บทที่ 98 พอใจกับบ้านไหม?

"กริ๊งๆ!"

ขณะที่ฉินเซียวกำลังนั่งเล่นเกมกับลูกแฝดอยู่ในห้องโถง เสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้น

"พี่ใหญ่ น้องสอง พวกหนูเล่นกันไปก่อนนะ ป๊ะป๋าไปดูหน่อยว่าใครมา?" ฉินเซียวลุกขึ้นยืนพลางเหลือบมองนาฬิกาแขวนผนัง เวลาผ่านไปไวจริงๆ จะเที่ยงแล้วหรือนี่!

"ป๊ะป๋า น้องสองไปเปิดประตูเอง!"

พอได้ยินว่ามีแขกมา น้องสองก็รีบสาวเท้าวิ่งดุ๊กดิ๊กตรงไปยังประตูใหญ่ทันที

"น้องสอง รอพี่ใหญ่ด้วย!"

พี่ใหญ่ลุกตามช้ากว่านิดหน่อย พอเธอลุกขึ้น น้องสองก็วิ่งนำไปไกลลิบเสียแล้ว เห็นดังนั้นหนูน้อยก็ไม่รอช้า ไม่ยอมเสียเวลาใส่รองเท้าวิ่งตามไปทันที

"พี่ใหญ่ ใส่รองเท้าก่อน!"

"ป๊ะป๋า พี่ใหญ่จะไปเปิดประตูก่อน!"

เห็นท่าทางของลูกสาว ฉินเซียวก็ได้แต่ยิ้มเจื่อนพลางส่ายหน้า

"เถ้าแก่คะ มีแขกมาเหรอ? จะให้ฉันลงไปซื้อกับข้าวขึ้นมาหน่อยไหมคะ?"

ป้าหลิวเองก็ยังงงๆ เถ้าแก่เพิ่งย้ายมาที่นี่ แม้เมื่อกี้จะเพิ่งลงไปหอบของจากซูเปอร์มาร์เก็ตมาเต็มมือ แต่กลับไม่มีวัตถุดิบทำอาหารเลยสักอย่าง มีแค่ข้าวสารถุงเดียวเนี่ยนะ!

"หวังว่าจะยังทำทันนะ!"

ในสายตาป้าหลิว แขกที่มาเวลานี้ก็คงตั้งใจจะมาทานข้าวเที่ยงด้วยแน่นอน

"ไม่ต้องหรอกครับ ป้าหลิวไปเตรียมตัวเถอะ เดี๋ยวพวกเราออกไปทานข้างนอกกัน!"

ฉินเซียวรู้ดีว่าใครมา ถ้าเดาไม่ผิดน่าจะเป็นฉวี่เจิ้งผิง พอรู้ว่าเขากำลังจะไปร่วมงานเทศกาลอาหารที่พวกนักศึกษาจัดขึ้น อีกฝ่ายไม่มีทางพลาดงานนี้แน่ๆ

"ออกไปทานข้างนอกเหรอคะ? ได้ค่ะเถ้าแก่ ฉันเข้าใจแล้ว!"

ป้าหลิวไม่ได้ถามเซ้าซี้ รีบกลับเข้าห้องไปเปลี่ยนชุดทันที ชุดที่ใส่อยู่ตอนนี้ไม่เหมาะจะออกไปทานข้าวข้างนอก เดี๋ยวจะทำให้เถ้าแก่ขายหน้าเอาได้

"ฮ่าๆ… น้องฉิน บ้านหลังนี้ถูกใจไหม? ถ้าไม่ถูกใจ ฉันยังมีวิลล่าอยู่อีกสองสามหลังนะ แต่จะไกลออกไปหน่อย!"

เมื่อประตูเปิดออก ฉวี่เจิ้งผิงก็เดินนำเข้ามาเป็นคนแรก พอเห็นว่าเป็นน้องสองมาเปิดประตูให้ เขาก็อุ้มเด็กน้อยขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนแล้วบีบแก้มนุ่มนิ่มนั้นเบาๆ ด้วยความเอ็นดู

"ลุงฉวี่นิสัยไม่ดี! อย่าบีบแก้มหนูนะ!"

