บทที่ 97 ป๊ะป๋า ของพวกนี้หนูไม่มีเลยสักอย่าง

“ป๊ะป๋า ของอร่อยเยอะแยะเลย อันนี้…อันนั้น…พี่ใหญ่ไม่มีเลยสักอัน!”

ซูเปอร์มาร์เก็ตในหมู่บ้านนี้ไม่ธรรมดาเลย เป็นอาคารสองชั้น ทันทีที่พี่ใหญ่ก้าวเข้ามาข้างใน ดวงตาก็เป็นประกายระยับ จ้องเขม็งไปที่ของบนชั้นวาง เธอยังไม่เอ่ยปากขอให้ซื้อ แค่บอกเฉยๆ ว่าตัวเองไม่มี

“อยากให้ป๊ะป๋าซื้อกลับไปหมดเลยใช่ไหมล่ะ!”

ความคิดเล็กๆ น้อยๆ ของลูกสาว มีหรือที่ฉินเซียวจะไม่รู้ พอเดินผ่านชั้นวาง เขาก็หยิบขนมกินเล่นติดมือมาสองห่อ

“ถือไว้!”

“คิกคิก ขอบคุณค่ะป๊ะป๋า!”

พี่ใหญ่กอดขนมกินเล่นสองห่อไว้ในอ้อมอกแน่นราวกับกลัวใครจะมาแย่ง

“พี่ใหญ่ได้แค่ห่อเดียวนะ อีกห่อพอกลับไปแล้ว ต้องแบ่งให้น้องสองด้วย”

“ให้พี่ใหญ่หมดเลยสิคะ!”

พอได้ยินว่าจะต้องแบ่งไปห่อหนึ่ง พี่ใหญ่ก็เริ่มแก้มป่องไม่พอใจทันที

“ทำไมล่ะ มีของกินแล้วไม่อยากแบ่งคนอื่นเหรอ ถ้าเป็นแบบนี้ คราวหน้าป๊ะป๋าพาน้องสองออกมา จะไม่ซื้อให้พี่ใหญ่อีกแล้วนะ!”

“ก็ได้ค่ะ… คราวหน้าป๊ะป๋าออกมา ต้องพาพี่ใหญ่มาด้วยนะ สัญญาไหมคะ!”

“ได้สิ ได้อยู่แล้ว!”

“คิกคิก!”

ความสุขของเด็กน้อยนั้นแสนเรียบง่าย เพียงครู่เดียว ใบหน้าของพี่ใหญ่ก็กลับมาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ดวงตากลมโตฉายแววซุกซนไม่รู้ว่าในหัวน้อยๆ กำลังคิดแผนอะไรอยู่ เธอนั่งนิ่งๆ อยู่ในรถเข็นคันเล็กอย่างว่าง่าย

“ของใช้ในชีวิตประจำวันบางอย่างถือกลับขึ้นไปเองได้ ส่วนที่เหลือคงต้องให้ทางซูเปอร์มาร์เก็ตช่วยจัดส่งให้แล้วล่ะ!”

หลังจากเดินวนดูของในซูเปอร์มาร์เก็ตอยู่หนึ่งรอบ ฉินเซียวก็ตัดสินใจเปลี่ยนแผนไม่เดินหาเองให้เสียเวลา เพราะมันวุ่นวายเกินไป อีกอย่างช่วงบ่ายเขายังมีงานกิจกรรมต้องไปร่วมอีก

“คุณสาวสวยครับ รบกวนช่วยเรียกคนที่ดูแลที่นี่ให้ผมหน่อยได้ไหมครับ” ฉินเซียวเดินเข้าไปถามพนักงานหญิงคนหนึ่ง

“พี่สาว สวัสดีค่ะ!”

พอเห็นฉินเซียวทักทายคน ต้าเป่าก็ส่งเสียงทักตามขึ้นมาบ้าง

เสียงใสๆ ของเด็กน้อยทำเอาพนักงานสาวใจละลาย ยิ้มกว้างออกมาทันที ถ้าไม่ใช่เพราะมีฉินเซียวอยู่ตรงนี้ เธอคงอดใจไม่ไหวที่จะยื่นมือไปบีบแก้มนุ่มนิ่มของต้าเป่าแล้ว

“สวัสดีจ้าหนูน้อย!” เธอกลับมาคุยกับฉินเซียว “คุณคะ น้องสาวคุณฉลาดจังเลยนะคะ!”

