บทที่ 93 มอบบ้านให้หลานสาวตัวน้อย

หนึ่งทุ่มครึ่ง

“คุณอาชวี สวัสดีค่ะ!”

พี่ใหญ่โผล่หัวกลมๆ ออกมาจากด้านหลังฉินเซียว ดวงตากลมโตกลอกไปมาอย่างมีชีวิตชีวา

“พี่ใหญ่ กินข้าวหรือยังล่ะ?” เมื่อเห็นท่าทางฉลาดแกมโกงแสนน่ารักของพี่ใหญ่ ชวีเจิ้งผิงก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้

“กินแย้ว คุณอาชวียังไม่กินเหยอ ป๊ะป๋าบอกว่ากินข้าวดึกๆ ม่ายดีต่อสุขภาพนะ!” พี่ใหญ่เอียงหัวเล็กๆ ตาเบิกกว้างจ้องมองชวีเจิ้งผิง

“งั้นเหรอ พี่ใหญ่เก่งจังเลย เรื่องนี้ก็รู้ด้วย!” ชวีเจิ้งผิงยื่นมือไปลูบผมของพี่ใหญ่อย่างอ่อนโยน

“แน่อยู่แย้ว ฉลาดกว่าน้องสองอีก น้องสองเอาแต่ป่วน!” พูดจบ พี่ใหญ่ก็เหลียวซ้ายแลขวาสำรวจไปรอบๆ

“พี่ใหญ่ มองหาอะไรอยู่เหรอ?”

เห็นท่าทางแบบนั้น ชวีเจิ้งผิงก็อดไม่ได้ที่จะแกล้งแหย่เธอ

“พี่ใหญ่ม่ายได้มองอะไรสักหน่อย คุณอาชวีตาฝาดแย้ว!” พี่ใหญ่หลบสายตา มือเล็กๆ สองข้างโบกไปมาเป็นพัลวัน

“อย่างนั้นเหรอ เอ๊ะ น้องสองก็มาด้วยนี่!”

“น้องสอง… คุณอาชวี ยายหลิวเรียกพี่ใหญ่แย้ว คุณอากินข้าวไปก่อนนะ…”

พอได้ยินว่าน้องสองก็อยู่ที่นี่ พี่ใหญ่ก็รีบหันหลังเตรียมเผ่นทันที เธอเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็กวาดสายตามองรอบๆ อีกครั้ง ถึงได้รู้ว่าตัวเองโดนหลอกเข้าให้แล้ว เธอหยุดฝีเท้า จ้องชวีเจิ้งผิงตาเขม็งแล้วยู่ปากน้อยๆ ขึ้นมา ท่าทางแบบนี้ทำเอาคนเห็นอยากจะยื่นมือไปหยิกแก้มยุ้ยๆ เสียจริง

“คุณอาชวี คนนิสัยไม่ดี หลอกพี่ใหญ่!”

“ป๊ะป๋า คุณอาชวีแกล้งพี่ใหญ่ ตีก้นเยย!” พี่ใหญ่วิ่งกลับไปหาฉินเซียว เกาะแขนเขาแล้วออดอ้อนยกใหญ่

“ป๊ะป๋ารู้แล้ว เดี๋ยวจะตีก้นคุณอาชวีให้นะ พี่ใหญ่ไปเล่นเองก่อน ป๊ะป๋ายังมีเรื่องต้องคุยกับคุณอาชวีครับ” ฉินเซียวยื่นมือไปจัดทรงผมที่ยุ่งเหยิงของลูกสาวให้เข้าที่

“อื้อ ป๊ะป๋าต้องตีแรงๆ เยยนะ พี่ใหญ่ไปแย้ว บ๊ายบายคุณอานิสัยไม่ดี!” ว่าแล้วพี่ใหญ่ก็พยักหน้ารับอย่างหนักแน่น ชูกำปั้นน้อยๆ โบกไปมาในอากาศ ก่อนจะวิ่งหนีไปก็ยังไม่ลืมหันมาแลบลิ้นปลิ้นตาใส่ชวีเจิ้งผิง

