บทที่ 92 น้องสองเริ่มก่อกวนแล้ว

“คุณชวีครับ!”

หลังจากเจ้าหน้าที่กู้ชีพจากไปได้ไม่นาน เจ้าหน้าที่จากสถานีตำรวจก็มาถึง พอทำบันทึกปากคำเสร็จจึงค่อยกลับไป

เมื่อจัดการเรื่องพวกนี้เรียบร้อย เฉินเหวินหลินจึงไปพบชวีเจิ้งผิง เขาทักทายแล้วยืนรอรับคำสั่งอยู่ข้างๆ

“ผู้จัดการเฉิน ผมเป็นแค่หุ้นส่วนร้าน ไม่ใช่เจ้านายพวกคุณ ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นหรอก แล้วเมื่อกี้คุณก็จัดการได้ดีมากด้วย!”

เวลานี้ชวีเจิ้งผิงวางตัวเหมือนคนธรรมดาทั่วไป ทว่าต่อให้เขาทำตัวติดดินแค่ไหน สง่าราศีย่อมไม่อาจซ่อนมิด หากสังเกตดีๆ ก็ยังสัมผัสได้อยู่ดี

“ผมไม่กล้ารับหรอกครับ ต้องขอบคุณคุณชวีที่ช่วยออกหน้าเมื่อกี้ ไม่อย่างนั้นเรื่องคงบานปลายจนคุมไม่อยู่ เผลอๆ ผมคงต้องยื่นใบลาออกไปแล้ว!” การปรากฏตัวของซุนโป ขอแค่ไม่ใช่คนโง่ย่อมดูออกว่ามีคนเชิญมา เฉินเหวินหลินไม่จำเป็นต้องถามเหลียงจื่อหลาน แค่คิดนิดเดียวก็เชื่อมโยงถึงชวีเจิ้งผิงได้แล้ว

“คุณไปทำงานเถอะ ผมจะกินข้าวต่อแล้ว!”

ชวีเจิ้งผิงยังไม่ลืมจุดประสงค์ที่มาที่นี่ หากเรื่องเมื่อครู่เกิดขึ้นที่อื่น เขาคงไม่แม้แต่จะโผล่หน้ามา แค่สั่งคนข้างล่างไปจัดการก็พอ

“ได้ครับ คุณชวี!”

เฉินเหวินหลินค้อมตัวเล็กน้อย ถอยหลังหนึ่งก้าว ก่อนจะหันหลังเดินจากไป เขายังต้องไปรายงานเรื่องนี้ให้ฉินเซียวทราบ

เรื่องราวเกิดขึ้นกะทันหันและจบลงอย่างรวดเร็ว ประกอบกับตนสั่งกำชับไว้ว่าไม่ต้องบอกเถ้าแก่ ป่านนี้นายฉินเซียวก็คงยังไม่รู้เรื่อง

“ความสามารถใช้ได้เลย อย่างน้อยก็ดีกว่าเหลียงจื่อหลาน มิน่าล่ะน้องฉินถึงให้เขาเป็นผู้จัดการใหญ่ เดิมทีคิดจะใช้ช่วงก่อสร้างร้านสาขาใหญ่ให้เธอได้ฝึกฝนฝีมือ ถึงเวลานั้นจะได้ให้รับช่วงต่อ…” ชวีเจิ้งผิงพึมพำกับตัวเองพลางลิ้มรสอาหารเลิศรส ส่วนเจิงเหวินฮ่าวที่นั่งฝั่งตรงข้ามได้แต่ก้มหน้าก้มตากินข้าว ทำเป็นไม่ได้ยินอะไรทั้งสิ้น

“ช่างเถอะ ทางร้านอาหารให้น้องฉินเป็นหลัก ฉันก้าวก่ายให้น้อยหน่อยดีกว่า ถ้ามีเรื่องยุ่งยากค่อยยื่นมือช่วย!” ทันใดนั้น ประกายเย็นเยียบก็วาบผ่านแววตาของชวีเจิ้งผิง มือขวาที่ถือตะเกียบลงน้ำหนักแรงขึ้นทันที