น้องสองพยายามดิ้นหนีจากมือของฉวี่เจิ้งผิงอยู่หลายครั้ง แต่น่าเสียดายที่สุดท้ายก็ไม่สำเร็จ จึงได้แต่ทำปากยื่นอย่างไม่สบอารมณ์

"คิกๆ…"

พี่ใหญ่ที่ตามหลังมา พอเห็นสภาพน้องสาวแบบนั้นก็ตบมือชอบอกชอบใจ พลางแลบลิ้นปลิ้นตาใส่คนเป็นน้อง

"ลุงฉวี่คะ เอ้อร์เป่าจะลงไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วนะ!"

เอ้อร์เป่าดิ้นขลุกขลิกอยู่สองสามทีก็รู้ว่าสู้แรงอีกฝ่ายไม่ได้ เธอจึงกลอกตาไปมา ดวงตากลมโตเป็นประกายเหมือนกำลังวางแผนอะไรบางอย่าง

"ได้ๆ เอ้อร์เป่าไปเปลี่ยนชุดเถอะ เดี๋ยวลุงพาไปหาของอร่อยกิน!" พอเอ้อร์เป่าหลุดพ้นจากอ้อมแขนของฉวี่เจิ้งผิง ก็รีบสับขาวิ่งทันที

"ของอร่อยเหรอคะ? งั้นเอ้อร์เป่ายกโทษให้ลุงฉวี่ก็ได้ค่ะ!"

เอ้อร์เป่าที่วิ่งไปได้สองสามก้าว พอได้ยินคำว่าของอร่อยก็เบรกเอี๊ยดกะทันหัน

"ซนจริงๆ เลยเรา รีบไปหาป้าหลิวให้ช่วยเปลี่ยนชุดเร็วเข้า ชักช้าเดี๋ยวป๊ะป๋าไม่รอนะ"

"อื้อ เอ้อร์เป่ารู้แล้วค่า!"

ฉินเซียวลุกขึ้นยืนแล้วหยิบใบชาออกมาใส่ลงในกา

"พี่ฉวี่ครับ บ้านหลังนี้มันดีเกินไปแล้ว ผมกลัวว่าอยู่ไปนานๆ จะไม่ชินเอาน่ะสิ!" บ้านราคาสี่สิบล้าน… ฉินเซียวไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าโลกทัศน์ของตัวเองจะแคบได้ขนาดนี้

"ไม่เป็นไรหรอก อยู่ไปเดี๋ยวก็ชิน ถ้าไม่ชินจริงๆ ก็ย้ายไปอยู่วิลล่าแทนได้"

"วิลล่าเลยเหรอครับพี่ฉวี่ แค่นี้ผมก็พอใจมากแล้วครับ!" ฉินเซียวรู้ดีว่าถ้าเขาพูดว่าไม่ชินขึ้นมา ฉวี่เจิ้งผิงคงยกวิลล่าให้เขาอีกหลังจริงๆ แน่

แค่ห้องชุดห้องนี้ก็มูลค่าหลายสิบล้านแล้ว ถ้าเป็นวิลล่า ราคาคงพุ่งสูงขึ้นไปอีกเท่าตัว

"พอใจก็ดีแล้ว"

ฉินเซียวหยิบกาต้มน้ำเตรียมจะชงชา ทว่าเจิงเหวินฮ่าวที่ยืนอยู่ข้างๆ รีบยื่นมือมาคว้าไปถือไว้เสียก่อน

"คุณฉิน ให้ผมทำดีกว่าครับ"

"ได้ครับ"

ฉินเซียวปล่อยมือ เขารู้ดีว่าถ้าไม่ยอมให้ทำ อีกฝ่ายคงจะอึดอัดใจเปล่าๆ

"พี่ฉวี่ครับ พี่เล่นใหญ่ขนาดนี้ผมใจคอไม่ดีเลยนะ!" ฉินเซียวเอามือทาบอก อีกฝ่ายยอมควักเงินยี่สิบล้านซื้อหุ้นแค่สิบเปอร์เซ็นต์ของร้านอาหาร ตอนนี้ยังยกบ้านราคาสี่สิบล้านให้อยู่ แถมยังลงทุนกับร้านสาขาหลักอีกยี่สิบล้าน รวมๆ กันแล้วมูลค่าเกือบแตะร้อยล้านอยู่รอมร่อ!

