บทที่ 96 สวนลอยฟ้าชั้นดาดฟ้า

“เอ๊ะ ด้านบนยังมีอีกชั้นเหรอ!”

ฉินเซียวเดินสำรวจรอบๆ ไม่นานก็พบเรื่องแปลกใหม่เข้า ในห้องมีบันไดทอดขึ้นไปยังดาดฟ้า

“หรือว่าจะยังมีอีกชั้นจริงๆ?”

พอนึกถึงตรงนี้ เขาก็ส่ายหน้าปฏิเสธความคิดตัวเองทันที

“ไม่ถูกสิ เมื่อกี้เสี่ยวเจิงบอกว่าห้องนี้อยู่ชั้นบนสุดแล้ว ในลิฟต์ฉันก็ดูไม่ผิดแน่ๆ มันจอดที่ชั้นสิบแปดจริงๆ!”

เขากวาดสายตามองห้องโถงแวบหนึ่ง เห็นเพียงป้าหลิวกำลังเก็บกวาดข้าวของ ส่วนต้าเป่าปีนลงมาจากโซฟาแล้วย่องหนีไปเงียบๆ ราวกับกลัวว่าใครจะเห็น สำหรับน้องสองนั้นไม่เห็นเงา ประตูห้องนอนปิดสนิท เธอคงแอบอยู่ในห้องไหนสักห้องเป็นแน่ ฉินเซียวไม่ได้คิดอะไรมาก จึงก้าวขึ้นบันไดไป

“คงเปิดออกไปดาดฟ้าตรงๆ เลยล่ะมั้ง!”

นี่คือสิ่งที่ฉินเซียวพอนึกออกในตอนนี้ เขาเองก็ไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน เมื่อครึ่งเดือนก่อนยังเป็นแค่เด็กจบใหม่ที่เพิ่งก้าวออกจากรั้วมหาวิทยาลัยแท้ๆ

“คิกๆ… ป๊ะป๋าจะไปไหนน้า?”

ในตอนนั้นเอง ประตูห้องนอนห้องหนึ่งก็แง้มออก มีศีรษะกลมๆ ยื่นออกมา จ้องมองแผ่นหลังของฉินเซียวตาแป๋ว พอเขาเดินลับสายตาขึ้นบันไดไป เจ้าตัวเล็กก็พุ่งพรวดออกจากห้อง ไม่ใช่ใครที่ไหน น้องสองนั่นเอง!

“ดาดฟ้าจริงๆ ด้วยแฮะ แต่ดูแปลกตาไปหน่อย!”

พอขึ้นมาด้านบน ฉินเซียวถึงได้พบว่าดาดฟ้าของตึกนี้ถูกกำแพงกั้นแบ่งออกเป็นสองส่วน เดินดูรอบๆ ถึงได้รู้ว่าฝั่งนี้เป็นสวนลอยฟ้า ในแปลงดอกไม้มีดินใส่ไว้พร้อมสรรพ ขาดแค่ลงต้นไม้ใบหญ้าเท่านั้น

“ดีเลย แบบนี้ก็หมดห่วงแล้ว พ่อกับแม่มาหยางเฉิงเมื่อไหร่ ต้องไม่อยากกลับบ้านแน่ๆ!” ฉินเซียวมั่นใจเต็มเปี่ยมว่าสวนลอยฟ้านี้มีที่ทางให้พ่อแม่ได้เพลิดเพลินจนลืมเบื่อชัวร์ๆ!

“แต่เหมือนจะขาดอะไรไปหน่อยนะ?”

ฉินเซียวเงยหน้ามองท้องฟ้า แสงแดดจ้าส่องแยงตาจนเขาต้องรีบยกมือขึ้นบัง

“นึกออกแล้ว!”

ประกายความคิดแวบเข้ามาในหัว ทว่ายังไม่ทันได้คิดต่อให้ละเอียด เสียงฝีเท้าด้านหลังก็ดังขึ้นมาขัดจังหวะ ดึงเขาออกจากภวังค์

“น้องสอง ขึ้นมาได้ยังไงเนี่ย?”

พอเห็นว่าเป็นน้องสอง ฉินเซียวก็ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ มิน่าล่ะเมื่อกี้ในห้องโถงถึงไม่เห็นตัว ที่แท้ก็แอบตามหลังเขามาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

“ฮึ ป๊ะป๋าข้างบนมีความลับอะไรแน่เลย แอบหนีขึ้นมาคนเดียว ไม่พาน้องสองมาด้วย!”

ได้ยินลูกสาวชิงโวยวายใส่ก่อน ฉินเซียวถึงกับหัวเราะไม่ได้ร่ำไห้ไม่ออก ตัวเองยังไม่ทันได้ดุเลย เจ้าตัวเล็กนี่หัวไวชะมัด!

“ซนจริงเชียว!”

