บทที่ 94 ปิดร้านหนึ่งวัน

“เกิดอะไรขึ้นเนี่ย ถึงเวลานี้แล้วทำไมข้างนอกไม่มีคนต่อคิวเลย?”

“แปลกจัง วันนี้คนหายไปไหนกันหมด?”

เช้าวันนี้ ภาพชินตาบนเกาะฉางโจวกลับอันตรธานหายไป ลูกค้าบางคนที่มาสาย พอเห็นภาพตรงหน้าต่างก็ทำหน้าเหวอเหมือนกันหมด

“หน้าร้านเหมือนมีอะไรติดอยู่ด้วยนะ?”

ลูกค้าทุกคนที่เดินมาถึง ต่างเห็นป้ายตั้งอยู่ตรงทางเข้า บนนั้นมีกระดาษสีแดงแผ่นหนึ่งแปะไว้

【ร้านอาหารหยุดบริการหนึ่งวัน ร้านน้ำชายังคงเปิดตามปกติ!】

“มิน่าล่ะ ฉันก็ว่าทำไมฝั่งร้านน้ำชาคนถึงไปต่อคิวกันเยอะขนาดนั้น ที่แท้ก็เพราะอย่างนี้นี่เอง ไม่ได้การละ ฉันต้องรีบไปต่อคิวบ้าง วันไหนไม่ได้กินของร้านอาหารตระกูลฉิน มันรู้สึกเหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่างทั้งวันเลย!” ลูกค้าที่เพิ่งได้สติชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบหันหลังวิ่งกรูไปต่อท้ายแถวทันที

เมื่อเทียบกับร้านอาหารแล้ว ร้านน้ำชายังห่างชั้นอยู่พอสมควร เจิ้งหมิงหล่างกับสิงจื้อหย่วนพัฒนาฝีมือจนถึงระดับนี้ได้ในเวลาสั้นๆ ก็นับว่าเก่งมากแล้ว หากคิดจะสำเร็จวิชาจริงๆ คงต้องใช้เวลาอีกสักพัก

“ขายดีเป็นเทน้ำเทท่าขนาดนี้ วันหนึ่งน่าจะฟันกำไรเป็นหมื่น เถ้าแก่ฉินนี่ใจถึงชะมัด!”

“หมื่นเดียวเหรอ คุณประเมินชาวหยางเฉิงต่ำไปแล้ว เผลอๆ มากกว่านั้นหลายเท่าตัว!”

“ซี้ด ถ้าอย่างนั้นก็หลายหมื่นเลยสิเนี่ย เงินที่เขาหาได้แค่วันเดียว ฉันทำงานทั้งปียังหาไม่ได้เลย คนเรานี่มันเปรียบกันไม่ได้จริงๆ!”

“พี่ชาย ทำงานอะไรเนี่ย รายได้แย่ขนาดนั้นเลยเหรอ ส่วนฉันก็พอไหว เดือนหนึ่งเฉียดหมื่น ไม่อย่างนั้นคงใช้ชีวิตอยู่ในหยางเฉิงไม่รอดแน่!” ค่าครองชีพในเมืองใหญ่สูงลิบลิ่ว แค่ค่าเช่าห้องอย่างเดียวก็มีคนไม่รู้กี่มากน้อยที่แบกรับไม่ไหว ตอนยังไม่สร้างครอบครัวก็ยังพอทน แต่พอมีลูกมีเมียขึ้นมา ความกดดันนี่หนักยิ่งกว่าเขาไท่ซานเสียอีก!

“ไม่เป็นไรหรอก ฉันกะมาทำงานชิลๆ เงินเดือนจะมีหรือไม่มีก็ช่าง ที่บ้านเขายกตึกให้ฉันเก็บค่าเช่าตึกหนึ่งน่ะ!”

“แค่กๆ!”