“ฮวาหานเจียว เดิมทีแค่อยากตักเตือนเบาๆ ตอนนี้กล้ามาก่อกวนในธุรกิจของฉัน ถ้าไม่สั่งสอนให้หลาบจำเสียบ้าง คนอื่นคงคิดว่าชวีเจิ้งผิงคนนี้เคี้ยวง่าย ถึงเวลานั้นหมาแมวที่ไหนก็คงแห่กันมารังควาน แล้วร้านจะเปิดต่อไปได้ยังไง!”

“ทำงานกันชักช้าจริง ผ่านไปตั้งครึ่งวันยังไม่มีความคืบหน้าอีกเหรอ?” ชวีเจิ้งผิงหยิบมือถือบนโต๊ะขึ้นมาพลางขมวดคิ้วมุ่น

“กริ๊งๆ!”

ขณะที่ชวีเจิ้งผิงเริ่มไม่พอใจประสิทธิภาพของลูกน้องในบริษัทและกำลังจะกดโทรหาเลขาฯ เสียงเรียกเข้าก็ดังขึ้นพอดี

“หวังหัวฉือ!”

ชวีเจิ้งผิงเหลือบมอง หน้าจอมือถือแสดงชื่อคนสายเข้า

“ท่านประธานครับ เรื่องจัดการเรียบร้อยแล้ว ทางนี้กำลังรวบรวมข้อมูลแล้วจะส่งเข้ามือถือท่านเดี๋ยวนี้ครับ!” หวังหัวฉือไม่รู้ว่าทำไมท่านประธานถึงให้ตรวจสอบคนคนนี้ แม้ในใจจะมีข้อสงสัย แต่ในฐานะลูกน้องย่อมต้องปฏิบัติตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด

“ดี ตอนนี้คุณสรุปมาคร่าวๆ ก่อน!”

ชวีเจิ้งผิงวางมือถือลงแล้วเปิดลำโพง พอเขายกแก้วเหล้าขึ้น เจิงเหวินฮ่าวที่อยู่ฝั่งตรงข้ามก็รีบลุกขึ้นมารินเติมให้ทันที

“บริษัทนี้มีมูลค่าตลาดสองพันล้าน ทำธุรกิจรับเหมาก่อสร้าง ซึ่งมีดีลงานกับบริษัทเราด้วย ล่าสุดมีโปรเจกต์หนึ่งที่เจรจาลงตัวแล้ว อีกไม่กี่วันก็จะเซ็นสัญญาครับ…”

“เดี๋ยวนะ อีกไม่กี่วันจะเซ็นสัญญา ใช่บริษัท XXX ยอดห้าร้อยล้านนั่นไหม?” ชวีเจิ้งผิงนึกทบทวนงานในหัว และนึกออกอย่างรวดเร็ว

“ใช่ครับ บริษัทนั้นแหละครับ ผู้จัดการทั่วไปของเขามือถึงใช้ได้ ช่วงก่อนหน้านี้คุณชวียังเคยเอ่ยปากชมอยู่เลยครับ!”

“เคยชมเหรอ นึกออกแล้ว น่าเสียดายจริงๆ !”

“น่าเสียดาย? ท่านประธานหมายความว่ายังไงครับ?”

หวังหัวฉือที่อยู่อีกฝั่งของสายนิ่งเงียบไปชั่วขณะ ตอนนี้เขาจับทางท่าทีของชวีเจิ้งผิงไม่ถูก การที่ให้สืบหาข้อมูลบริษัทนี้ไม่ใช่เรื่องดีหรอกหรือ?

