บทที่ 91 ตบหน้ากลับมาเร็วจริงๆ

“หลีกทางหน่อยครับ! คนจะตายอยู่แล้วยังไม่ช่วย มัวแต่ยืนดูละครกันอยู่ได้!”

หน่วยพยาบาลมาถึงเร็วมาก นับจากเกิดเรื่องจนถึงที่เกิดเหตุยังไม่ถึงสิบนาทีด้วยซ้ำ

ชายวัยกลางคนในเสื้อกาวน์สีขาวเดินนำพยาบาลสองคนเข้ามา

“เตรียมช่วยคนไข้!”

คราวนี้ชายหนุ่มคนนั้นไม่ได้ขวางอีกต่อไป เขายอมหลีกทางให้

“ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง นี่แค่อาหารเป็นพิษเล็กน้อย โชคดีที่กินเข้าไปไม่เยอะ!” ชายวัยกลางคนก้มลงตรวจดูครู่หนึ่ง ก่อนจะกวาดตามองอาหารบนโต๊ะ

“กูว่าแล้ว! นี่มันอาหารเป็นพิษชัดๆ พวกมึงยังมีอะไรจะพูดอีกไหม!”

พอได้ยินแบบนี้ ชายหนุ่มก็ยิ่งได้ใจ เขาเดินอาดๆ ไปตรงหน้าเฉินเหวินหลิน แล้วตบโต๊ะข้างๆ เต็มแรง

ปัง!

“เงียบๆ กันหน่อยไม่ได้หรือไง ตอนนี้ยังไม่ถึงแก่ชีวิตก็จริง แต่ถ้าปล่อยไว้นานก็ไม่แน่หรอกนะ!” ชายวัยกลางคนในเสื้อกาวน์ขมวดคิ้ว

“ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ที่แค่มองปราดเดียวก็ฟันธงได้แล้วว่าอาหารเป็นพิษ?”

ในตอนนั้นเอง เสียงทุ้มต่ำของชายคนหนึ่งก็ดังขึ้น หากใครสังเกตดีๆ จะพบว่าน้ำเสียงนั้นแฝงอารมณ์กรุ่นโกรธเอาไว้

“ใครวะ ไม่เห็นเหรอว่าพวกเรากำลังช่วยคนอยู่!”

“ฉันเอง หัวหน้าหวัง บารมีนายชักจะล้นเหลือเกินไปแล้วนะ!”

ชายวัยกลางคนคนหนึ่งปรากฏตัวต่อหน้าทุกคน เขาสวมแว่นตา ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น แต่กลับแผ่รังสีน่าเกรงขามออกมาโดยไม่ต้องทำหน้าดุ

“ผะ…ผู้อำนวยการซุน ท่านมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงครับ?”

ทันทีที่หวังหวายเห็นชายตรงหน้า เขาก็เหมือนลูกโป่งที่ถูกเจาะลมจนแฟบ ร่างกายเริ่มสั่นเทาขึ้นมาเล็กน้อย

“ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง เรื่องนี้ฉันควรเป็นคนถามนายไม่ใช่เหรอ ถ้าฉันจำไม่ผิด วันนี้หัวหน้าหวังลางานนี่ หรือว่าก่อนหน้านี้ฉันมองข้ามไป ว่าหัวหน้าหวังมีความตระหนักรู้สูงส่งขนาดนี้ รู้ว่าโรงพยาบาลช่วงนี้ขาดคน เลยยอมเสียสละเวลาส่วนตัวมาช่วยงาน!”

“ผู้อำนวยการซุนครับ ผม…”

ถึงตอนนี้ หวังหวายก็เริ่มรู้ตัวว่าสถานการณ์ชักไม่ชอบมาพากล ผู้บังคับบัญชาของตัวเองดันมาโผล่ที่นี่ แถมข้างกายยังมีเพื่อนร่วมงานตามมาอีกสองสามคน ซึ่งแววตาของคนพวกนั้นเต็มไปด้วยความสะใจอย่างเห็นได้ชัด

“เหอะ!”

ซุนโป๋ยิ่งอารมณ์ไม่ดีเข้าไปใหญ่ เมื่อสิบนาทีก่อนเขาได้รับโทรศัพท์สายหนึ่ง ชวีเจิ้งผิงสั่งให้เขาส่งคนมาที่เกาะฉางโจวสักคน โดยไม่ได้บอกว่ามีเรื่องอะไร

เดิมทีเขาไม่ได้ใส่ใจอะไร กะว่าจะส่งลูกน้องมาคนหนึ่ง แต่ไม่รู้ทำไมตอนนั้นจู่ๆ ก็เกิดเอะใจขึ้นมา เลยเปลี่ยนใจกะทันหันและเดินทางมาด้วยตัวเอง

พอได้เห็นการแสดงละครของหวังหวายเมื่อครู่ เขาก็เข้าใจทุกอย่างกระจ่างแจ้ง ในใจอดสั่นสะท้านไม่ได้ รู้สึกโล่งอกจริงๆ ที่ตัวเองตัดสินใจมาดูด้วยตา

“คุณเป็นใคร อย่ามาแตะต้องเพื่อนผมนะ!”