รูปลักษณ์ของฉินเซียวมักทำให้คนเข้าใจผิดได้ง่ายเสมอ ความประทับใจแรกที่ผู้คนเห็น มักจะคิดว่าสองคนนี้เป็นพี่น้องกัน หรือไม่ก็ความสัมพันธ์อื่น แต่ไม่มีใครคิดว่าเป็นพ่อลูกกันแน่นอน

“คิกๆ!”

ยังไม่ทันที่เขาจะได้อธิบายอะไร ต้าเป่าก็ตบมือน้อยๆ อย่างอารมณ์ดีแล้วพูดขึ้น “สนุกจัง พี่สาวบอกว่าต้าเป่าเป็นน้องสาวป๊ะป๋าแหละ!”

“แค่กๆ!”

การกระทำของต้าเป่าทำเอาพนักงานสาวหน้าแดงวาบขึ้นมาทันที ฉินเซียวรีบกระแอมไอแก้เขินหนึ่งที ก่อนจะเอ่ยขอโทษอีกฝ่าย “คนสวย ขอโทษด้วยนะครับ เด็กเขายังไม่ค่อยประสีประสาน่ะครับ”

“ฮะๆ… ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเข้าใจ… คุณลูกค้าสุดหล่อ รอสักครู่นะคะ เดี๋ยวฉันไปตามผู้จัดการมาให้เดี๋ยวนี้ค่ะ!”

พนักงานหญิงรีบปลีกตัวออกไปทันที โดยที่ยังไม่ทันได้ถามด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายมีธุระอะไรจะคุยกับหัวหน้า

“ตัวแสบ คราวหน้าห้ามทำแบบนี้อีกนะ ไม่งั้นพี่สาวเขาจะตีตูดเอาหรอก!”

“ง่า พี่สาวจะตีตูดต้าเป่า ป๊ะป๋าพวกเราเรารีบไปกันเถอะ!” พี่ใหญ่ยันตัวลุกขึ้นยืนนิดๆ เอาสองมือกุมก้นไว้ สายตากวาดมองไปรอบๆ ด้วยความระแวง กลัวว่าอีกเดี๋ยวพนักงานหญิงคนนั้นจะกลับมา

“ทำไมล่ะ? ทีตอนนี้กลับกลัวขึ้นมาแล้วเหรอ!”

“อื้อ ต้าเป่ากลัวจัง ฮิๆ… แต่มีป๊ะป๋าอยู่ พี่สาวตีตูดน้องสองไม่ได้หรอก!”

ต้าเป่ารีบดึงมือทั้งสองข้างกลับมากุมไว้ที่หน้าอกตัวเอง เมื่อครู่ยังทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อยู่แท้ๆ แต่ผ่านไปเพียงเสี้ยววินาทีก็ฉีกยิ้มกว้างอย่างสดใสเสียแล้ว

ตึกๆ!

ฉินเซียวรออยู่ไม่นาน หญิงสาวหน้าตาสะสวยคนหนึ่งก็เดินตรงเข้ามา ดูจากอายุอานามน่าจะราวๆ ยี่สิบห้าถึงยี่สิบหกปีได้ การที่สามารถก้าวขึ้นมาเป็นระดับหัวหน้างานได้ในวัยนี้ ดูท่าทางคงมีความสามารถไม่น้อยทีเดียว

“คุณฉิน สวัสดีค่ะ ฉันชื่อหลินซวง เป็นหัวหน้าแผนกของซูเปอร์มาร์เก็ตแห่งนี้ค่ะ!” หลังจากหลินซวงเดินเข้ามาถึง เธอก็ปรายตามองสำรวจฉินเซียวตั้งแต่หัวจรดเท้า แต่ไม่ได้แสดงท่าทีดูแคลนแม้เห็นการแต่งตัวที่เรียบง่ายของเขาเลย ตรงกันข้าม เธอยังยื่นมือออกมาทักทายเขาอย่างกระตือรือร้น

“สวัสดีครับหัวหน้าหลิน ต้องขอโทษที่รบกวนให้คุณเดินมาถึงนี่เลยนะครับ”