“สั่งลงไป ยกเลิกความร่วมมือทั้งหมดกับบริษัท XXX แล้วโทรหาพวกบอสของบริษัทพวกนี้… บอกจุดยืนของฉันให้พวกเขารู้ ส่วนพวกเขาจะเลือกยังไง จะเป็นตัวกำหนดความสัมพันธ์ทางการค้ากับเราในอนาคต…”

ชวีเจิ้งผิงยามนี้ไม่มีคำว่าใจอ่อน เขาใช้คอนเนกชันของตัวเองบดขยี้บริษัท XXX ต่อให้โค่นไม่ล้ม ก็ต้องถลกหนังพวกมันออกมาสักสองสามชั้นให้ได้

“รับทราบครับท่านประธาน ผมจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้ครับ!”

หวังหัวฉือไม่ซักไซ้สาเหตุ หลังจากวางสาย เขาก็เรียกระดมผู้บริหารระดับกลางขึ้นไปประชุมทันที

“บริษัทนี้ดวงกุดจริงๆ มีเรื่องกับใครไม่ไป ดันมาริมีเรื่องกับท่านประธาน จบเรื่องนี้ไป มูลค่าตลาดคงฮวบไปอย่างน้อยครึ่งหนึ่งแน่!” หวังหัวฉือได้แต่ยิ้มเจื่อนพลางเดินมุ่งหน้าไปยังห้องประชุม ในเมื่อท่านประธานไม่อยู่ที่บริษัท เรื่องนี้เขาจึงต้องรับผิดชอบดูแลทั้งหมด

…

“เถ้าแก่ครับ ขอโทษด้วยนะครับที่สร้างเรื่องยุ่งยากให้คุณอีกแล้ว!”

ตอนที่เฉินเหวินหลินลงไปหาฉินเซียวที่ชั้นหนึ่ง ทางโรงพยาบาลก็แจ้งข่าวมาพอดี ผลตรวจเคสลูกค้าอาหารเป็นพิษออกมาแล้ว ไม่พลิกโผ เป็นไปตามที่ซุนโปคาดไว้เป๊ะ

“พี่ใหญ่ คุณไม่ต้องขอโทษหรอกครับ ในเมื่อผมชวนคุณมาช่วย เรื่องพวกนี้ผมก็คิดเผื่อไว้ล่วงหน้าแล้ว อีกอย่าง ตอนนี้ก็คลี่คลายแล้วด้วย แถมพี่ชวียังมาเจอเข้าพอดี ยัยป้าอ้วนนั่นต่อไปต่อให้ยืมความกล้ามาอีกสิบเท่าก็ไม่กล้าโผล่หัวมาหรอกครับ!” ฉินเซียวตบไหล่เฉินเหวินหลินเบาๆ โดยไม่รู้ตัวเลยว่าตนเองได้เผลอแผ่รัศมีของผู้นำออกมา

“เอาล่ะ พี่ใหญ่ไปทำงานต่อเถอะ อย่ากดดันตัวเองเลย คราวหน้าถ้าเจอเรื่องทำนองนี้อีก คุณไปหาคุณชวีได้โดยตรงเลยครับ!” ตอนนี้ฉินเซียวไม่อยากวอกแวก ขอฝึกพวกเด็กฝึกงานกลุ่มนี้ให้เก่งกาจจนจบหลักสูตรได้ไวที่สุดก่อน จะได้มีเวลาไปลุยเรื่องอื่น

“ครับเถ้าแก่ ต่อไปผมจะพยายามระวังไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีกครับ!” เฉินเหวินหลินปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ก่อนจะหันหลังเดินออกจากครัวไป

“ให้ตายสิ วันเดียวแท้ๆ เกิดเรื่องน่าปวดหัวตั้งสองหน อยากหาเงินสงบๆ ทำไมมันยากเย็นขนาดนี้นะ!” ฉินเซียวตระหนักถึงความสำคัญของเส้นสายคอนเนกชันขึ้นมาอีกระดับ

“ป๊ะป๋า!”