“ไม่สุภาพเลย พูดกับคุณอาชวีแบบนี้ได้ยังไง!” ฉินเซียวตีเผียะเบาๆ ไปที่ก้นของพี่ใหญ่

“คิกๆ… ป๊ะป๋าตีไม่โดนหรอก!” ตอนที่ฝ่ามือของฉินเซียวจะฟาดลงมา พี่ใหญ่ก็เบี่ยงตัวหลบได้อย่างว่องไว แล้วกระโดดโลดเต้นวิ่งออกไปทันที

“ฮ่าๆ!”

ท่าทางของพี่ใหญ่ทำเอาผู้ใหญ่ทั้งสองคนหัวเราะออกมาพร้อมกัน

“พี่ชวี มาถึงทำไมไม่บอกกันล่วงหน้าสักคำล่ะครับ!”

ตอนที่เฉินเหวินหลินรายงาน เขาก็ไม่ได้บอกว่าชวีเจิ้งผิงอยู่ที่นี่ ฉินเซียวง่วนอยู่กับงานจนเพิ่งจะรู้เรื่องเอาป่านนี้เอง

“คนกันเองทั้งนั้น ระหว่างเราไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นหรอก เออ จริงสิ ลืมบอกนายไปเลยว่าช่วงหลังจากนี้พี่คงจะมาพักอยู่แถวเมืองมหาวิทยาลัยสักพัก เพิ่งคิดได้เมื่อกี้ว่าปกติจะดื่มชาแต่ไม่มีคนนั่งเป็นเพื่อนมันน่าเบื่อเกินไป บ้านหลังนี้พี่ยกให้นายนะ!” หลังจากหาเหตุผลได้แล้ว ชวีเจิ้งผิงก็หยิบกุญแจสองสามดอกออกมาวางไว้ตรงหน้าฉินเซียว

“พี่ชวี แบบนี้ไม่ได้นะครับ!”

ราคาบ้านแถวเมืองมหาวิทยาลัยช่วงนี้ฉินเซียวพอจะสืบดูมาบ้าง ราคาปกติก็อยู่ที่หนึ่งหมื่นกว่าหยวนต่อตารางเมตรแล้ว ระดับบ้านที่ชวีเจิ้งผิงเอามามอบให้ย่อมไม่มีทางต่ำกว่าราคานี้แน่ อย่างน้อยๆ ต้องตารางเมตรละหมื่นห้าขึ้นไป คิดจากพื้นที่ห้องขนาดเล็กที่สุด หลังหนึ่งก็ต้องหลักล้านกว่าหยวนแล้ว!

“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ นี่เป็นของแถมที่ติดมาตอนซื้อหุ้นคราวก่อน ตอนนั้นพี่ดันสะเพร่าลืมไปเอง ถ้าไม่ใช่เพราะคิดจะมานอนพักแถวนี้สักสองสามวันก็คงนึกไม่ออกไปตลอด ทำไม ยังจะเกรงใจพี่อีกเหรอ ขืนนายเป็นแบบนี้นะ วันหลังพี่คงไม่กล้ามากินข้าวที่นี่แล้ว!” ชวีเจิ้งผิงเลื่อนกุญแจไปข้างหน้าเบาๆ พลางหยิบกาชาบนโต๊ะมารินเติมลงในถ้วยของทั้งสองคนจนเต็ม

ในเวลานี้ ชวีเจิ้งผิงรู้สึกผ่อนคลายไปทั้งตัว เขาเริ่มตระหนักแล้วว่าหลังจากนี้จะมัวแต่ก้มหน้าก้มตาหาเงินอย่างเดียวไม่ได้ ต้องหาเวลาพักผ่อนบ้าง

“เอาเถอะครับ ขอบคุณพี่ชวีมากนะครับ!”