พอเห็นซุนโป๋เดินเข้ามา ชายหนุ่มคนเดิมก็เข้ามาขวางอีกครั้ง

“หัวหน้าหวัง คุณมัวทำอะไรอยู่ รีบพาเพื่อนผมไปรักษาที่โรงพยาบาลสิ!”

“หึๆ!”

ซุนโป๋หันไปมองหวังหวายแวบหนึ่งแล้วแค่นหัวเราะเย็นชา คราวนี้แทบไม่ต้องสืบอะไรต่อแล้ว ชายหนุ่มตรงหน้ารู้จักชื่อหวังหวายได้อย่างไร เสียงของเขาเมื่อกี้ ด้วยระยะห่างขนาดนั้นอีกฝ่ายไม่มีทางได้ยินแน่นอน

“หลบไป!”

ซุนโป๋ไม่สนใจอีกฝ่ายและเดินหน้าต่อ เสียงตวาดของเขาทำให้ชายหนุ่มคนนั้นยืนอึ้งไป พอได้สติกลับมา ซุนโป๋ก็ไปยืนอยู่ตรงหน้าคนไข้แล้ว

“ได้รับพิษจริงๆ แต่ความรับผิดชอบไม่ได้อยู่ที่ร้านอาหาร ก่อนมาที่นี่คนคนนี้กินอย่างอื่นมาก่อน แล้วดันไปทำปฏิกิริยาต้านกับอาหารบางอย่างที่สั่งมาพอดี!”

ซุนโป๋ไต่เต้ามาจนถึงตำแหน่งนี้ได้ ย่อมมองสถานการณ์บางอย่างออก เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อ “ส่งตัวไปตรวจที่โรงพยาบาลก่อน เรื่องราวก็จะกระจ่างเอง!”

คำพูดของเขายังคงไว้เชิงอยู่บ้าง สายตากวาดมองพยาบาลสองคนที่อยู่ด้านข้าง

“รับทราบค่ะ ผู้อำนวยการ!”

“นายกลับไปกับพวกเรา แล้วสารภาพเรื่องนี้มาให้หมด ถ้าฉันรู้ว่านายโกหก ก็ไม่รังเกียจที่จะส่งนายเข้าไปนอนในคุกสักสองสามปี!” ซุนโป๋ตวัดสายตาเย็นชาใส่หวังหวายแล้วเดินจากไปทันที เขาไม่ได้แวะไปหาชวีเจิ้งผิง เพราะตอนเดินเข้ามาก็เห็นแล้วว่าอีกฝ่ายนั่งอยู่ที่นี่

สำหรับบทลงโทษของหวังหวาย เขาคิดแผนคร่าวๆ เอาไว้แล้ว ถ้ายอมรับผิดแต่โดยดีก็จะแค่ไล่ออก แต่ถ้าไม่ให้ความร่วมมือ ก็จะโยนเรื่องนี้ให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องจัดการ

“ผู้อำนวยการครับ ผม…”

วินาทีนี้ หวังหวายรู้สึกแข้งขาอ่อนแรงจนแทบล้ม โชคดีที่คว้าเก้าอี้ข้างๆ พยุงตัวเองไว้ได้ทัน

“จบสิ้นแล้ว!”

ใบหน้าของเขาซีดเผือด เดินคอตกตามหลังไป ความเย่อหยิ่งจองหองเมื่อครู่มลายหายไปจนไม่เหลือแม้แต่น้อย

“เรื่องจบลงแค่นี้แล้วเหรอ?”

จุดพลิกผันที่เกิดขึ้นทำเอาลูกค้าบนชั้นสองอ้าปากค้าง กว่าจะได้สติกลับมา เรื่องวุ่นวายทั้งหมดก็คลี่คลายไปแล้ว

“ทั้งสองท่าน จะรับประทานต่อหรือจะเช็กบิลดีครับ?”

ความเป็นมืออาชีพทำให้เฉินเหวินหลินยังคงแย้มยิ้มบางๆ พลางสะกดกลั้นโทสะในใจเอาไว้

“เหอะ พวกแกคิดจะฆ่าคนชัดๆ เอาวัตถุดิบหมดอายุมาให้ลูกค้ากิน อย่าหวังเลยว่าพวกฉันจะจ่ายเงิน!” เรื่องบานปลายมาถึงขั้นนี้แล้ว ชายหนุ่มคนนั้นก็ยังไม่ยอมถอย

“คุณลูกค้าครับ จะพูดอะไรต้องรับผิดชอบคำพูดตัวเองด้วย รอผลตรวจจากโรงพยาบาลออกมาก่อนเถอะ ถ้าความผิดอยู่ที่พวกคุณ ก็เตรียมรับหมายศาลจากเราได้เลย!” เฉินเหวินหลินกวาดสายตามองอีกฝ่ายอย่างเย็นชาก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป

“อ้อ แล้วก็ รีบกินให้อิ่มตอนที่ยังมีโอกาสล่ะ เพราะถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด พวกคุณคงไม่มีโอกาสได้มาเหยียบร้านอาหารของเราอีกแล้ว!” เดินไปได้ไม่กี่ก้าว เฉินเหวินหลินก็หยุดชะงัก พูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นแล้วก้าวเท้าต่อ

“ข่มขู่ลูกค้า! ทุกคนเห็นกันหมดแล้วใช่ไหม ร้านอาหารพรรค์นี้ปฏิบัติต่อลูกค้าแบบนี้ พวกคุณยังจะอยากนั่งกินต่อที่นี่อีกเหรอ!”

