้ยินเลย ลองพูดใหม่อีกทีซิ!”

มีคู่รักคู่หนึ่งเดินอยู่ไม่ไกล ฝ่ายชายหน้าตาหล่อเหลาสะอาดสะอ้าน ส่วนฝ่ายหญิงนั้นแต่งตัวจัดจ้าน สวมเครื่องประดับทองแลดูขัดตาเล็กน้อย ขณะที่ฝ่ายชายพูดก็กำหมัดแน่น

“เอ๊ะ เมื่อกี้ผมพูดอะไรนะ? ทำไมจำไม่ได้แล้วล่ะ… คนเรานี่พออายุมากขึ้น ความจำก็เริ่มไม่ค่อยดีแล้วสิ!” ชายหนุ่มรู้ตัวว่าคำพูดเมื่อครู่ไปกระตุกหนวดเสือเข้า จึงรีบแกล้งทำเป็นเนียนตีมึนทันที!

ฉินเซียวไม่ได้สนใจเลยสักนิดว่าชาวเมืองแถวนั้นมีปฏิกิริยาอย่างไร หรือต่อให้รู้เขาก็ไม่คิดจะใส่ใจ ภายใต้การนำทางของเจ้าหน้าที่คนหนึ่ง เขาจูงมือลูกสาวฝาแฝดเดินตามหลังไป ส่วนฉวี่เจิ้งผิงยิ่งทำตัวเรียบง่ายกว่านั้นมาก เขาอยู่ในชุดลำลองสบายๆ จนหากใครที่คุ้นเคยกับเขามาเห็นเข้า ก็อาจจะจำแทบไม่ได้เลยหากไม่สังเกตให้ดี

“ลุงฉวี่ เร็วๆ สิคะ!”

น้องสองหันขวับกลับมา จมูกรั้นเล็กๆ ย่นเข้าหากันอย่างน่าเอ็นดู

“น้องสองหิวข้าวแล้วใช่ไหมล่ะ!”

เวลานี้ถึงมื้อเที่ยงพอดี ในฐานะสายกินตัวน้อยคุณภาพคับแก้ว ใจของน้องสองลอยไปไกลแล้ว ดูจากจมูกน้อยๆ ที่คอยสูดดมกลิ่นหอมในอากาศไม่หยุดก็รู้ได้ทันที

“ท้องน้องสองร้องจ๊อกๆ แล้วค่ะ!”

น้องสองยื่นมือน้อยๆ ออกมาลูบท้องตัวเอง ทำหน้ามุ่ยอย่างน่าสงสาร

“จริงเชียว ใครแกล้งน้องสองกันเนี่ย เดี๋ยวลุงตีตูดให้เลย!” ฉวี่เจิ้งผิงรีบก้าวเท้าเร็วขึ้น เดินมาหยุดข้างกายน้องสองพลางลูบหัวเธอเบาๆ

“ป๊ะป๋าใช่ไหมล่ะ!”

“คิกๆ ลุงคะ เบาๆ หน่อย อย่าให้ป๊ะป๋าได้ยินนะ!” น้องสองดิ้นหลุดจากมือฉินเซียว แล้วฉวี่เจิ้งผิงก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีด้วยการย่อตัวลง ทั้งสองกระซิบกระซาบกันงุบงิบ

“อื้ม เราจะไม่ให้เขารู้!”

ภายใต้สายตาอิจฉาของพี่ใหญ่ ทั้งสองคนค่อยๆ เดินตามหลังไปช้าๆ โดยไม่มีใครกล้าเข้าไปรบกวน

ไม่นานนัก ฉินเซียวก็มาถึงจุดหมาย

“คุณฉิน สวัสดีครับ!”

“คุณซุน ได้ยินชื่อเสียงมานานครับ!”

ชายสวมสูทสีน้ำตาลอายุราวสี่สิบปีคนหนึ่ง พอเห็นฉินเซียวก็ยิ้มแย้มเดินตรงเข้ามาหา

ทั้งสองจับมือทักทายกันอย่างแน่นแฟ้นก่อนจะปล่อยมือ

“คุณฉิน ท่านนี้คือรองนายกเขตโอวครับ!”

“สวัสดีครับ รองนายกเขตโอว!”