"ถ้าน้องฉินรู้สึกใจคอไม่ดี วันหลังก็ทำอาหารอร่อยๆ ให้พี่กินเยอะๆ สิ"

ธุรกิจยังไม่ทันเริ่มทำกำไร ฉวี่เจิ้งผิงก็ควักเงินจ่ายไปแล้วถึงแปดสิบล้าน ถ้าคนนอกมารู้เข้า คงได้ตั้งฉายาให้เขาว่า 'ลูกเศรษฐีที่ดินผู้โง่เขลา' แน่ๆ

"เรื่องนั้นไม่มีปัญหาเลยครับ พี่ฉวี่แวะมาได้ตลอดเวลาเลย" ฉินเซียวตบอกรับประกันอย่างมั่นใจ

"ท่านประธาน คุณฉิน เชิญดื่มชาครับ"

เจิงเหวินฮ่าวที่ชงชาเสร็จเรียบร้อยเอ่ยขัดจังหวะการสนทนาที่เต็มไปด้วยความเกรงใจของทั้งคู่

"น้องฉิน นายดื่มชาแบบนี้ได้ยังไงกัน ที่อื่นพี่ไม่มีนะ แต่เรื่องใบชานี่พี่มีอยู่พอสมควร เดี๋ยวให้เสี่ยวเจิงเอามาส่งให้!" ฉวี่เจิ้งผิงจิบเข้าไปคำหนึ่ง รสชาติขมฝาดก็แล่นพล่าน เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะดื่มชาในถ้วยจนหมด

ใบชาที่ชงดื่มกันอยู่นี้เป็นแบบธรรมดาทั่วไปที่ซื้อมาจากซูเปอร์มาร์เก็ตชั้นล่าง ฉินเซียวซื้อมาติดไว้ดื่มเอง เขาไม่ได้รู้เรื่องการชิมชาลึกซึ้งอะไร สำหรับเขาแล้วชาพวกนี้ชงออกมาก็รสชาติคล้ายๆ กันหมด ชงดื่มเองไม่จำเป็นต้องซื้อของแพงอะไรขนาดนั้น!

"พี่ฉวี่ ไม่ต้องหรอกครับ ให้ผมไปก็เสียของเปล่าๆ พี่เก็บไว้ดื่มเองเถอะ!" ฉินเซียวดื่มชาจนหมดแล้ววางถ้วยลงบนโต๊ะ เจิงเหวินฮ่าวที่ยืนประกบอยู่ข้างๆ ก็รีบรินชาเติมให้ทันที

"ก็แค่ใบชาไม่กี่ห่อ พี่ดื่มคนเดียวไม่หมดหรอก ของเก่ายังไม่ทันหมดลูกค้าคนอื่นก็ส่งมาให้อีกแล้ว"

"งั้นตกลงครับ ผมขอบคุณพี่ฉวี่ล่วงหน้าเลยนะครับ!" ฉินเซียวไม่ปฏิเสธต่อ เขาพยักหน้ารับ

"มันต้องอย่างนี้สิ"

ทั้งสองคนนั่งดื่มชากันต่ออีกพักหนึ่ง ฉวี่เจิ้งผิงไม่ได้รังเกียจอะไร ดื่มไปดื่มมาเขากลับรู้สึกว่าใบชาเกรดธรรมดาพวกนี้ก็ให้รสสัมผัสไปอีกแบบเหมือนกัน!