ฉินเซียวรู้ดีว่าหากตนปฏิเสธอีก ชวีเจิ้งผิงอาจจะไม่มากินข้าวที่นี่จริงๆ ก็ได้

“แบบนี้ค่อยคุยกันรู้เรื่องหน่อย หลานสาวตัวน้อยทั้งสองคนของพี่ควรจะได้อยู่ในสภาพแวดล้อมที่ดี อยู่ในห้องแคบๆ แบบนั้นมันไม่เหมาะกับเด็กๆ หรอก อยู่ระยะยาวไม่ได้เด็ดขาด เอาไว้พักผ่อนชั่วคราวตอนกลางวันก็พอไหว!” ที่พักชั้นสองของฉินเซียว ชวีเจิ้งผิงเคยขึ้นไปดูมาแล้ว พอกลับลงมาก็ตั้งใจไว้เลยว่าจะหาข้ออ้างมอบบ้านให้ฉินเซียวสักหลัง เรื่องอื่นเขาอาจมีไม่มาก แต่บ้านว่างๆ ในมือนี่มีเป็นสิบๆ หลัง

“งั้นผมขอเป็นตัวแทนต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าขอบคุณพี่ก่อนเลยครับ!”

“เอาล่ะน่า ระหว่างเราขืนยังเกรงใจกันอยู่อีกมันจะจืดชืดเกินไปแล้วนะ อีกสองสามวันหลังจากนี้ เรื่องอาหารการกินของพี่ขอฝากไว้ที่นายเลยแล้วกัน ห้องส่วนตัวไม่ต้องหรอก ขอแค่โต๊ะเดียวก็พอ!” ชวีเจิ้งผิงพูดไปได้ครึ่งทาง พอเห็นฉินเซียวอ้าปากจะพูดก็ยกมือขวาขึ้นปรามเบาๆ ไม่ให้เขาพูดแทรก

“ได้ครับ ไม่มีปัญหา พี่ชวีอยากกินอะไรบอกผมล่วงหน้าได้เลยครับ!”

“ไม่ต้องหรอก ช่วงนี้พี่อยากลองสัมผัสบรรยากาศดูบ้าง สั่งอาหารเหมือนลูกค้าทั่วไปนั่นแหละ!”

“ถ้าแบบนั้นคงต้องรอนานหน่อยนะครับ!” ฉินเซียวขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมพี่ชวีถึงมีความคิดแปลกๆ แบบนี้

“ไม่เป็นไร พี่ต้องการบรรยากาศแบบนี้นี่แหละ!”

ชวีเจิ้งผิงโบกมือปฏิเสธ ก่อนจะหยิบตะเกียบคีบเนื้อวัวชิ้นหนึ่งเข้าปากแล้วค่อยๆ เคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย

“ก็ได้ครับ!”

เมื่อเห็นชวีเจิ้งผิงยืนกรานเช่นนั้น ฉินเซียวก็ได้แต่พยักหน้าตามน้ำไป

“เอาล่ะ นายไม่ต้องมานั่งคุยเป็นเพื่อนพี่แล้วล่ะ ขืนรั้งตัวนายไว้อีก ลูกค้าพวกนี้คงได้รุมฉีกเนื้อพี่เป็นชิ้นๆ แน่!” ร้านยังไม่ปิดให้บริการ ด้านหลังยังมีลูกค้ารออยู่อีกเพียบ ชวีเจิ้งผิงไม่สงสัยในคำพูดของตัวเองเลยแม้แต่น้อย ลองดูสายตาของลูกค้าโต๊ะข้างๆ ก็รู้แล้ว พวกเขาสั่งอาหารไปหมดแล้ว แต่เชฟใหญ่กลับมานั่งคุยอยู่ตรงนี้ สายตาของลูกค้าบางคนเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองสุดๆ

“พี่ชวี ทานให้อร่อยนะครับ!”