โอวเหอเจิ้งเป็นรองนายกเขตหวงผู่ในวัยเพียงสามสิบห้าปี การที่สามารถนั่งเก้าอี้ตำแหน่งนี้ได้ตั้งแต่อายุเท่านี้ ความสามารถย่อมไม่ธรรมดาแน่นอน

ฉินเซียวแสดงท่าทีให้เกียรติอย่างยิ่งขณะจับมือกับอีกฝ่าย สำหรับเขาที่ไม่เคยคลุกคลีกับแวดวงข้าราชการมาก่อน รองนายกเขตถือเป็นผู้หลักผู้ใหญ่ระดับสูงของอำเภอที่เขาเคยอยู่เลยทีเดียว

“คุณฉิน อายุน้อยแต่ฝีมือไม่ธรรมดาจริงๆ ครับ!”

ขณะจับมือ ทั้งสองต่างลอบสังเกตอีกฝ่ายอย่างละเอียด เดิมทีโอวเหอเจิ้งคิดว่าตนเองเก่งกาจไม่เบาแล้ว แต่พอได้เห็นฉินเซียว ในใจกลับผุดความรู้สึกเสียดายที่เพิ่งมาพบกันช้าไป

ตอนแรกเขายังนึกว่าอีกฝ่ายจะเป็นชายวัยกลางคนอายุเกินสี่สิบปีเสียอีก เมื่อครู่ตอนเห็นกลุ่มของฉินเซียวเดินเข้ามา เขาก็คิดไปเองว่าคุณฉวี่เจิ้งผิงที่เดินตามหลังมานั่นแหละคือเจ้าภาพตัวจริง

ในฐานะรองนายกเขต โอวเหอเจิ้งผ่านงานเลี้ยงมานับไม่ถ้วน ลิ้มลองอาหารเลิศรสมาก็ไม่น้อย เขาเข้าใจดีว่าการจะประสบความสำเร็จในแวดวงอาหารนั้น ต้องอาศัยเวลาสั่งสมประสบการณ์และบ่มเพาะฝีมือมาอย่างยาวนาน

พอได้ยินว่าคือชายหนุ่มตรงหน้านี้ โอวเหอเจิ้งยังนึกว่าฝ่ายผู้จัดงานล้อตนเล่นเสียอีก อีกฝ่ายดูยังไงก็อายุไม่เกินสามสิบปีแน่ๆ หรือว่าเขาฝึกทำอาหารมาตั้งแต่ยังอยู่ในท้องแม่กันล่ะเนี่ย?

“อ้าว คุณฉวี่ คุณก็มาด้วยเหรอครับ!”

หลังจากปล่อยมือ โอวเหอเจิ้งก็รู้สึกคุ้นหน้าชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ด้านหลังฉินเซียวมาตลอด พอเพ่งมองชัดๆ อีกที ถึงได้อุทานในใจ นี่มันคุณฉวี่เจิ้งผิงผู้โด่งดังไม่ใช่หรือไง!

“คุณฉิน ขอตัวสักครู่นะครับ!”

พยักหน้าส่งยิ้มน้อยๆ ให้ฉินเซียว โอวเหอเจิ้งยังเดินไปไม่ถึงตัวก็รีบยื่นมือออกไปก่อนแล้ว

“รองนายกเขตโอว!”

หากเปลี่ยนเป็นพ่อค้าคนอื่น โอวเหอเจิ้งคงไม่ให้เกียรติขนาดนี้ แต่นี่คือคุณฉวี่เจิ้งผิง มหาเศรษฐีผู้มีทรัพย์สินหลายหมื่นล้าน แถมในเขตที่เขาดูแลก็มีธุรกิจของอีกฝ่ายอยู่ไม่น้อย จัดเป็นผู้เสียภาษีรายใหญ่เลยทีเดียว

“คุณฉวี่ ทำไมถึงมีเวลาว่างแวะมาที่นี่ได้ล่ะครับเนี่ย?”

การปรากฏตัวของคุณฉวี่เจิ้งผิงที่นี่ทำให้โอวเหอเจิ้งประหลาดใจมาก หากเขารู้ล่วงหน้า คนที่มาต้อนรับวันนี้คงไม่ใช่ตนเอง แต่ต้องเป็นระดับผู้บริหารระดับสูงของเขตแล้ว

“ช่วงนี้เครียดๆ นิดหน่อย เลยออกมาเดินเล่นคลายเครียด แล้วก็พาน้องฉินมาเปิดหูเปิดตาด้วยน่ะครับ!”

“น้องฉิน?”