เขาย่อตัวลง บีบจมูกน้องสองเบาๆ จากนั้นจึงอุ้มเธอขึ้นแล้วพาเดินลงบันไดไป ตอนเดินออกไปยังไม่ลืมดึงประตูปิด ล็อกกลอนแล้วถอดกุญแจเก็บใส่กระเป๋า

ตอนนี้บนสวนลอยฟ้ายังไม่มีอะไร มีแต่แดดเปรี้ยงๆ ส่องลงมาบนหัว ฉินเซียวไม่วางใจหรอก นิสัยซนเป็นลิงของสองตัวเล็กเนี่ย ถ้าเขาไม่อยู่คงแอบปีนขึ้นมาวิ่งเล่นแน่ๆ ขืนเป็นลมแดดขึ้นมาจะทำยังไง!

“ป๊ะป๋า น้องสองไม่ลงไปนะ!”

น้องสองเพิ่งค้นพบที่เล่นสนุก ยังไม่ทันได้สำรวจทั่ว ป๊ะป๋าก็ดันล็อกประตูเสียแล้ว เธอไม่ยอมแน่นอน ปากน้อยๆ ยื่นเบะทันควัน!

“ไม่ได้ ต่อไปห้ามขึ้นมาเด็ดขาด รอให้ป๊ะป๋าหาคนมาปรับปรุงให้เรียบร้อยก่อน แล้วน้องสองค่อยขึ้นมาเล่น” เขาตีตูดเจ้าตัวเล็กเบาๆ ไปทีหนึ่ง น้องสองสงบลงทันตา น้ำตาคลอเบ้าจวนเจียนจะหยด!

“ใจร้าย น้องสองไม่เล่นกับป๊ะป๋าแล้ว!”

พอลงมาถึงข้างล่าง ฉินเซียวเพิ่งจะวางน้องสองลง เธอก็สะบัดก้นอย่างแง่งอน วิ่งตื๋อเข้าห้องนอนห้องหนึ่งไป เข้าห้องแล้วยังไม่ลืมปิดประตูดังลั่น!

ปัง!

“เถ้าแก่ น้องสองเป็นอะไรไปคะนั่น?”

ป้าหลิวที่เพิ่งเก็บกวาดห้องโถงเสร็จเดินเข้ามาถาม

“ไม่มีอะไรครับ ผมไม่ให้ขึ้นไปเล่นบนดาดฟ้า ก็เลยงอนตุ๊บป่องไปน่ะครับ!”

“เดี๋ยวป้าไปดูให้ค่ะ!”

ป้าหลิวพูดจบก็เตรียมจะเดินไปที่ห้องของน้องสอง

“ครับ อย่าตามใจแกมากนะครับ ป้าหลิว นี่กุญแจดาดฟ้า เก็บไว้ดีๆ นะครับ อีกสองสามวันผมจะหาคนมาปรับปรุงดาดฟ้าใหม่ ช่วงนี้อย่าปล่อยให้สองคนนั้นวิ่งขึ้นไปข้างบนเด็ดขาด” เห็นป้าหลิวก้าวไปได้ไม่กี่ก้าว ฉินเซียวพลันนึกขึ้นได้ จึงเรียกไว้แล้วส่งกุญแจใส่มือให้

“เข้าใจแล้วค่ะเถ้าแก่ ป้าจะจับตาดูไว้ให้ดี!” ป้าหลิวพยักหน้า เธอรู้ว่าเรื่องนี้อันตราย เถ้าแก่ถึงได้กำชับเป็นพิเศษ

“โอเคครับ เดี๋ยวผมจะลงไปซื้อของที่ซูเปอร์มาร์เก็ตข้างล่างหน่อย ต่อไปต้องอยู่ที่นี่เป็นหลัก จะปล่อยให้ห้องว่างเปล่าไม่มีอะไรเลยคงไม่ได้!” ตอนเดินสำรวจเมื่อกี้ เขาเปิดดูทั้งในครัวและตู้เย็นแล้ว โล่งโจ้งไม่มีอะไรสักอย่าง

“เถ้าแก่ ให้ป้าลงไปด้วยช่วยถือของขึ้นมาไหมคะ?”

“ไม่ต้องหรอกครับ รอบนี้ผมซื้อเยอะ ซูเปอร์มาร์เก็ตน่าจะมีบริการส่งถึงห้อง ป้าช่วยดูเจ้าตัวเล็กสองคนอยู่ที่บ้านเถอะครับ อ้อ แล้วห้องนอนแขกห้องนั้นเป็นห้องของป้านะครับ!” ห้องชุดนี้มีห้องเยอะมาก ห้องนอนใหญ่หนึ่งห้อง ห้องว่างอีกสองห้อง แม้แต่ห้องนอนเด็กก็ยังมีถึงสองห้อง แถมยังมีห้องหนังสือกับห้องแต่งตัวให้อีกต่างหาก เรียกได้ว่าครบครันสุดๆ

“รับทราบค่ะเถ้าแก่!”