ฉินเซียวลุกขึ้นเลื่อนเก้าอี้ เอ่ยลาเสร็จก็หมุนตัวเดินจากไป ลูกค้าโต๊ะข้างๆ พอเห็นแบบนั้นต่างก็พากันถอนหายใจอย่างโล่งอก “ฉันว่ามากินข้าวที่นี่เนี่ย ทั้งมีความสุขทั้งทรมานในเวลาเดียวกันเลยว่ะ!”

“ใครว่าไม่ใช่ล่ะ ต่อคิวมาทั้งวัน กว่าจะได้เข้ามา อาหารก็สั่งไปหมดแล้ว แต่เถ้าแก่ดันมานั่งคุยเล่นอยู่ตรงนี้ ที่ทรมานยิ่งกว่าคือกลิ่นหอมของกับข้าวในอากาศเนี่ย หอมจนพวกเรานั่งไม่ติดเบาะแล้ว!”

“พอแล้ว เบาเสียงหน่อย คนนั้นน่ะเพื่อนเถ้าแก่ฉินนะ ฉันยังไม่อยากโดนขึ้นบัญชีดำ!”

“บัญชีดำอะไรกัน พวกนั้นมันพวกหาเรื่องทั้งนั้น ร้านอาหารตระกูลฉินเปิดมาจนถึงป่านนี้ ในบัญชีดำมีแค่ไม่กี่คนเอง คนพวกนั้นแกว่งเท้าหาเสี้ยนเองทั้งนั้น พวกเรายังไม่ถึงขั้นนั้นหรอก!”

“ก็จริง พวกเราก็แค่นินทากันนิดหน่อย เรื่องวันนี้เนี่ย โชคดีที่พวกเราไม่ได้ออกไป ไม่อย่างนั้นคงต้องไปต่อคิวใหม่อีก เสียเวลาไปทั้งวัน คนพวกนี้ใจคอชั่วร้ายจริงๆ คิดจะมารีดไถเงินถึงที่เถ้าแก่ฉิน โดนขึ้นบัญชีดำน่ะสมควรแล้ว!”

“ฮะๆ… บัญชีดำน่ะเรื่องเล็ก ฉันได้ยินมาว่าไอ้สามคนนั้นต้องเข้าไปกินข้าวแดงในคุกเลยนะ พวกนายรู้ไหม ร้านอาหารตระกูลฉินมีบอสใหญ่อยู่เบื้องหลังคนหนึ่ง ในหยางเฉิงนี่เส้นสายใหญ่โตคับฟ้า แล้วดันมาเจอเข้าจังๆ ในเหตุการณ์พอดี!”

“ใหญ่โตคับฟ้าเลยเหรอ ไม่มั้ง นี่มันก็แค่ร้านอาหารเล็กๆ คนใหญ่คนโตของหยางเฉิงจะมาโผล่ที่นี่ได้ยังไง?”

“ไม่ผิดแน่ ฉันมีเพื่อนทำงานอยู่สถานีตำรวจ!”

“ที่นายพูดก็ถูก ตอนนี้ร้านอาหารตระกูลฉินดังไปทั่วหยางเฉิงแล้ว ถ้าเบื้องหลังไม่มีใครคอยหนุนหลัง พวกนายคิดว่าจะเปิดต่อมาได้เหรอ?”

…

ลูกค้าโต๊ะข้างๆ หลายโต๊ะพึมพำคุยกันเสียงเบา บางคำก็ลอยเข้าหูชวีเจิ้งผิง พอเขาได้ยินก็ส่ายหน้าไปมา เรื่องแบบนี้ยิ่งคนรู้เยอะก็ยิ่งลือกันไปไกลจนออกทะเล แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจ เพราะตัวเขาเองก็พอจะมีอิทธิพลอยู่จริงๆ นั่นแหละ