"ลุงฉวี่ ไหนบอกว่าจะพาน้องสองไปกินของอร่อยๆ ไงคะ ทำไมยังนั่งดื่มชาอยู่ตรงนี้อีกล่ะ?"

ป้าหลิวช่วยเด็กน้อยทั้งสองเปลี่ยนเสื้อผ้าจนเรียบร้อย เธอยืนรออยู่ข้างๆ อย่างใจเย็น

ขณะที่เอ้อร์เป่า (น้องสอง) ยังคงตั้งตารอจะได้ออกไปกินของอร่อย พอเห็นผู้ใหญ่ยังไม่ยอมขยับตัว เอาแต่นั่งจิบชากันอยู่ เธอก็เริ่มร้อนใจ เดินเข้าไปเกาะแขนกงเล่อซานแล้วเริ่มออดอ้อนทันที!

"เอ้อร์เป่า หิวข้าวแล้วเหรอ มาให้ลุงดูพุงหน่อยซิ!"

"คุณลุงขา พี่ต้าเป่า (พี่ใหญ่) ด้วยค่ะ ดูสิ พุงแฟบหมดแล้ว!" พูดจบพี่ต้าเป่าก็เลิกเสื้อขึ้น โชว์พุงกะทิน้อยๆ ที่ป่องกลมออกมา

เมื่อเทียบกับเมื่อครึ่งเดือนก่อน เด็กน้อยทั้งสองคนดูมีน้ำมีนวลขึ้นมากทีเดียว

"พี่ต้าเป่า ทำแบบนี้เสียมารยาทนะลูก รีบเอาเสื้อลงเร็ว!"

"ก็ได้ค่ะ!"

พี่ต้าเป่าเบะปาก ตอบกลับด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์

"คุณลุงขา ป๊ะป๋าดุจังเลย พวกเราไม่เล่นกับป๊ะป๋าแล้วเนอะ?" พี่ต้าเป่าเดินไปยืนข้างกงเล่อซานแล้วกระซิบกระซาบ

"ฮ่าๆ… ได้สิ ได้เลย!"

พอเห็นเด็กน้อยมาอ้อน กงเล่อซานก็อารมณ์ดี หัวเราะร่าอย่างมีความสุข!

"เอาละ พวกเราควรออกเดินทางกันได้แล้ว"

ฉินเซียวเหลือบดูเวลา ใกล้จะถึงเวลานัดหมายแล้ว เขาไม่อยากผิดนัด

"ได้!"

กงเล่อซานวางถ้วยชาลง เจิงเหวินฮ่าวจึงรีบขยับเข้าไปเก็บล้างชุดน้ำชาทันที

"คุณลุงขา อุ้มพี่ต้าเป่าหน่อยค่ะ!"

จังหวะนั้นเอง พอเห็นว่ากงเล่อซานเข้าข้างตน พี่ต้าเป่าก็รู้สึกว่าคุณลุงใจดีกว่าป๊ะป๋าเยอะเลย ไม่ดุเธอด้วย

"ป้าหลิวขา เอ้อร์เป่าก็อยากให้อุ้มเหมือนกัน!"

เอ้อร์เป่าเหลือบมองฉินเซียวแวบหนึ่ง ก่อนจะยื่นสองแขนวิ่งโผเข้าไปหาป้าหลิว

"ฮ่าๆ… พี่ต้าเป่า ปะ พวกเราออกไปรอด้านนอกกันเถอะ!"

พอเห็นฉินเซียวโดนลูกสาวทั้งสองเมินใส่ กงเล่อซานก็อารมณ์ดีสุดๆ เขาอุ้มพี่ต้าเป่าเดินนำออกไปก่อน

"คิกๆ… คุณลุงขา เดี๋ยวพี่ต้าเป่าจะกินของอร่อยๆ ให้เยอะเลย!"

"ไม่มีปัญหา อยากกินอะไร เดี๋ยวลุงซื้อให้พี่ต้าเป่าหมดเลย!"