บทที่ 95 บ้านหลังนี้มูลค่ามหาศาล

“คุณฉิน ทางนี้ครับ!”

รถมาจอดเทียบอยู่หน้าหมู่บ้านหรูระดับไฮเอนด์แห่งหนึ่ง เมื่อเห็น รปภ. สองคนยืนอยู่ตรงประตูและจ้องเขม็งมาทางตน ฉินเซียวจึงหยิบมือถือขึ้นมา เขารู้ดีว่าถ้าไม่มีใครพาเข้าไป คงไม่มีทางผ่านเข้าไปได้แน่

ยังไม่ทันได้กดโทรออก ก็มีคนเคาะกระจกรถเบาๆ ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นเจิงเหวินฮ้าวนั่นเอง

“เสี่ยวเจิง ขึ้นรถสิ!”

ประตูรถเปิดออก ป้าหลิวก็ขยับตัวแบ่งที่นั่งให้

“พี่ชายคนโต คุณคือใครเหรอคะ?”

เมื่อเห็นเจิงเหวินฮ่าวขึ้นรถมา เอ้อร์เป่าก็ทำตัวเป็นหนูน้อยจำไมทันที เธอเบิกตากลมโตจ้องมองเขา

“หนูคือต้าเป่า หรือเอ้อร์เป่าล่ะเนี่ย?”

ก่อนหน้านี้ เจิงเหวินฮ่าวได้รับรู้เรื่องราวบางส่วนของฉินเซียวมาจากปากของประธานใหญ่แล้ว แต่พอมาเห็นเด็กหญิงตัวน้อยสองคนที่หน้าตาเหมือนกันเปี๊ยบ เขากลับแยกไม่ออกเลยสักนิด

“คิกๆ พี่ชาย ลองทายสิคะว่าหนูคือเอ้อร์เป่า หรือต้าเป่าเอ่ย?” ต้าเป่าเองก็นั่งเฉยไม่ไหว ปีนขึ้นไปบนตักของป้าหลิว ดวงตากลมโตกลอกไปมาอย่างมีเล่ห์เหลี่ยม

“หนูคือเอ้อร์เป่าใช่ไหม?”

เจิงเหวินฮ่าวครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วเอ่ยขึ้น

“เจ้าทื่อเอ๊ย พี่ชายทายผิดแล้ว หนูคือต้าเป่าต่างหาก คิกๆ!”

พอเห็นเจิงเหวินฮ่าวทายผิด ต้าเป่าก็ตบมือชอบอกชอบใจ

“อ้าว หนูคือต้าเป่าหรอกเหรอเนี่ย พี่ชายทายผิดจนได้!” เจิงเหวินฮ่าวเกาท้ายทอยแก้เก้อ

“เอาละ ต้าเป่า เอ้อร์เป่า พี่เขามีธุระจะคุยกับป๊ะป๋า อย่าเพิ่งซนกันนะ!”

“ก็ได้ค่ะ ป๊ะป๋า!”

“รับทราบค่ะ ป๊ะป๋า!”

เจ้าตัวเล็กสองคนมีปฏิกิริยาไม่เหมือนกัน ต้าเป่าขานรับคำหนึ่งแล้วก็นั่งลงเรียบร้อย แต่เอ้อร์เป่ากลับต่างออกไป ดวงตากลมโตกลอกไปมา แอบชำเลืองมองฉินเซียวแวบหนึ่ง ไม่รู้ว่าในหัวกำลังคิดแผนอะไรอยู่

“คุณฉิน ขับตรงไปที่โซนบีได้เลยครับ!”

พอมีเจิงเหวินฮ่าวคอยนำทาง รถก็แล่นเข้าสู่หมู่บ้านได้อย่างราบรื่น ฉินเซียวมองผ่านกระจกรถ สำรวจบรรยากาศในโครงการแล้วพยักหน้าอย่างพึงพอใจ สภาพแวดล้อมที่นี่มีพื้นที่สีเขียวร่มรื่น เหมาะสำหรับคนแก่มาอยู่อาศัยเป็นพิเศษ

“โอเค!”