โอวเหอเจิ้งชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะดึงสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว สายตาที่มองไปยังฉินเซียวเปลี่ยนไปเล็กน้อย ความสงสัยแคลงใจพลันมลายหายไปในพริบตา

“ใช่ครับ วันข้างหน้าหากน้องฉินมีเรื่องติดขัดอะไร รบกวนรองนายกเขตโอวช่วยดูแลสักหน่อยนะ!”

“ไม่มีปัญหาครับ ตราบใดที่อยู่ในขอบเขตความสามารถของพวกเรา ยินดีช่วยเหลือแน่นอนครับ” โอวเหอเจิ้งหยุดเล็กน้อย ก่อนจะนึกถึงคำกำชับจากหัวหน้าขึ้นมาได้ จึงรีบคว้าโอกาสทองไว้อย่างรวดเร็ว “คุณชวีครับ พอดีท่านนายกเขตเฉินอยากจะเชิญคุณไปดื่มน้ำชาสักหน่อย ไม่ทราบว่าช่วงไหนที่คุณสะดวกบ้างครับ?”

“ดื่มน้ำชาเหรอ… ไม่มีปัญหาครับ งั้นเป็นอีกสักสองสามวันแล้วกัน ถึงตอนนั้นผมจะพาน้องฉินไปด้วย จะได้ถือเป็นการ…” ชวีเจิ้งผิงเผยเจตนาออกมาแต่แรกว่าต้องการจะช่วยสร้างเครือข่ายให้ฉินเซียว สิ่งที่ฉินเซียวขาดอยู่ตอนนี้ก็คือเส้นสายพวกนี้แหละ

“ไม่มีปัญหาเลยครับ!”

ชวีเจิ้งผิงพูดค้างไว้แค่นั้นไม่ได้กล่าวต่อ แต่โอวเหอเจิ้งก็รีบตอบรับทันควัน

“เอาละ รองนายกเขตโอว พวกคุณไปทำงานต่อเถอะครับ งานทางนี้สำคัญกว่า น้องสอง โบกมือลาพี่ชายเร็วลูก!”

“พี่ชาย บ๊ายบายค่ะ!”

“ต้าเป่า มานี่เร็วลูก ป๊ะป๋าต้องทำงานแล้วนะ!”

ชวีเจิ้งผิงกวักมือเรียกพี่ใหญ่ พอได้ยินดังนั้น ต้าเป่าที่ยืนหน้ามุ่ยอยู่นานก็ยิ้มแก้มปริทันที เธอวิ่งร่าเข้ามาหาเขา

“คิกๆ!”

“ลุงชวี ขา… เราจะไปไหนกันเหรอคะ?”

ต้าเป่าอยากตามลุงชวีไปนานแล้ว พอวิ่งมาถึงก็ทำตาโตกลอกไปมาอย่างซุกซน

“ลุงจะพาพวกหนูไปหาของอร่อยกินกัน ดีไหมเอ่ย?”

กลิ่นหอมของอาหารสารพัดชนิดโชยเข้าจมูกตลอดเวลา แม้แต่ชวีเจิ้งผิงยังอดลอบกลืนน้ำลายไม่ได้ นี่เขาก็อยากจะลองชิมสตรีตฟู้ดหลายๆ อย่างดูเหมือนกัน

“ดีเลยค่ะ! ลุงคะ เร็วๆ สิ!”

พอบอกว่าจะไปหาของอร่อย คนที่ตื่นเต้นที่สุดก็คือน้องสอง เธอตบมือน้อยๆ แล้วออกวิ่งนำไปก่อน

“น้องสอง รอพี่ด้วย!”

ต้าเป่าหันไปมองชวีเจิ้งผิง พอเห็นเขาพยักหน้า ก็ยิ้มแฉ่งวิ่งตามน้องสองไปติดๆ

“คิกๆ พี่ใหญ่ ไล่ตามหนูไม่ทันหรอก ลุงชวีเร็วๆ สิคะ น้องสองท้องกิ่วจะแบนหมดแล้ว!”

…

“สองคนนี้ความสัมพันธ์ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ!”

โอวเหอเจิ้งยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มองแผ่นหลังของชวีเจิ้งผิงที่เดินไกลออกไป สีหน้าฉายแววครุ่นคิด

“พอกลับไป เรื่องนี้ต้องรีบรายงานท่านนายกเขตเฉินให้ทราบสักหน่อยแล้ว”

“เชฟที่อายุน้อยขนาดนี้ แถมยังมีชวีเจิ้งผิงคอยหนุนหลัง ภูมิหลังของคนคนนี้ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ!”