ทั้งคู่จับมือทักทายกันครู่หนึ่งก่อนจะปล่อย

“ไม่เป็นไรเลยค่ะ ลูกค้าคือคนสำคัญที่สุดของเราอยู่แล้ว ไม่ทราบว่าคุณฉินต้องการให้ดิฉันช่วยเรื่องอะไรหรือคะ?” ความกระตือรือร้นของอีกฝ่ายทำให้ฉินเซียวรู้สึกเกรงใจอยู่ไม่น้อย คนอื่นที่มองมาคงคิดว่าเขาเป็นคุณชายจากตระกูลใหญ่ที่ไหนสักแห่งแน่ๆ

“ผู้จัดการหลินครับ พอดีอีกไม่กี่วันผมจะย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ เลยตั้งใจว่าจะซื้อของใช้เข้าบ้านสักหน่อย ปริมาณมันค่อนข้างเยอะ เลยอยากรบกวนให้พวกคุณช่วยไปส่งให้ที่ห้อง ไม่ทราบว่าพอจะสะดวกไหมครับ?”

“ที่แท้คุณฉินก็เป็นลูกบ้านใหม่นี่เอง ไม่มีปัญหาเลยค่ะ! อยากได้อะไรเดี๋ยวฉันจะไปส่งให้ถึงที่ด้วยตัวเองเลย ว่าแต่คุณฉินอยู่ตึกไหนคะ?”

“ตึก A01 ชั้น 18 ครับ!” ฉินเซียวตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“อ๋อ ตึก A… เดี๋ยวสิคะ คุณฉินบอกว่าชั้น 18 ชั้นบนสุดเลยเหรอคะ?” ตอนแรกหลินซวงยังไม่ได้คิดอะไร แต่พอวินาทีต่อมาสีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เธอจ้องมองฉินเซียวด้วยความตกตะลึงราวกับไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง

“ใช่ครับ ผู้จัดการหลิน มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ?”

ตอนนี้ฉินเซียวยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่า เพนต์เฮาส์ชั้นบนสุดของตึก A01 นั้นมีความหมายอย่างไรต่อโครงการนี้

“เปล่าค่ะ ไม่มีปัญหาอะไรเลย! อยากได้อะไรบอกมาคำเดียว เดี๋ยวฉันรีบเอาขึ้นไปส่งให้เดี๋ยวนี้เลยค่ะ!” หากฉินเซียวสังเกตสักนิด เขาคงจะเห็นว่าท่าทีของหลินซวงเปลี่ยนไปราวกับหน้ามือเป็นหลังมือ แต่น่าเสียดายที่ความสนใจของเขาทั้งหมดไปอยู่ที่ลูกสาวตัวน้อยแทน

“ป๊ะป๋า อันนี้อร่อยไหมอ่า?”

ต้าเป่าช่างหาจังหวะได้ดีจริงๆ หนูน้อยยื่นมือเล็กๆ ชี้ไปที่ชั้นวางของด้านบนแล้วเอ่ยถาม

“แหม สาวน้อยน่ารักจังเลย ชิ้นนี้ใช่ไหมจ๊ะ เดี๋ยวพี่สาวหยิบให้นะ!” ในใจของหลินซวงตอนนี้น่ะเหรอ… เต้นตึกตักด้วยความตื่นเต้น เธอคิดไม่ถึงเลยว่าความคิดชั่ววูบของตัวเอง จะทำให้ได้มาเจอกับเจ้าของห้องที่เป็นไฮไลต์ที่สุดของโครงการเข้าให้

“ขอบคุณค่ะพี่สาวคนสวย!” ต้าเป่าฉีกยิ้มกว้างด้วยความดีใจ สายตากลมโตเริ่มกวาดมองไปรอบทิศอีกครั้งอย่างตื่นเต้น

เมื่อวานซืนตอนที่เดินผ่านห้องผู้จัดการ เธอได้ยินเสียงผู้จัดการกำลังคุยโทรศัพท์กับใครบางคนแว่วออกมา จับใจความได้ว่าจะมีคนย้ายเข้าห้องชั้นบนสุดของตึก A01 ในเร็วๆ นี้ ให้ระวังตัวกันไว้ให้ดี อย่าได้ทำตัวตาต่ำมองคนแค่ภายนอกเป็นอันขาด ถ้าไปล่วงเกินคนระดับนั้นเข้าจริงๆ ต่อให้เป็นเบื้องบนก็คงช่วยอะไรไม่ได้

‘ยังหนุ่มแท้ๆ หน้าตาก็หล่อเหลา เสียดายจัง แต่งงานมีลูกซะแล้ว!’ ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวของหลินซวง ก่อนที่สายตาจะเลื่อนไปหยุดอยู่ที่ต้าเป่า

“พอจะมีปากกาให้ยืมไหมครับ?”