ชายคนที่เพิ่งทำหน้าเห็นอกเห็นใจเมื่อครู่ถึงกับสำลักน้ำลายจนเกือบแย่ ที่แท้ตัวตลกก็คือตัวเขาเองนี่หว่า

…

วันนี้ร้านอาหารตระกูลฉินหยุดหนึ่งวัน ดูเหมือนจะกระทบลูกค้าไม่น้อย บางคนถึงกับยอมสลับวันหยุดหรือลางานมาเพื่อวันนี้โดยเฉพาะ แต่เรื่องพวกนั้นไม่ได้เกี่ยวกับฉินเซียวเลย หลังจากลูกสาวสองคนตื่นนอน เขาก็ขับรถพาพวกเธอตรงไปยังเมืองมหาวิทยาลัย โดยมีป้าหลิวซึ่งเป็นพี่เลี้ยงนั่งมาในรถด้วย

“ป๊ะป๋า เรากัมลังจะไปหนายเหรอคะ ออกไปเที่ยวเล่นช่ายมั้ย?”

ต้าเป่าลุกขึ้นยืน แก้มแทบจะแนบติดกระจกหน้าต่างรถ บนใบหน้ามีรอยยิ้มสดใสอยู่ตลอดเวลา

“คิกๆ… ป๊ะป๋า จะพาพวกเราไปสวนสะหนุกเหยอคะ?”

พอสบโอกาสตอนป้าหลิวไม่ทันระวัง เอ้อร์เป่าก็ไถลตัวลงมาจากเบาะนั่ง ยื่นหัวกลมๆ มุดเข้ามาทางเบาะคนขับ

“เอ้อร์เป่า นั่งดีๆ ทำแบบนี้อันตรายมากนะ ถ้ายังซนแบบนี้อีก ป๊ะป๋าจะพาหนูกลับบ้านเดี๋ยวนี้เลย!” น้ำเสียงของฉินเซียวจริงจังขึ้นมา หากเบรกกะทันหัน เอ้อร์เป่าต้องทรงตัวไม่อยู่จนอาจหัวกระแทกได้

“ป๊ะป๋า เอ้อร์เป่ายู้แย้วค่ะ!”

พอได้ยินว่าจะโดนพากลับ เอ้อร์เป่าก็เบะปาก แม้ในใจจะไม่ยอมแค่ไหน ก็ยังยอมกลับไปนั่งที่เบาะแต่โดยดี

“เถ้าแก่ ป้าขอโทษด้วยนะคะ!”

“ป้าหลิว อย่าเกรงใจไปเลยครับ เด็กสองคนนี้ซนแค่ไหนใครๆ ก็รู้ ไม่ใช่ความผิดของป้าหรอกครับ!”

ทุกครั้งที่ลูกสาวสองคนเริ่มป่วน ป้าหลิวจะต้องเอ่ยปากขอโทษเขาทุกที ตัวฉินเซียวไม่ได้ติดใจอะไร แต่ป้าหลิวน่ะสิที่คิดมาก อายุขนาดนี้แล้วอุตส่าห์หางานดีๆ แบบนี้ได้ ในหัวแทบจะคิดแต่เรื่องทำงานให้ดีอยู่ตลอดเวลา เพราะกลัวเหลือเกินว่าจะเกิดความผิดพลาดจนตกงาน

“คิกๆ… เอ้อร์เป่าม่ายดื้อ ม่ายเชื่อฟัง โดนป๊ะป๋าดุเยย ต้าเป่าเป็นเด็กดีที่สูด ป๊ะป๋าช่ายมั้ยคะ!”

ต้าเป่านี่หาจังหวะเก่งจริงๆ แทบจะสอดแทรกได้ทุกช่อง พอนั่งลงบนเบาะเรียบร้อยก็เชิดคางกลมๆ ขึ้นมาราวกับไก่ชนตัวน้อยที่เพิ่งชนะศึก

“ใช่แล้วจ้ะ ต้าเป่าเป็นเด็กดีที่สุด ต้องนั่งให้เรียบร้อยนะ ไม่อย่างนั้นป๊ะป๋าก็จะส่งหนูกลับไปด้วย แล้ววันหลังจะไม่พาออกมาข้างนอกอีกเลย!”