จังหวะนั้นเอง เอ้อร์เป่าก็วิ่งปรู๊ดเข้ามาจากข้างนอก โดยมีป้าหลิววิ่งกระหืดกระหอบตามหลังมาติดๆ

“เอ้อร์เป่า ดื้ออีกแล้วนะเรา!”

พวกคนในครัวเห็นเข้าก็ชินตา ใครว่างอยู่ต่างก็พากันหยอกล้อเอ้อร์เป่า

“มะช่ายสักหน่อย เอ้อร์เป่าคิดถึงป๊ะป๋าต่างหาก พวกพี่เป็นคนใจร้าย เอ้อร์เป่ามะเล่นด้วยแย้ว!”

เอ้อร์เป่าทำหน้าทะเล้นแลบลิ้นปลิ้นตาใส่ทุกคน จากนั้นก็หันหลังส่ายก้นดุ๊กดิ๊กใส่สองสามที

“ป๊ะป๋า พวกเขาใจร้ายกันหมดเลย แกล้งเด็ก มะอายเยย!” เอ้อร์เป่ารู้ว่าฉินเซียวกำลังยุ่งอยู่จึงไม่ได้วิ่งเข้าไปกอด ได้แต่ยืนอ้อนตุ้งติ้งอยู่ห่างๆ

“เอ้อร์เป่า แอบไปก่อเรื่องอะไรมาใช่ไหมเนี่ย?”

พอเห็นแววตาลูกสาวที่เริ่มหลุกหลิก ฉินเซียวก็รู้ทันทีว่าเดาไม่ผิดแน่

“มะช่ายยย ป๊ะป๋าก็เป็นคนใจร้ายเหมือนกัน เอ้อร์เป่ามะเล่นกับป๊ะป๋าแย้ว หนูไปหาพี่สาวสวี่ดีกั่ว!” พอเอ้อร์เป่าเหลือบไปเห็นต้าเป่าที่หน้าประตู ก็รีบสับขาหนีทันที

“ฮือๆ … ป๊ะป๋า เอ้อร์เป่าทำของเล่นพี่ใหญ่พังแย้ว!”

ต้าเป่าค่อยๆ ก้าวเข้ามา มือข้างหนึ่งขยี้ตา ขอบตาแดงก่ำ ท่าทางเพิ่งร้องไห้มาหมาดๆ

“ต้าเป่า ไม่ร้องนะลูก เดี๋ยวตอนค่ำป๊ะป๋าตีตูดเอ้อร์เป่าให้ ดีไหมครับ!”

“อื้อ ต้าเป่าก็จะตีด้วย!”

พอเห็นป๊ะป๋าเข้าข้าง ต้าเป่าก็กำหมัดแน่น ทำหน้าตาขึงขังแบบเด็กๆ น่าเอ็นดู

“ป๊ะป๋า ตุ๊กตาต้าเป่าพังแย้ว!”

ต้าเป่ายกตุ๊กตาตัวเล็กๆ ขึ้นมา ฉินเซียวปราดตามองทีเดียวก็เข้าใจแจ่มแจ้ง

“เดี๋ยวป๊ะป๋าซื้อให้ใหม่นะ ต้าเป่าเป็นเด็กดี ไม่ร้องนะลูก ไปกับคุณยายหลิวก่อนนะ ป๊ะป๋าต้องทำงานต่อแล้ว!” ตุ๊กตาในมือต้าเป่ามีรอยขาดแหว่งอยู่หลายรู แวบเดียวก็รู้ว่าเอ้อร์เป่าเอากรรไกรมาแอบตัด

“ได้ค่ะ ต้าเป่ามะร้องแย้ว เอ้อร์เป่าดื้อ เรามะเล่นกับน้องสองแย้ว!” พอเห็นฉินเซียวพยักหน้า ต้าเป่าถึงยอมเดินตามป้าหลิวออกไปข้างนอก