หลังจากเข้ามาในโครงการ ภายใต้การชี้ทางของเจิงเหวินฮ่าว รถก็แล่นลงไปยังที่จอดรถชั้นใต้ดิน วนไปครึ่งรอบก่อนจะเข้าจอดที่ช่องจอดรถช่องหนึ่ง

“คุณฉินครับ ที่จอดรถสองช่องนี้เป็นของคุณทั้งหมดเลยครับ!”

หลังจากลงมาจากรถ เจิงเหวินฮ่าวก็ชี้ไปยังที่จอดรถสองช่องที่อยู่ติดกันแล้วพูดขึ้น

“รวมช่องนี้ด้วย ก็คือเป็นของผมทั้งสามช่องเลยเหรอ?”

การใช้ชีวิตในเมืองใหญ่ หากบอกว่าเรื่องบ้านมีความสำคัญเป็นอันดับหนึ่ง เรื่องที่จอดรถก็ติดอันดับต้นๆ เช่นกัน เมื่อระดับความเป็นอยู่ของผู้คนพัฒนาขึ้น แทบทุกบ้านต่างก็มีรถยนต์ส่วนตัว ที่จอดรถจึงกลายเป็นสิ่งหายากและตึงมือมาก

“ใช่ครับ!”

เจิงเหวินฮ่าวพยักหน้า ในแววตาฉายประกายความอิจฉาออกมาแวบหนึ่ง ที่จอดรถของที่นี่ช่องหนึ่งตกราคาตั้งหลายแสนหยวน

“ฮ่าๆ มีที่จอดรถเยอะขนาดนี้ ดูท่าฉันคงต้องซื้อรถเพิ่มอีกสักสองคันแล้วล่ะ!”

“ป๊ะป๋า จะซื้อรถอีกแล้วเหรอคะ เอ้อร์เป่าไปด้วย!”

เอ้อร์เป่าเพิ่งก้าวลงมาจากรถ ขาแทบยังยืนไม่ทันมั่นคง พอได้ยินว่าจะซื้อรถก็กระโจนพุ่งเข้าใส่ฉินเซียวทั้งตัว

“เอ้อร์เป่า ระวังหน่อยสิ!”

ฉินเซียวรับตัวลูกสาวไว้ได้ทัน ก่อนจะตีเบาๆ เข้าที่ก้นของเธอทีหนึ่ง เมื่อกี้ถ้าไม่ใช่เพราะเขาไหวตัวทัน มีหวังได้ล้มก้นกระแทกแน่

“คิกๆ!”

เมื่อครู่ยังทำหน้าตาตื่นกลัวอยู่แท้ๆ แต่พอฉินเซียวรับตัวไว้ได้ ใบหน้าของเอ้อร์เป่าก็กลับมาเปื้อนยิ้มอีกครั้ง

“เฮ้อ!”

เห็นแบบนั้น ฉินเซียวก็ได้แต่หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก ไม่รู้จะพูดอะไรกับเธอดี

“คุณฉินครับ เชิญตามผมมาทางนี้เลยครับ ห้องของคุณอยู่ชั้นบนสุด”

“ครับ นำทางได้เลย!”

เขาอุ้มเอ้อร์เป่าขึ้นมา ไม่ยอมให้วิ่งซนอีก ฉินเซียวเดินตามหลังไป ส่วนต้าเป่านั้นเขาค่อนข้างเบาใจกว่า

“ป๊ะป๋า ปล่อยหนูลงนะ!” พอเห็นต้าเป่าหันมาทำหน้าทะเล้นใส่ เอ้อร์เป่าก็ดิ้นขลุกขลักอยากจะลง

“อยู่นิ่งๆ เลย อยากให้ป๊ะป๋าตีก้นหรือไง!”

“ไม่เอาหรอก!”

ติ๊ง!

ไม่นานลิฟต์ก็ขึ้นมาถึงชั้นบนสุด เอ้อร์เป่าที่กำลังเบะปาก พอเห็นประตูลิฟต์เปิดออกก็เริ่มดิ้นอีกรอบ

“ป๊ะป๋า เอ้อร์เป่าจะลง สัญญาจะเป็นเด็กดี!”

ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิด ต้าเป่าก็วิ่งปรู่ออกไปเป็นคนแรก แถมยังไม่ลืมหยุดยืนแล้วส่ายก้นดุ๊กดิ๊กโชว์อีกต่างหาก

“จริงเหรอ?”

เมื่อกี้เพิ่งได้ยินจากเจิงเหวินฮ่าวว่า ชั้นบนสุดนี้มีห้องเขาเพียงห้องเดียว

“อื้อ!”

เวลานี้ ไม่ว่าเขาจะพูดอะไร เอ้อร์เป่าก็พยักหน้ารับไว้ก่อนทั้งนั้น

“คิกๆ!”

เป็นไปตามคาด พอฉินเซียวปล่อยตัวลง เอ้อร์เป่าก็พุ่งพรวดออกไปทันที

“เอ้อร์เป่า ช้าๆ หน่อย!”

ก้าวออกจากลิฟต์ มองดูสภาพแวดล้อมรอบๆ ฉินเซียวถึงค่อยเบาใจ

“คุณฉินครับ ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ มีปัญหาอะไรโทรหาเบอร์นี้ได้เลยครับ!”

เมื่อมาถึงจุดหมาย เจิงเหวินฮ่าวก็หยิบนามบัตรใบหนึ่งยื่นให้ฉินเซียวอย่างนอบน้อม

“ไม่เข้าไปดื่มน้ำสัก…”

ฉินเซียวพูดตามมารยาทไปได้ครึ่งคำ ก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองก็เพิ่งเคยมาเป็นครั้งแรกเหมือนกัน

“ไม่เป็นไรครับ ทางท่านประธานยังมีงานให้ผมต้องไปจัดการต่อ!”

“ได้ครับ ขอบคุณมากนะ”

เขาพยักหน้ารับ พลิกดูนามบัตรไปมา มันเป็นนามบัตรธรรมดาๆ ใบหนึ่ง ด้านบนมีเบอร์โทรศัพท์ของผู้จัดการนิติบุคคลของโครงการนี้

แปะๆ!

“ป๊ะป๋า รีบเปิดประตูเร็วเข้า!”

“ป๊ะป๋า รีบเปิดประตูเร็วเข้า!”

พ้นจากลิฟต์มาเป็นทางเดินยาวไม่กี่เมตร เจ้าตัวเล็กทั้งสองคนวิ่งไปเกาะหน้าประตูใหญ่ ใช้สองมือน้อยๆ ตบประตูเสียงดัง อยากจะเข้าไปข้างในใจจะขาด!

“จ้าๆ ไม่ต้องตบแล้ว ป๊ะป๋าเปิดเดี๋ยวนี้แหละ!”

ฉินเซียวล้วงกุญแจออกมาจากกระเป๋า เสียบเข้าไปในรูกุญแจ

แกร๊ก!

ประตูสแตนเลสบานใหญ่เปิดออก สองตัวเล็กที่เฝ้ารออยู่ข้างๆ ก็แทบรอไม่ไหว พุ่งตัวเข้าไปข้างในทันที ฉินเซียวตั้งท่าจะห้าม แต่ก็กลัวลูกจะสะดุดล้ม มือที่เพิ่งยื่นออกไปจึงต้องชักกลับมา

“ว้าว ป๊ะป๋า ข้างในกว้างจังเลย!”

“คิกๆ!”

อย่าว่าแต่ลูกสาวทั้งสองคนเลย แม้แต่ฉินเซียวพอเห็นภาพข้างใน แววตาก็ยังฉายประกายตกตะลึง อ้าปากค้างน้อยๆ

“นี่บ้านฉันจริงๆ เหรอเนี่ย?”

ตรงข้ามประตูใหญ่คือโถงทางเข้า พอเดินเลี้ยวไปไม่กี่ก้าว เบื้องหน้าก็คือห้องนั่งเล่นโถงสูงแบบเปิดโล่ง การตกแต่งภายในมีแต่คำว่าหรูหราอลังการเท่านั้นที่พอบรรยายได้ ปกติฉินเซียวเคยเห็นแค่ในหนังเท่านั้น

“นี่บ้านของเถ้าแก่เหรอเนี่ย หรูเกินไปแล้ว!”

