บทที่ 90 คิดจะมาหาเรื่องกันใช่ไหม

“เกิดอะไรขึ้นน่ะ”

ชวีเจิ้งผิงที่กำลังจิบชาอยู่ถึงกับสะดุ้งจนเกือบทำถ้วยชาคว่ำ

“เดี๋ยวผมไปดูเองครับ!”

พอรู้ว่าประธานกรรมการของตนมีหุ้นอยู่ในร้านนี้ เจิงเหวินฮ่าวจึงนั่งไม่ติด รีบเสนอตัวไปดูสถานการณ์ทันที

“ไปเถอะ!”

ทางด้านนั้นเริ่มมีเสียงเอะอะโวยวาย ตามหลังเสียงตบโต๊ะเมื่อครู่มาติดๆ

“ร้านอาหารพวกแกต้อนรับลูกค้ากันแบบนี้เหรอ! เอาวัตถุดิบหมดอายุมาให้กินเนี่ยนะ!”

“จะไม่จริงได้ยังไง ก็เห็นๆ กันอยู่เนี่ย เพื่อนฉันอาหารเป็นพิษแล้ว!”

ทีแรกลูกค้าโต๊ะอื่นยังไม่ค่อยสนใจเท่าไร แต่พอบอกว่าอาหารเป็นพิษ ตะเกียบในมือหลายคนก็ร่วงกราวลงพื้นทันที

“อะไรนะ มีคนอาหารเป็นพิษเหรอ”

วงการอาหารเป็นอะไรที่กลัวเรื่องนี้ที่สุด หากมีข่าวอาหารเป็นพิษขึ้นมา ร้านที่อุตส่าห์สร้างชื่อมาก็อาจพังทลายลงในพริบตา

“ไม่จริงมั้ง! อาหารเป็นพิษจริงดิ!”

ลูกค้าโต๊ะใกล้เคียงต่างลุกขึ้นยืน เมื่อหันไปเห็นคนโต๊ะข้างๆ น้ำลายฟูมปาก ดูท่าทางไม่เหมือนแกล้ง ร่างกายยังกระตุกเป็นระยะๆ อีกต่างหาก

“น้องคนสวย มัวยืนเหม่ออะไรอยู่ รีบโทรเรียกรถพยาบาลเร็วเข้าสิ!”

พอเจอสถานการณ์แบบนี้เข้า คนส่วนใหญ่ก็ทำอะไรไม่ถูก ลูกค้าคนหนึ่งจึงเอ่ยเตือนพนักงานเสิร์ฟด้วยความหวังดี

“เอ่อ…ฉันจะรีบโทรเดี๋ยวนี้ค่ะ!”

“ท่าน…ท่านประธานครับ แย่แล้วครับ!”

เจิงเหวินฮ่าววิ่งหน้าตาตื่นกลับมา ใบหน้าซีดเผือด

“ฉันรู้แล้ว!”

ชวีเจิ้งผิงลุกขึ้นแล้วเดินตรงไปยังอีกฟากหนึ่งของโถงชั้นสอง เสียงตะโกนลั่นของลูกค้าคนนั้นเมื่อครู่เขาได้ยินชัดเจนเต็มสองหู

“ทุกท่านครับ อย่าเพิ่งมาออกันตรงนี้นะครับ เรื่องนี้ทางเราจะจัดการเอง ขอให้ทุกท่านกลับไปที่โต๊ะก่อน…”

ไม่ถึงนาที ชายหนุ่มวัยสามสิบเศษก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา เขาคือเฉินเหวินหลินนั่นเอง ตอนนี้เขาเริ่มสงสัยแล้วว่าตัวเองดวงตกหรือยังไง นี่เพิ่งเริ่มงานวันแรกแท้ๆ ดันเกิดเรื่องไม่หยุดหย่อน

“พวกแกยังกล้ากินกันอีกเหรอ ไม่อยากมีชีวิตอยู่กันแล้วใช่ไหม เรื่องนี้ถ้าไม่เคลียร์ให้รู้เรื่อง ร้านนี้ก็อย่าหวังว่าจะได้เปิดต่อเลย!” ชายหนุ่มท่าทางกร่างคนนั้นพูดไปก็ตบโต๊ะเสียงดังฉาด ราวกับกลัวว่าคนอื่นจะไม่รู้เรื่อง

‘เดี๋ยวสิ… ผู้ชายคนนี้ดูมีพิรุธ?’

เพื่อนเกิดเรื่องแท้ๆ แต่จุดที่เขาใส่ใจกลับไม่ใช่การรีบช่วยเพื่อน แต่เอาแต่ยืนโวยวายอยู่ข้างๆ

“เสี่ยวเจิง!”

“ครับ!”

“ติดต่อผอ.ซุน ให้เขาส่งคนมาที่นี่โดยเร็วที่สุด!”

“รับทราบครับ!”

เจิงเหวินฮ่าวเดินเลี่ยงไปด้านข้าง หยิบมือถือออกมากดโทรออก

“คุณครับ ใจเย็นๆ ก่อน รีบดูอาการเพื่อนของคุณเถอะ เรื่องนี้ปล่อยไว้ไม่ได้แล้ว!”

เฉินเหวินหลินสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมา เขามองไปยังชายหนุ่มที่นอนตะแคงอยู่บนเก้าอี้ มีฟองน้ำลายทะลักออกจากปากเป็นระยะ จึงอยากจะเดินเข้าไปตรวจดูสักหน่อย

“จะไม่ให้อารมณ์เสียได้ยังไง! เพื่อนฉันแค่มากินข้าว ก็กลายเป็นแบบนี้ เขาเป็นลูกคนเดียวนะ ถ้าเกิดเป็นอะไรขึ้นมา พ่อแม่ที่บ้านจะทำยังไง ใครจะเลี้ยงดูพวกเขา…”

มากันสามคน คนหนึ่งฟุบอยู่กับโต๊ะ แต่อีกสองคนปากคอเราะร้ายพุ่งเป้าไปที่เรื่องเดียว นั่นคือ…เงิน!

“เดี๋ยวนะ หรือว่าจะเกี่ยวกับเรื่องเมื่อเช้า?”

ในฐานะที่โลดแล่นในแวดวงธุรกิจมานับสิบปีจนมีทรัพย์สินอย่างทุกวันนี้ ชวีเจิ้งผิงเพียงแค่คิดนิดเดียวก็เข้าใจสถานการณ์ แม้ว่าเขาจะเดาผิด แต่จากท่าทีของคนทั้งสองก็ดูออกได้ไม่ยากว่าพวกเขาต้องการอะไร

“เรื่องไหนที่แก้ด้วยเงินได้ นั่นไม่ใช่ปัญหา!” ประโยคนี้กลายเป็นกฎเหล็กในแวดวงของพวกเขาไปแล้ว

“มึงถอยไปเลย อย่ามาแตะต้องเพื่อนกู!”

พอเฉินเหวินหลินเดินเข้าไป ก็ถูกชายคนนั้นผลักเข้าเต็มแรงจนเกือบจะล้ม ยังดีที่มีลูกค้าช่วยประคองไว้ได้ทัน หากล้มฟาดลงไปจริงๆ ท้ายทอยคงกระแทกพื้นเข้าอย่างจัง

“เฮ้ย คุณทำอะไรน่ะ! จะช่วยคนหรือจะหาเรื่องกันแน่!”

เมื่อเห็นท่าทีกักขฬะของชายคนนั้น ลูกค้าบางคนก็เริ่มทนดูไม่ไหว

“เหอะ! ลองเป็นเพื่อนพวกมึงบ้างสิ ค่อยมาพูดแบบนี้! เมื่อกี้กูก็โทรเรียกรถพยาบาลหนึ่งหกหกเก้าไปแล้ว ร้านอาหารแบบนี้พวกกูไม่ไว้ใจหรอก ใครจะไปรู้ว่ามีตุกติกอะไรกันบ้าง!” ชายคนนั้นทำท่าทีเดือดดาล เขาคว้าแก้วน้ำตรงหน้าขึ้นมาชูทำท่าเหมือนจะทุ่มลงพื้น

“เอาละครับ ผมไม่เข้าไปแล้ว คุณอย่าเพิ่งวู่วามนะ!”

เฉินเหวินหลินถอยหลังออกมาสองสามก้าว ยกมือขึ้นสองข้างเพื่อแสดงว่าตนไม่ได้คิดจะบุกเข้าไป

“คุณเฉินคะ จัดการได้ไหมคะ!”

ในเวลานี้ เหลียงจื่อหลานวิ่งเหยาะๆ เข้ามา เธอไม่ทันได้หอบหายใจก็เอ่ยถามเสียงเบา

“คุณดูเอาเองเถอะครับ!”

เฉินเหวินหลินสูดหายใจเข้าลึกๆ ดึงสติให้ตัวเองสงบลงก่อน เจอเรื่องแบบนี้จะลนลานไม่ได้เด็ดขาด

“ต้องบอกเถ้าแก่ไหมคะ?”

สีหน้าของเหลียงจื่อหลานดูไม่ค่อยดีนัก เธอกวาดตามองไปรอบๆ เห็นชวีเจิ้งผิงยืนอยู่ด้านหนึ่ง หัวใจก็เต้นระรัว ในใจคิดว่าวันนี้มันเกิดเรื่องอะไรกัน ทำไมถึงต้องมาเกิดตอนที่คุณชวีอยู่ด้วยนะ

“ไม่ต้องครับ พวกเราจัดการกันก่อน เถ้าแก่จ้างพวกเรามาทำงาน ถ้าเจอปัญหานิดหน่อยก็วิ่งไปฟ้องเขา แล้วจะมีพวกเราไว้ทำไม” เฉินเหวินหลินส่ายหน้า สายตายังคงจับจ้องไปที่ลูกค้าอารมณ์ร้อนคนนั้นตลอดเวลา เมื่อครู่เรื่องมันเกิดขึ้นกะทันหันเกินไปจนไม่มีเวลาคิด แต่พอใจเย็นลง เขาก็เริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง

“ไม่เหมือนอุบัติเหตุเลย ปฏิกิริยาของหมอนี่มันแปลกเกินไป นี่มันกะจะทำให้เรื่องบานปลายชัดๆ เตรียมการมาล่วงหน้าแน่นอน คนปกติไม่มีทางทำแบบนี้หรอก หรือว่าจะเป็นยัยป้าอ้วนคนนั้นสร้างเรื่อง?” พอความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัว คนแรกที่เฉินเหวินหลินนึกถึงก็คือฮวาหานเจียว

“เป็นไปได้สูงมาก!”