พอได้ยินว่าอีกฝ่ายข่มขู่ตน ชายหนุ่มก็ตาเป็นประกาย รีบคว้าจังหวะนี้ตะโกนเสียงดัง แต่น่าเสียดายที่ลูกค้าคนอื่นรอบๆ กลับไม่มีใครสนใจเขาเลย ทำเพียงยิ้มขำแล้วเมินไป บางคนถึงกับแอบหัวเราะเยาะในใจด้วยซ้ำ

“พูดเล่นอะไรกัน อาหารไม่ได้มีปัญหาเสียหน่อย จะให้พวกเราเลิกมากินที่นี่ได้ยังไง?”

“แค่จะประจบเอาใจยังแทบไม่ทัน จะไม่มาได้ยังไง โชคดีจริงๆ ที่เมื่อกี้ไม่ได้ปากพล่อยด่าออกไป ไม่อย่างนั้นถ้าโดนติดแบล็กลิสต์ คนที่ต้องมานั่งเสียใจก็มีแต่ตัวเองนั่นแหละ!”

ลูกค้าเหล่านี้ไม่สงสัยเลยสักนิด หากยังไม่ทันรู้ความจริงแล้วไปด่าทอพนักงานร้านอย่างมุ่งร้าย มีหวังโดนขึ้นบัญชีดำแน่นอน

“ทั้งสองท่าน ยังจะทานต่อไหมคะ?”

เหลียงจื่อหลานยังไม่ได้เดินไปไหน เธอยังคงยืนคุมเชิงอยู่ตรงนั้น ตราบใดที่คนทั้งสองยังไม่ยอมก้าวเท้าออกจากร้าน เธอก็ยังวางใจไม่ได้ ใครจะรู้ว่าถ้าตนเดินออกไป ทั้งคู่จะก่อเรื่องแผลงๆ อะไรขึ้นมาอีก ในเมื่อร้านอาหารสาขานี้อยู่ในความดูแลรับผิดชอบของเธอ

“ไม่ได้เรื่องสักอย่าง บัดซบเอ๊ย!”

เมื่อเห็นว่าลูกค้ารอบข้างต่างพากันกลับไปนั่งที่โต๊ะตามเดิม มิหนำซ้ำโต๊ะข้างๆ บางโต๊ะยังมองมาด้วยสายตาแปลกๆ ก็ทำให้ชายหนุ่มหงุดหงิดงุ่นง่านจนแทบอยากจะพุ่งเข้าไปชกหน้าคน

เขาขยับตัวลุกขึ้นเตรียมจะเดินหนี แต่น่าเสียดายที่เพื่อนร่วมโต๊ะกลับไม่ให้ความร่วมมือ ไม่ยอมลุกขึ้นตาม แถมยังใช้ตะเกียบคีบอาหารเข้าปากหน้าตาเฉย

“หัดเรียนรู้จากเพื่อนคุณไว้บ้างก็ดีนะคะ อาหารอร่อยๆ แบบนี้ ต่อไปพวกคุณคงไม่มีโอกาสได้กินอีกแล้วล่ะค่ะ” เมื่อเห็นท่าทางที่แตกต่างกันของทั้งสองคน รอยยิ้มบนใบหน้าของเหลียงจื่อหลานก็ยิ่งเบิกบานขึ้นไปอีก

“ไปสิวะ ยังจะกินอะไรอยู่อีก!”

ในที่สุดชายหนุ่มก็ซาบซึ้งกับคำพูดที่ว่า ไม่กลัวคู่ต่อสู้ที่เก่งกาจดั่งเทพ แต่กลัวเพื่อนร่วมทีมที่โง่เง่าดั่งหมู

“พี่เติ้ง คนสวยคนนี้พูดถูกนะ อาหารร้านนี้อร่อยเหาะจริงๆ ว่ะ!”

ภายใต้สายตาที่จ้องเขม็งของชายหนุ่ม เพื่อนของเขายอมลุกขึ้นยืนในที่สุด แต่ก็ยังไม่วายคีบอาหารเข้าปากไปอีกหนึ่งคำ

“จานนี้ขอห่อกลับบ้านได้ไหมครับ!”

“ได้สิคะ!”

“กินๆ วันๆ รู้จักแต่กิน ทำไมไม่กินให้ตายไปเลยวะ!”

เพียะ!

ถึงตอนนี้ ชายหนุ่มสติขาดผึง ฟาดฝ่ามือใส่หน้าเพื่อนเข้าฉาดใหญ่