“ปากกาเหรอคะ?”

“ครับ ผมว่าจะจดไว้หน่อย ไม่งั้นเดี๋ยวลืมอะไรขึ้นมาแล้วต้องเสียเวลาวิ่งมาซื้ออีกรอบจะยุ่งเอา”

“ได้เลยค่ะคุณฉิน เชิญทางนี้เลยค่ะ!”

ห้านาทีต่อมา

“ตามนี้ครับ รบกวนคุณหลินคิดเงินให้ที ผมจะจ่ายตอนนี้เลย” ฉินเซียวเก็บปากกาเข้าที่แล้วยื่นกระดาษส่งให้หลินซวง

“คุณฉินคะ ไม่ต้องรีบหรอกค่ะ เดี๋ยวพวกเราจัดของแล้วเอาขึ้นไปส่งให้ที่ห้องก่อน แล้วค่อยลงบัญชีไว้ก็ได้ ไว้ถ้านึกขึ้นได้ว่าขาดอะไร ค่อยมาเคลียร์บิลทีเดียวเลยค่ะ!” ห้องชั้นบนสุดของตึก A01 ไม่เพียงแต่เป็นไฮไลต์ของโครงการนี้ แต่ยังเป็นที่เลื่องลือไปทั่วบริเวณ มีผู้เชี่ยวชาญเคยประเมินราคาไว้ว่าสูงถึงสี่สิบล้านขึ้นไป แถมแค่ค่าตกแต่งภายในก็ปาเข้าไปยี่สิบล้านแล้ว

ในสายตาของหลินซวง คนที่มีปัญญาอยู่ห้องระดับนี้ได้ จะมาโกงเงินแค่ไม่กี่หมื่นของซูเปอร์มาร์เก็ตพวกเธอได้อย่างไรกัน

ส่วนเรื่องที่จะรายงานผู้บริหารเบื้องบนยังไงนั้น หลินซวงไม่กังวลแม้แต่น้อย หากพวกเขารู้เข้า นอกจากจะไม่ตำหนิเธอแล้ว เผลอๆ อาจจะเอ่ยปากชมด้วยซ้ำ การจ่ายเงินเล็กน้อยแลกกับการผูกสัมพันธ์กับอีกฝ่าย ถือว่าคุ้มค่าเกินคุ้ม!

“อย่าเลยครับ คิดเงินไปก่อนดีกว่า เดี๋ยวผมลืมครับ”

“ก็ได้ค่ะคุณฉิน งั้นคุณฉินดื่มน้ำชารอสักครู่นะคะ เดี๋ยวให้พนักงานจัดการคิดเงินให้เรียบร้อยแล้วฉันจะมาบอกค่ะ!” พอเห็นฉินเซียวปฏิเสธ หลินซวงก็รู้สึกผิดหวังนิดหน่อย แต่ด้วยความเป็นมืออาชีพ เธอก็กลับมาทำหน้าปกติได้อย่างรวดเร็ว

“หนูน้อย อยากไปเดินเล่นกับพี่สาวไหมคะ?”

เมื่อหาโอกาสรุกฉินเซียวไม่ได้ หลินซวงจึงเบนเป้าหมายมาที่ต้าเป่าแทน

“ป๊ะป๋า!”

ต้าเป่ายังไม่ได้ตอบรับอะไร แต่กลับหันไปมองฉินเซียวด้วยตาเป็นประกายเต็มไปด้วยความคาดหวัง

“ไปสิ แต่อย่าซนนะ เข้าใจไหม?”

ฉินเซียวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า

“ต้าเป่าสัญญาว่าจะไม่ซนค่ะ!”

ต้าเป่าพยักหน้าหงึกๆ อย่างจริงจัง ทว่าจิตใจลอยล่องไปถึงชั้นวางของในซูเปอร์มาร์เก็ตเรียบร้อยแล้ว