ป้าหลิวอยากหาอะไรทำใจจะขาด แต่ก็ไม่มีอะไรให้ทำ นอกจากห้องโถงที่ต้าเป่ากับน้องสองเพิ่งรื้อเล่นจนรกเมื่อกี้แล้ว บริเวณอื่นก็สะอาดเอี่ยมอ่อง เห็นได้ชัดว่ามีคนเข้ามาทำความสะอาดอยู่ประจำ ไม่อย่างนั้นพื้นคงไม่เงาวับขนาดนี้

“ป๊ะป๋า รอต้าเป่าด้วย!”

ตอนที่ฉินเซียวเตรียมจะปิดประตูใหญ่ ต้าเป่าก็รีบวิ่งโร่เข้ามา

“ต้าเป่า ป๊ะป๋าแค่ลงไปซื้อของแป๊บเดียว หนูรออยู่ที่บ้านนะลูก” ฉินเซียวลูบผมลูกสาวเบาๆ

“ม่ายเอา ต้าเป่าจะลงไปด้วย!”

ต้าเป่ายืนกรานส่ายหัว สองมือน้อยๆ จับมือของฉินเซียวไว้แน่น

“ก็ได้ ไปกับป๊ะป๋าก็ได้ แต่ต้องเชื่อฟังนะ ห้ามวิ่งซุกซนไปทั่ว ไม่อย่างนั้นคราวหน้าป๊ะป๋าไม่พาไปเที่ยวข้างนอกด้วยแล้วนะ!” เขาแค่จะลงไปซื้อของที่ซูเปอร์มาร์เก็ตในโครงการ มีเด็กตามไปด้วยคนหนึ่ง คอยระวังหน่อยก็ไม่มีปัญหา แต่ถ้าน้องสองตามลงไปด้วยอีกล่ะก็ เขาคงไม่ต้องหยิบจับอะไรกันพอดี มัวแต่วิ่งไล่จับสองตัวป่วน

เพราะกลัวว่าน้องสองจะโผล่ตามออกมาอีก ฉินเซียวจึงรีบพยักหน้า อุ้มต้าเป่าออกไป แล้วดึงประตูปิดตามหลังทันที

“ยายหลิว เมื่อกี้ป๊ะป๋าออกไปแย้วเหยอคะ?”

น้องสองที่แอบอยู่ในห้องดูเหมือนจะได้ยินเสียง จึงรีบแง้มประตูออกมา มองไปทางหน้าประตูใหญ่ด้วยความสงสัย

“ไม่ใช่จ้ะน้องสอง เมื่อกี้ป๊ะป๋าบอกว่าจะให้น้องสองทำงานบ้าน เราไปแอบในห้องนี้กันดีกว่า อย่าให้ป๊ะป๋าเห็น ดีไหมเอ่ย?” ป้าหลิวชี้ไปที่ห้องของตัวเองพลางเอ่ยขึ้น

“อื้อ ป๊ะป๋าใจร้าย จะให้เด็กทำงาน ยายหลิว เราไม่ต้องไปสนใจป๊ะป๋าเลยนะ!”

พอได้ยินว่าจะให้ตัวเองทำงาน น้องสองก็รีบวิ่งดุ๊กดิ๊กนำไปทันที

“ยายหลิว เร็วๆ เข้า ล็อกประตูเยย อย่าให้ป๊ะป๋าเห็นนะ ให้ป๊ะป๋าไปหาพี่ใหญ่แทน คิกๆ…” น้องสองกลอกตาไปมา ไม่รู้ว่าในหัวคิดแผนอะไรอยู่ ถึงได้หัวเราะคิกคักอย่างมีความสุข

“จ้า ให้พี่ใหญ่ไปทำงานเนอะ ส่วนน้องสองมาช่วยยายหลิว ดีไหมคะ?”

“ช่วยยายหลิวทำงานเหยอคะ!”

พอได้ยินว่าตัวเองก็ต้องทำงานด้วย น้องสองก็ก้มหน้าลงทันที

“ฮ่าๆ ยายหลิวล้อเล่นจ้า!”

“จริงเหยอคะ ยายหลิว น้องสองไม่ต้องทำงานเหยอ?”

น้องสองรีบเงยหน้าขึ้น มองป้าหลิวด้วยความสงสัยเต็มหน้า

“จ้ะ น้องสองไม่ต้องทำงานหรอก ยายหลิวทำคนเดียวเอง!”

“ยายหลิว น้องสองช่วยยายหลิวทำงานดีกั่ว ป๊ะป๋าเคยบอกว่า เด็กที่ไม่ช่วยคนอื่นทำงานไม่ใช่เด็กดี!” คราวนี้น้องสองกำหมัดแน่น เบิกตากว้างพูดอย่างมุ่งมั่น

“จริงเหรอจ๊ะ ถ้างั้นน้องสองเป็นเด็กดีจริงๆ เลยนะเนี่ย!”

ป้าหลิววางกระเป๋าเดินทางลง รูดซิปเปิดออก แล้วหยิบเสื้อผ้าที่พับไว้อย่างเรียบร้อยออกมา

“ยายหลิว ให้น้องสองช่วยนะ!”