คนที่ตกตะลึงไม่ได้มีแค่ฉินเซียว ป้าหลิวที่ลากกระเป๋าเดินทางตามเข้ามา สีหน้ายิ่งดูตื่นตะลึงโอเวอร์กว่าเสียอีก

“ต่อไปฉันต้องอยู่ที่นี่จริงๆ เหรอเนี่ย?” ป้าหลิวลากกระเป๋าเดินทื่อๆ พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างเหม่อลอย

“หลังนี้มันต้องราคาเท่าไหร่กันนะ?”

ตั้งแต่ได้ระบบมา ฉินเซียวก็เคยเพ้อฝันว่าตัวเองจะมีบ้านสักหลัง แต่ตอนนี้เขาเพิ่งรู้ตัวว่า ตอนนั้นยังจินตนาการน้อยไปด้วยซ้ำ

วินาทีนี้ ฉินเซียวถึงได้เข้าใจอย่างแท้จริงว่า คำว่า ‘ตระกูลเศรษฐี’ มันเป็นยังไง

“บ้านดีขนาดนี้ ถ้าให้พ่อกับแม่มาอยู่ พวกท่านจะชินไหมเนี่ย?” ขนาดเป็นตัวเขาเอง กว่าจะปรับตัวให้คุ้นกับที่นี่ได้ ก็คงต้องใช้เวลาสักพักใหญ่

“จะคิดมากไปทำไม ดูสิว่ามีกี่ห้องก่อนดีกว่า!”

เขากวาดตามองห้องนั่งเล่น ลูกสาวทั้งสองคนกำลังกระโดดเล่นอยู่บนโซฟา เจอของเล่นใหม่เข้าให้เลยดีอกดีใจกันใหญ่ ฉินเซียวไม่ได้เข้าไปห้าม กะว่าจะเดินสำรวจให้ทั่วสักรอบก่อน

“แย่แล้วสิ!”

พอป้าหลิวดึงสติกลับมาได้ สีหน้าก็ดูย่ำแย่ขึ้นมาทันที นางคิดในใจว่าบ้านใหญ่โตขนาดนี้ ลำพังตัวคนเดียวจะเก็บกวาดไหวได้ยังไง

“คิกๆ!”

ข้างหูแว่วเสียงหัวเราะของสองตัวเล็ก นางหันขวับไปมอง แค่เผลอแป๊บเดียว ข้าวของที่เคยวางเป็นระเบียบเรียบร้อยก็ถูกทั้งคู่รื้อลงมาโยนทิ้งบนพื้นเสียแล้ว

“เหนื่อยก็ช่างมันเถอะ!”

วางกระเป๋าเดินทางชิดไว้ข้างกำแพง นางก็เดินเข้าไปเริ่มเก็บกวาด ก้มลงหยิบหมอนอิงสองสามใบบนพื้นขึ้นมา

“เอ้อร์เป่า ป๊ะป๋าจะตีก้นพวกเราไหมอะ?”

พอเห็นป้าหลิวเริ่มเก็บของ ต้าเป่าก็ชะงัก ตาคู่โตกลอกมองไปทั่ว กำลังมองหาฉินเซียว

“อ๊ะ ป๊ะป๋าจะตีพวกเราเหรอ!”

เอ้อร์เป่ารีบชะงักมือทันควัน ในอ้อมแขนยังกอดหมอนอิงค้างไว้อยู่ใบหนึ่ง

“ใช่สิ พวกเราทำที่นี่รกไปหมดแล้ว!”

“ต้าเป่า เอ้อร์เป่าจะไปฉี่แล้ว!”

ยังไม่ทันที่ต้าเป่าจะได้ตอบอะไร เอ้อร์เป่าก็รีบวางหมอนทิ้ง แล้ววิ่งแจ้นหนีไปอีกทางหน้าตาเฉย