พอนึกถึงคำพูดที่ฮวาหานเจียวทิ้งท้ายไว้ก่อนไป เฉินเหวินหลินก็รู้ทันทีว่าตนสร้างเรื่องเดือดร้อนให้รุ่นน้องอีกแล้ว

“คุณเฉินคะ คุณคิดอะไรออกเหรอคะ?”

หลังจากเหลียงจื่อหลานและพนักงานเสิร์ฟช่วยกันเกลี้ยกล่อม ลูกค้าบางส่วนก็ยอมกลับไปนั่งที่โต๊ะแล้ว

เหลียงจื่อหลานเดินกลับมาเห็นสีหน้าของเฉินเหวินหลินที่เปลี่ยนไป จึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“ลูกค้าสามคนนี้… ดูเหมือนเตรียมการมาล่วงหน้านะครับ!”

“เอ๊ะ… อะไรนะคะ? พวกเขาตั้งใจมาหาเรื่องงั้นเหรอ!” พอได้ยินข้อสันนิษฐานของเฉินเหวินหลิน เหลียงจื่อหลานก็เผลออุทานเสียงดัง แต่พอรู้ตัวว่าเสียมารยาท เธอก็รีบกดเสียงให้เบาลงทันที

“ไม่ผิดแน่ เมื่อกี้ผมคอยสังเกตหมอนั่นตลอด ไม่เห็นเขาหยิบมือถือขึ้นมาโทรเลยสักนิด แต่ดันบอกว่าโทรเรียกรถพยาบาล 120 ไปแล้ว มันจะเป็นไปได้ยังไง เดี๋ยวพอเจ้าหน้าที่กู้ชีพมาถึง เราก็จะได้รู้กัน!” เฉินเหวินหลินจับพิรุธในคำพูดของอีกฝ่ายได้ และนั่นคือเหตุผลที่ทำให้เขามั่นใจ

“คุณเฉินคะ ถ้าคนที่มาเป็นพวกที่ทางนั้นจัดฉากมา มันจะไม่ยิ่งส่งผลเสียกับเราเหรอคะ?” ยังไม่ทันที่เหลียงจื่อหลานจะได้ถอนหายใจโล่งอก ร่างกายของเธอก็เกร็งขึ้นมาเมื่อคิดถึงความเป็นไปได้นี้

“ถ้าฝ่ายนั้นทำแบบนั้นจริงๆ พวกเราคงรับมือไม่ไหวแน่ คุณรีบโทรหาคุณชวีเถอะครับ เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น คงต้องให้เขาช่วยออกหน้าแล้วล่ะ!”

“คุณชวีวันนี้เขาอยู่ที่ร้านค่ะ ฉันเข้าใจแล้ว เดี๋ยวฉันจะรีบไปหาเขาเดี๋ยวนี้เลย!”

“อะไรนะ คุณชวีอยู่ที่นี่ด้วยเหรอ? ถ้างั้นก็รีบไปสิครับ… เฮ้อ…”

เมื่อรู้ว่าชวีเจิ้งผิงอยู่ที่นี่ เฉินเหวินหลินก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

ข้อมูลเกี่ยวกับชวีเจิ้งผิงนั้น เฉินเหวินหลินพอจะรู้อยู่บ้าง ซึ่งล้วนแต่เห็นมาจากในอินเทอร์เน็ต

ฮวาหานเจียวก็แค่คนที่เกาะสมบัติมรดกของอดีตสามี หากเทียบกับชวีเจิ้งผิงแล้ว มันคนละระดับกันเลย

“แต่เดี๋ยวนะ ถ้าคุณชวีอยู่ที่นี่ ทำไมฉันถึงไม่รู้ล่ะ? หรือว่าเขาเพิ่งจะมา แล้วแจ้งแค่เหลียงจื่อหลานไว้ เธอก็เลยยังไม่มีเวลาบอกฉัน?” ข้อสงสัยในใจทำให้เฉินเหวินหลินคิดว่ามีเพียงเหตุผลนี้เท่านั้นที่อธิบายได้

“หึๆ… ฮวาหานเจียว ทางที่ดีเรื่องนี้อย่าให้เกี่ยวข้องกับเธอนะ ไม่อย่างนั้นล่ะก็…” เมื่อรู้ว่าเบื้องหลังของร้านอาหารตระกูลฉินมีชวีเจิ้งผิงคอยหนุนหลังอยู่ เฉินเหวินหลินก็เริ่มรู้สึกอยากจะยืมมือผู้มีอิทธิพล สั่งสอนบทเรียนราคาแพงให้ฮวาหานเจียวอย่างสาสมขึ้นมาบ้างแล้ว