“อื้อ ป๊ะป๋า ต้าเป่านั่งเรียบร้อยมั่กๆ ม่ายเหมือนเอ้อร์เป่าหรอก!”

“ฮึ ต้าเป่า เอ้อร์เป่าม่ายเล่นกะต้าเป่าแย้ว!”

เอ้อร์เป่าสะบัดหน้าหนีไปอีกทาง ปากเล็กๆ ที่ยื่นออกมาแทบจะแขวนกาน้ำมันได้อยู่รอมร่อ หยาดน้ำตาเริ่มรื้นในเบ้าตา ดวงตาทั้งสองข้างจ้องมองทิวทัศน์ริมทางที่แล่นผ่านไป ดูแล้วช่างน่าสงสารจับใจในสายตาคนนอก

“เถ้าแก่คะ พวกเรากำลังจะไปไหนกันเหรอคะ?”

ป้าหลิวยังคงไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน เช้าวันนี้พอมาทำงาน เถ้าแก่ก็เรียกให้เธอขึ้นรถ จากนั้นก็แวะไปที่บ้านของเธอ เพื่อบอกให้เธอเก็บเสื้อผ้าที่ใส่ประจำติดตัวมาเพิ่มอีกหลายชุด

ในเมื่อไม่รู้ต้นสายปลายเหตุ เธอจึงได้แต่แอบเดาไปเรื่อย คิดว่าเถ้าแก่จะพาลูกสาวสองคนไปเที่ยว และอย่างน้อยคงต้องไปกันหลายวัน

“ร้านอาหารขาดเถ้าแก่ไม่ได้ไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมถึงยังออกไปข้างนอกตั้งหลายวันล่ะ?”

นี่คือสิ่งที่เธอสงสัยอยู่ในใจ อดทนอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดก็อดใจถามออกมาไม่ได้

“ไปเมืองมหาวิทยาลัยครับ!”

ฉินเซียวก้มมองโทรศัพท์มือถือแวบหนึ่ง หน้าจอแสดงสายเรียกเข้า มีคนโทรเข้ามาพอดี

“ผมขอรับสายก่อนนะครับ!”

“ได้ค่ะ เถ้าแก่ตามสบายเลยค่ะ!”

พอได้ยินเสียงโทรศัพท์ ป้าหลิวก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ เธอรู้ดีว่าสายที่โทรหาเถ้าแก่นั้นจะต้องเป็นเรื่องสำคัญแน่นอน

“เถ้าแก่ฉิน ผมเจิงเหวินฮ่าวครับ!”

ทันทีที่กดรับสาย ก็มีเสียงชายหนุ่มดังขึ้น

“เหวินฮ่าวนี่เอง นายถึงแล้วเหรอ?”

“เถ้าแก่ฉิน พวกผมพักอยู่ที่นี่อยู่แล้วครับ!”

เจิงเหวินฮ่าวที่อยู่อีกฟากของสายชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงปกติ

“ฉันเกือบลืมไปเลย พี่ชวีมาพักอยู่ที่เมืองมหาวิทยาลัยช่วงนี้นี่เอง รบกวนนายรอสักครู่นะ อีกสิบนาทีก็ถึงแล้ว!”

ฉินเซียวเพิ่งนึกขึ้นได้ถึงเรื่องที่ชวีเจิ้งผิงเคยบอกไว้ก่อนหน้านี้

“เถ้าแก่ฉิน ไม่ต้องรีบครับ ปลอดภัยไว้ก่อน!”

“เดี๋ยวเจอกันนะ!”

ตู๊ดๆ!

“ป้าหลิวครับ เมื่อกี้เราคุยกันถึงไหนแล้วนะ?”

หลังจากวางสาย ฉินเซียวก็เอียงหน้ากลับมาถาม

“เถ้าแก่คะ ไม่มีอะไรแล้วค่ะ!”

ถึงตอนนี้ ป้าหลิวเปลี่ยนใจแล้ว เธอคิดว่าไม่ควรถามเซ้าซี้ พอไปถึงที่หมายเดี๋ยวก็รู้เอง!

“ผมนึกออกแล้ว แถวเมืองมหาวิทยาลัยมีบ้านอยู่หลังหนึ่ง วันนี้เลยแวะมาดู กะว่าจะย้ายเข้ามาอยู่ช่วงนี้แหละครับ หลังจากนี้ป้าหลิวคงไม่ได้กลับบ้านบ่อยๆ แล้วนะ!”

“ไม่เป็นไรเลยค่ะเถ้าแก่ งานของป้าคือเป็นพี่เลี้ยงอยู่แล้วค่ะ!”

ป้าหลิวถึงกับอึ้งไปเล็กน้อย ไม่นึกเลยว่าตัวเองจะเดาผิดไปหมด เถ้าแก่ไม่ได้พาลูกสาวสองคนออกไปเที่ยว แต่กำลังจะย้ายบ้านต่างหาก มิน่าล่ะถึงบอกให้เธอเอาเสื้อผ้าติดตัวมาด้วย

“ถ้าวันไหนไม่มีอะไร ป้าหลิวก็แวะกลับไปได้นะครับ!”

“เถ้าแก่คะ ไม่ต้องหรอกค่ะ!”

ป้าหลิวส่ายหน้า ร้านของเถ้าแก่อยู่ใกล้กับที่พักของเธอ จะแวะกลับไปเมื่อไหร่ก็ย่อมได้ ทว่ามีเรื่องหนึ่งที่น่าเสียดาย หลังจากนี้คงไม่ได้หอบของกินอร่อยๆ กลับไปให้คนที่บ้านอีกแล้ว ปกติพอเลิกงาน เธอมักจะได้หิ้วกับข้าวที่เหลือจากร้านกลับไป คนที่ลำบากใจคงไม่ใช่ตัวเธอ แต่เป็นตาเฒ่ากับลูกชายที่บ้านต่างหาก พอกินอาหารของร้านอาหารตระกูลฉินจนเคยตัวแล้ว ให้ไปกินอย่างอื่นก็แทบกลืนไม่ลงจริงๆ

“คนเราอย่าโลภมาก ไม่มีก็คือไม่มี!”

ทั้งสองคนไม่ได้พูดเรื่องนี้กันต่อ ฉินเซียวตั้งหน้าตั้งตาขับรถ พลางมองภาพความซุกซนของลูกสาวทั้งสองผ่านกระจกมองหลัง มุมปากยกยิ้มขึ้นมาด้วยความเอ็นดู

“บ้านที่พี่ชวีให้มา หน้าตาจะเป็นแบบไหนกันแน่นะ?”

อีกไม่กี่นาทีก็จะถึงแล้ว ฉินเซียวที่เมื่อครู่ยังใจนิ่งๆ พอคิดขึ้นมาได้ว่าตัวเองกำลังจะมีบ้านเป็นของตัวเอง ก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที!

“ถ้ามีห้องเยอะ ปีหน้าก็รับพ่อกับแม่มาอยู่ด้วยกันซะเลย พอน้องชายกับน้องสาวสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ ที่บ้านก็ไม่มีใครแล้ว มีเจ้าตัวเล็กสองคนนี้อยู่ ทั้งสองคนก็น่าจะอยู่ติดบ้านได้!” ฉินเซียวหันไปมองต้าเป่ากับเอ้อร์เป่า หากไม่มีเด็กๆ สองคนนี้ ต่อให้พ่อแม่ขึ้นมาหา อย่างมากก็คงอยู่แค่ประเดี๋ยวประด๋าวแล้วก็ขอกลับไป คงทนอยู่ยาวไม่ได้แน่!